Cayos Cochinos

It doesn't always have to be work. A visit to Cayos Cochinos was the absolute number 1 on my "to do"-list for this year.

Cayos Cochinos are a group small cays just of the northcoast of Honduras, with a total land area of - hold on - 2 km². The Cayos Cochinos are a Maritime Protected Area located in the second biggest coral reef worldwide. Spread over a couple of cays lives a Garifuna community (108 members on the last count), but most cays are private property.

With a group of 8 people, we went for a couple of days to enjoy the sun, the beach, the sea and some "just us and the locals". Judge for yourself!

De boog hoeft niet altijd gespannen te staan. Op mijn "must do"-lijstje voor dit jaar stond een bezoek aan Cayos Cochinos met stip op nummer 1.

Cayos Cochinos is een groep kleine eilandjes net voor de Hondurese noordkust, met een totale oppervlakte van ongeveer - hou je vast - 2 km². De Cayos Cochinos liggen in een beschermd maritiem gebied in het tweede grootste koraalrif ter wereld. Over een paar eilandjes verspreid woont een Garífuna-gemeenschap (108 leden sinds de laatste telling), maar de meeste eilandjes zijn in privé-bezit.

Met een groep van 8 man zijn we daar een paar dagen naartoe getrokken, om te genieten van zon, zee, strand en "just us and the locals". Oordeel zelf!

Yoro

Mensen vragen me dikwijls wat ik nu eigenlijk doe. Misschien is het tijd om 1 van de projecten voor te stellen en een beetje licht in de duisternis te brengen.

Een van de projecten waaraan ik werk is met de ethnische minderheid Tolupan in Yoro. Het project wordt gefinancierd door de Europese Unie, en uitgevoerd door OIKOS (de NGO waarvoor ik werk) en ICADE, een hondurese NGO. Wij ondersteunen de lokale organisatie APROINY(Asociación de Productores Indígenas de Yoro) en haar 694 leden, allemaal boeren.

Ons project bestaat uit verschillende activiteiten:
1) APROINY versterken door de leiders (zowel binnen APROINY als van de gemeenschappen)te trainen op verschillende vlakken, zoals financieën, administratie, etc.
2) Landbouwproductie opdrijven door 30 boeren te helpen bij het installeren van ecologisch en economisch duurzame technieken. Door het organiseren van "leerdagen" dragen die 30 boeren hun kennis over op andere boeren die de technieken dan op hun eigen productie kunnen toepassen.
3) Samen met APROINY werken we aan een radioprogramma waarin de cultuur en identiteit van de Tolupanes worden gepromoot en zodoende bewaard blijven.
4) APROINY en haar leiders worden aangeleerd om voor zichzelf op te komen. Daarvoor zoekt het project de banden met de lokale overheden aan te halen en hun aandacht te vestigen op de noden van de ethnische minderheid. Bovendien wordt hen aangeleerd hoe ze zelf fondsen kunnen zoeken en projecten kunnen aanvragen.

Een project van deze omvang is niet in een paar alineas samen te vatten, maar ik hoop dat met deze kleine beschrijving de dingen wat duidelijker zijn!





People ask me often what it is I actually do. Maybe it is time to present one of the projects and shed some light on my work.

One of the projects I am working on is with the ethnic minority Tolupan, in Yoro. The project is financed by the European Union and executed by OIKOS (the NGO I work for) and ICADE, a honduran NGO. We support the local organisation APROINY (Asociación de Productores Indígenas de Yoro) and its 694 members - all indigineaous farmers.

Our project consists of different activities:
1) Fortifying APROINY by training the people in charge and the community leaders in different areas, such as financial control, administration, etc.
2) Increasing agricultural production by helping 30 local farmers implement ecological and economical sustainable techniques. By organising "learning days", other farmers learn from these 30 farmers how to implement these techniques on their own lands.
3) Together with APROINY, we are working on a radio programm in which the culture and the identity of the Tolupanes will be promoted in order to preserve it.
4) APROINY and its leaders are being taught how to fend for themselves. The project seeks to improve communication with local authorities in order to draw their attention towards the needs of the ethnic minority. Also, the leaders of APROINY are taught how to look for fundings and how to apply for them by themselves.

A project as big as this one, cannot be explained in a couple of paragraphs. But I hope that with this little summary, things are a bit clearer!

My new home has had its big housewarming party, complete with salsa music, food, drinks and real belgian chocolate mousse. Pictures say more than words, but this I would like to say: now it really feels like home!!

Mijn nieuw huisje is ingewijd met een stevig feestje, compleet met salsamuziek, eten, drinken en echte belgische chocolade mousse. Foto's zeggen meer dan woorden, maar dit wil ik nog even kwijt: nu voelt het echt als thuis!!

Home sweet home

New home / Nieuw huisje

Our project in Pespire is finished. The last months have been a race against time, but we did it. The shop we opened for "our" farmers is up and running and looks great. Sales have been surprisingly good for the first month, which is a fantastic boost for our first-time entrepreneurs.

The end of the project also means the end of me living in the cosy little town down South. My job keeps me mainly in the capital, Tegucigalpa, so there was no point in keeping my house in Pespire. Especially as my terrific neighbours also moved. So with a little nostalgia, I went looking for lodgings in Tegucigalpa, close to the office. It took some luck, as apartements in our bohemian barrio are rented even before the owners know they're up for rent! One night, our night watcher took me to see an apartment in the same condominium as the office, which I loved the moment I set foot in it. I called the owner inmediately (the poor guy was asleep already) and sealed the deal on the spot.

Last saturday, some fellow townsmen packed the last of my belongings in a cattlewagon and 5 hours and a flat tire later, my stuff was looking great in my new home.

Ons project in Pespire is afgelopen. De laatste maanden zijn een race tegen de klok geweest, maar het is ons gelukt. De winkel die we gebouwd hebben voor "onze" boeren is uit de startblokken geschoten en ziet er geweldig uit. De verkoop is de eerste maand zelfs verbazingwekkend goed geweest, wat een geweldige motivatie betekent voor onze eerste-keer-ondernemers.

Het einde van het project betekent ook het einde van mijn woonst in het gezellige kleine dorpje in het Zuiden. Voor mijn job verblijf ik meestal in de hoofdstad, Tegucigalpa, dus had het geen zin om mijn huisje in Pespire aan te houden. Vooral omdat ook mijn fantastische buren verhuisd zijn ondertussen. Dus, met een beetje nostalgie in het achterhoofd, ben ik op zoek gegaan naar een woonst in Tegucigalpa, dichtbij het kantoor. Ik heb geluk gehad, want de appartementen in onze Boheemse barrio zijn verhuurd nog voor de eigenaars weten dat hun appartement te huur staat! Op een avond liet onze nachtwaker mij een appartement zien in hetzelfde domein als ons kantoor, waar ik op slag verliefd op werd. Ik heb dan ook meteen de eigenaar uit zijn bed gebeld en de zaak dan en daar beklonken.

Vorige zaterdag hebben een paar dorpelingen mijn inboedel in een beestenwagen gehesen, en 5 uren en een platte band later, stonden mijn meubels te blinken in mijn nieuwe huisje.

Special Art

Thursday evening, with a couple of friends in a bar, telling anecdotes about a few "special characters" we have in our circle of friends. Nothing strange, a typical night out whereever in the world. But even a typical evening can take a strange turn.

We've changed subjects and the conversation is now about art, Honduran painters to be precise. Because Guiseppe is returning to his homecountry the next day, Odin insists on showing us that same moment some masterpieces hanging in a hotel nearby.

It is 2 AM, but we don't care. We go over to the hotel, have the nightwatcher tag along through the corridors of the hotel and discuss every painting we see.

Half an hour later we are back outside, and see the nightwatcher shaking his head about the "strange characters" he just toured in the hotel. We start laughing: there's another anecdote to add to the list!

Donderdagavond, met een paar vrienden op café, anekdotes aanhalend over een paar "speciale personages" die we in onze vriendenkring hebben. Niets ongewoons, een typisch avondje uit waar ook ter wereld. Maar ook een typisch avondje uit kan gauw een ongewone wending nemen.

We zijn veranderd van onderwerp en de conversatie gaat verder over kunst, meer bepaald over Hondurese schilders. Omdat Guiseppe een dag later terugkeert naar zijn geboorteland, staat Odin erop ons op dat eigenste moment een paar meesterkunstwerken te tonen die in een hotel nabij hangen.

Het is 2 uur 's ochtends, maar dat kan ons niet deren. We trekken naar het hotel, nemen de nachtwaker op sleeptouw door de gangen van het hotel en becommentariëren elk schilderij waar ons oog op valt.

Een half uurtje later staan we terug op straat en zien we de nachtwaker meewarig zijn hoofd schudden over die "speciale personages" die hij net rondgeleid heeft. We schieten in de lach: een anekdote erbij!

Huwelijk Ondina

I was invited nearly 2 years ago, but finally the big the came peeping around the corner: the wedding. Not mine (not even close) but my friend Ondina's.

I met Ondina for the first time when I took some of the women I work with to El Salvador to visit another project. She prooved to be a rock, comforting the other women who never even had been outside Pespire, let alone the country. She is a beautiful girl, a little shy and with a heart of gold, working as a teacher in one of the communities in the mountains. Since that trip to El Salvador, we became friends.

One day, Ondina confided in me that she had a boyfriend and that she was about to get married. I learned quickly that "about to get married" can sometimes take quite some time. But then it came: the official invitation to her wedding. I was excited, it would be my first Honduran wedding to attend and a real traditional wedding at that.

The ceremony was nice, but I did have to hide a few giggles. For starters, the priest managed to mix up the names of the bride and groom - twice. Then, as sermon, he spoke 15 minutes warning them for adultry (not your most common sermon in my country!) and warning their parents that from now on they had to let their children go.

Then we were off to the community for the traditional feast, with loads of food, numerous guests and live music. Ondina must have melted in her big dress in the smoltering heat, dancing on the fast rythms of the local cuerda-band. But still she looked radiant. And I am happy for her.

So, I propose a toast: For Ondina and her Samuel, that they may be happy ever after and see their dreams come true. Salud!

Ik werd 2 jaar geleden al uitgenodigd, maar eindelijk brak de grote dag aan: het huwelijk. Niet het mijne (verre van) maar dat van mijn vriendin Ondina.

Ik ontmoette Ondina voor de eerste keer toen ik een paar van de vrouwen waarmee ik werk naar El Salvador meenam om een ander project te bezoeken. Ondina bleek een rots in de branding, de andere vrouwen helpend die nog nooit buiten Pespire, laat staan uit het land, geweest waren. Ze is een prachtmeid, een beetje verlegen en met een hart van goud, die als leerkracht in de gemeenschappen werkt. Na onze trip naar El Salvador werden we vriendinnen.

Op een dag fluisterde ze me in het oor dat ze een vriend had en dat ze op trouwen stond. "Op trouwen staan" kan hier echter lang meegaan. Maar eindelijk was het daar: de officiële uitnodiging voor haar huwelijk. Ik was opgetogen, dit zou mijn eerste Hondurees huwelijk worden, en dan ook nog een traditioneel huwelijk.

De ceremonie zelf was mooi, maar ik heb toch een paar lachjes moeten onderdrukken. Om te beginnen is de priester erin geslaagd om de namen van de bruid en de bruidegom te verwarren - twee keer zelfs. Dan, bij wijze van preek, waarschuwde hij hen gedurende 15 minuten voor overspel (niet je doordeweekse preek in mijn land!) en hun ouders dat ze zich niet meer met hun kinderen mochten moeien.

Vandaar ging het feest verder bij de bruidegom thuis in 1 van de gemeenschappen. Een traditioneel feest met veel voedsel, een onmogelijk groot aantal genodigden en live muziek. Ondina moet gesmolten zijn in haar zware jurk, dansend op het opzwepende ritme van de lokale cuerda-band. Maar toch straalde ze. En ik ben gelukkig voor haar.

Dus stel ik een toast voor: Op Ondina en haar Samuel, dat ze nog lang en gelukkig mogen leven en dat al hun dromen uitkomen. Salud!

semana santa tradition

The strike of the educational sector is over. Negotiations have started again – and are still going on - and over 300 teachers have been suspended. But for the children, holidays are not over yet, as Semana Santa has started. The “holy week” is the biggest holiday in Central America. Literally the whole of the country is on the move to visit friends, family of touristy destinations.

I, on the other hand, stayed home to enjoy the peace and quiet of my little town. A perfect time to watch movies all day long, to catch up on my reading lying in my hammock and to hang out in our brand new pool. In other words: I’m vegging out and enjoying it big time!

De staking van de educatieve sector is voorbij. Onderhandelingen zijn terug opgestart – en nog steeds aan de gang – en meer dan 300 zijn tijdelijk geschorst. Maar voor de kinderen is de vakantie nog niet over. Semana Santa is begonnen. De heilige week is de belangrijkste vakante in Centraal Amerika. Letterlijk het hele land is onderweg om vrienden, familie of toeristische trekpleisters te bezoeken.

Ik, aan de andere kant, ben thuis gebleven om te genieten van de rust van mijn dorpje. Het is het perfecte moment om de hele dag lang films te bekijken, om bij te lezen in de hangmat en om te plonzen in ons gloednieuw zwembad. Met andere woorden, ik ben gelukzalig aan het luieren!

driving / rijden

Someone who can drive in Honduras – and especially in Tegucigalpa – can without a doubt drive anywhere else in the world. Hondurans are, in my humble opinion, the worst and best drivers worldwide. The worst, because what you see happening here on the road is beyond imagination. The best, because in spite of this, surprisingly little accidents happen.

In Honduras, you will easily see a truck and 2 cars cozily next to each other on 2 lanes. It’s usual for drivers to pass you by in curves, heading straight into upcoming traffic. It’s common practice to swerve unannounced around holes in the road. Using your indicators is optional, honking is mandatory. In Tegucigalpa, drivers are forced to manoeuvre their monstruous 4x4-trucks in alarmingly narrow roads, often blocking the road completely. And if you are really lucky, a taxi driver is fatalistically oblivious to the one-way sign at the end of the street.

In other words: Darwin would have a field day writing his “survival of the fittest – the sequel: on the road in Honduras”

With the first rains of the year, however, things manage to get worse still. I was lucky enough to have to drive from Tegucigalpa to Pespire in the first rain of the season at dusk. Normally, the drive is a 1.5 hours scenic route through the mountains. This time, it was the road of hell. The thick curtain of rain allowed visibility of about 5 meters, reducing speed to about 50 km an hour. Truck on the curvy road reduced speed even more to an astonishing 20 km an hour. And when there were no trucks, there were idiots who thought it safer driving in the middle of the road, with all 4 indicators turned on, braking constantly for no reason, ignoring the fact that other Honduran drivers will still try to pass them by. Another favourite is driving with big lights on, evidently not turning them of when there is upcoming traffic. Something which is extremely funny on a narrow, unlit and wet road in the mountains.

I wonder if my insurance classifies driving in Honduras as an extreme sport….

Wie in Honduras – en dan vooral in Tegucigalpa - kan rijden, kan zonder twijfel overal ter wereld rijden. Hondurezen zijn – naar mijn bescheiden mening – de slechtste en beste chauffeurs ter wereld. De slechtste, want wat je hier op de weg tegenkomt tart alle verbeelding. De beste, want desondanks gebeuren er betrekkelijk weinig ongevallen.

In Honduras, zul je gemakkelijk een camion en 2 wagens gezellig naast elkaar zien rijden op een 2-vaksbaan. Het is heel gewoon voor chauffeurs om voorbij te steken in bochten, recht op eventuele tegenliggers in. Het is ook heel normaal om zonder waarschuwing rond gaten in de weg te zwalpen. Je richtingsaanwijzers gebruiken is optioneel, toeteren is verplicht. In Tegucigalpa, zijn chauffeurs verplicht om hun monsterlijke 4x4-trucks in alarmerend smalle wegen te manoeuvreren, waarbij ze vaak de hele boel blokkeren. En als je helemaal geluk hebt, krijg je een fatalistische taxichauffeur tegenover je die vrolijk spookrijdt.

Met andere woorden: Darwin zou een hit scoren met zijn “Survival of the fittest – deel 2: op de baan in Honduras”

Met de eerste regen van het jaar worden de zaken zelfs nog slechter. Ik had het genoegen om tegen de avond van Tegucigalpa naar Pespire te moeten rijden in de eerste regen van het seizoen. Normaalgezien is dit een mooie rit door de bergen van anderhalf uur. Deze keer was het echter een helse rit. Het dikke regengordijn liet een zichtbaarheid van 5 meter toe, wat de snelheid al gauw beperkte tot ongeveer 50 km per uur. Camions op de baan verlaagden die snelheid nog verder tot een verbazingwekkende 20 km per uur. En waren het geen camions, dan waren het wel idioten die er niet beter op vonden om in het midden van de baan te rijden, met hun 4 pinkers op, constant zonder reden remmend en volledig blind voor het feit dat ander Hondurese chauffeurs toch nog zouden proberen hen voorbij te steken. Nog een favoriet was het rijden met de grootlichten aan, die uiteraard niet worden afgezet voor tegenliggers. Iets wat extreem leuk is op een smal, onverlicht, nat baantje in de bergen...

Ik vraag mij af of mijn verzekering autorijden in Honduras klasseert onder de rubriek “extreme sporten”…

Educational crisis / Crisis in het onderwijs

Education is a fundamental right for every child in this world. (art. 26-1 Human Rights Declaration). That much is a given. But to get education, children need teachers and these teachers have a right to get a fair pay and social protection for their jobs (art. 23-3 Human Rights Declaration)

In Honduras, teachers have been on strike for nearly 3 weeks. And as it often goes here, the strike has turned into a battle of giants, a struggle of power and determination between tens of thousands teachers on one side and the government on the other side. Neither is willing to give in and so the struggle is turning violent with heavy clashes between the demonstrating teachers and the police.

But what's the story? Why are the teachers on strike? It's a complicated story - as it usually is - and one that has dragged on for quite a long time. Several issues are at the origin of the crisis. These are the main ones (as explained to me):

For one, several thousands of teachers (numbers vary from source to source) haven't been paid their salary for months.

Second, there exists a Instituto Nacional de Previsión del Magisterio (Inprema). This is an institution which serves as a pension fund, to which teachers pay a monthly contribution. The government has over the years "loaned" over 50 millions of euros (again, numbers vary depending on source) from this institution which it hasn't paid back despite promises made in august last year. On top of that, the (former) management of Inprema has stolen another considerable amount of money from the fund. In short, the money of the teachers is gone.

Third, Congress is discussing a law decentralising educational services, transferring them to the municipalities. A law that many percieve as a first step towards privatization of the educational system and also a step closer to disaster, as the municipalities don't have the necessary structures and abilities to assume such responsabilities.

Teachers are fed up, especially since the government didn't honor the agreement reached last year with the educational sector after another period of struggle. Now, dialogue has been suspended between the 2 parties. The government says it is not willing to resume dialogue as long as the teachers don't return to the classrooms. The teachers for their part say they will continue the strike untill the government satisfies their demands.

Today, the government declared the strike illegal in an ultimate attempt to break the strike and also states that any teacher who will not be at work in the upcoming days will be suspended or even fired. It also threatens to dissolve any organizational union it perceives as supporting the strike. With these threats, the government is effectively widening the gap between the 2 parties instead of it being bridged and so the battle between giants is continuing in all force with no signs of the end bell ringing.

To be continued...

Onderwijs is een fundamenteel recht van elk kind in deze wereld (art. 26-1 Verklaring van de Rechten van de Mens). Dat is een feit. Maar om een opleiding te krijgen hebben kinderen leerkrachten nodig en die leerkrachten hebben recht op een fair loon en sociale bescherming (art. 23-3 Verklaring van de Rechten van de Mens)

In Honduras zijn de leerkrachten sinds een 3-tal weken in staking. En zoals het zo vaak gaat hier, is de staking uitgemond in een gevecht tussen reuzen, een machtstrijd tussen tienduizenden leerkrachten aan de ene kant en de overheid aan de andere kant. Geen van beide partijen wil toegeven en dus wordt de strijd grimmiger en geweldadiger met zware conflicten tussen demonstrerende leerkrachten en de politie.

Maar wat is het verhaal hierachter? Waarom staken de leerkrachten? Het is - zoals gewoonlijk - een ingewikkeld verhaal en eentje dat al lange tijd aansleept. Verschillende kwesties liggen aan de basis van de crisis. Dit zijn de belangrijkste (zoals ze aan mij uitgelegd zijn):

Ten eerste hebben duizenden leerkrachten (de cijfers variëren van bron tot bron) al verschillende maanden geen loon uitbetaald gekregen.

Ten tweede bestaat er hier een Instituto Nacional de Previsión del Magisterio (Inprema). Dit is een instelling die fungeert als een pensioenfonds, waaraan leerkrachten een maandelijkse bijdrage leveren. De overheid heeft over de jaren meer dan 50 miljoen euro (opnieuw variëren de cijfers al naargelang de bron) van deze instelling "geleend" en heeft het dit bedrag nog niet terugbetaald, dit ondanks beloftes gemaakt vorig jaar. Daarbovenop heeft het (vorige) management van Inprema een aanzienlijke som geld van het fonds verduisterd. Kortom, het geld van de leerkrachten is foetsie.

Ten derde is het congres een wet aan het bespreken om de onderwijsdiensten te decentraliseren door die onder te brengen onder de gemeenten. Een wet waarin velen een eerste stap richting privatisering van het onderwijssysteem zien en een stap dichter naar een ramp, aangezien de gemeenten niet over de nodige structuren en mogelijkheden beschikken om die verantwoordelijkheden op te nemen.

De leerkrachten hebben er meer dan genoeg van, vooral omdat de overheid een akkoord dat het vorig jaar, na nog een periode van conflicten, met de onderwijssector gesloten heeft niet naleeft . Nu is de dialoog tussen beide partijen opgeschort. De overheid wil de gesprekken niet hervatten zolang de leerkrachten niet terugkeren naar hun klassen. De leerkrachten van hun kant melden dat de staking zal voortduren totdat de regering aan hun eisen voldoet.

Vandaag heeft de regering de staking illegaal verklaart in een ultieme poging om de staking te onderdrukkenen en verklaart dat elke leerkracht die niet aan het werk gaat in de volgende dagen geschorst of zelfs ontslagen zal worden. Ze dreigt er ook mee om iedere organisationele unie of bond die ervan verdacht word de staking te ondersteunen, te ontbinden. Met deze dreigingen heeft de regering effectief de kloof tussen beide partijen vergroot in plaats van deze trachten te overbruggen en zodoende woedt de strijd tussen de reuzen in alle hevigheid verder zonder teken dat de eindbel in de nabije toekomst geluid word.

Wordt vervolgd...

Oikos CA

New job, new colleagues. I travel a lot for my new job and one of my wanderings has led me to Managua, Nicaragua, for a meeting with my new colleagues in Central America. Meeting new people is always exciting, you never know what to expect: What if they don't like me? What if I don't like them? So far I have been lucky. In every job I had in the past, I got on really well with my fellow colleagues both on and off the job. So I was curious how it would be in Managua. Luckily, I needn't be nervous. Turns out the OIKOS-team in Central America is a great group of witty, dedicated and dynamic people, coming from all over the globe. I'm going to enjoy working with them! New job, great colleagues! Nieuwe job, nieuwe collegas. Ik reis veel rond in mijn nieuwe job en een van mijn rondreisjes heeft mij naar Managua, Nicaragua, geleid voor een vergadering met mijn nieuwe collegas in Centraal Amerika. Het is altijd opwindend om nieuwe mensen te leren kennen, je weet nooit wat te verwachten: Wat als zij me niet mogen? Wat als ik hen niet mag? Tot nu toe ben ik een zondagskindje geweest. In elke job kwam ik heel goed overeen met mijn mede-collegas, zowel op het werk als daarbuiten. Dus was ik nieuwsgiering hoe het in Managua zou verlopen. Gelukkig had ik geen reden om nerveus te zijn. Het OIKOS-team in Centraal Amerika is een leuke group van toffe, toegewijde en dynamische mensen uit alle hoeken van de wereld. Ik kijk al uit naar onze samenwerking! Nieuwe job, geweldige collegas!

I'm back! / Ik ben terug!

I'm back in Honduras. A big change again after nearly 2 months indulging in the luxuries of Europe. I've had the chance to see plenty of my family, to party wildly with my friends in Belgium, Bucharest and Barcelona, to go skiing, and to gain weight eating all the delicious food of my homeplace. Now I'm back, batteries fully recharged and with a new contract in my pocket.

From now on I will be working for OIKOS, a Portuguese NGO. My new job consists in evaluating and monitoring our projects throughout Honduras, identifying possible new partners, writing new project proposals and giving support to our existing projects. All this involves a lot of travelling through Honduras, as our projects are situated in the South and Central Honduras. No complaining so far!

My first trip to Yoro, in Central Honduras, already provided me with a new anecdote. Some time ago - before our project started - our local partner had had a considerable amount of money stolen by the then accountant. This obviously interferes with the proper functioning of the organisation. Upon our question if there was any possibility to (legally) recover the money, the president of the Junta Directiva answered most seriously: "But he (the accountant) already confessed and was pardonned by the priest..."

And here I was, trying hard to refrain from laughing, thinking by now I had heard it all... I'm definately in for some more stories and surprises this year. It's good to be back!

Ik ben terug in Honduras. Een hele verandering na bijna 2 maanden wentelen in de luxe van Europa. Ik heb kans gezien om tijd met mijn family door te brengen, om wilde feestjes te houden met mijn vrienden in België, Boekarest en Barcelona, om te gaan skiën en om bij te komen van al het heerlijke eten uit mijn thuisbasis. Nu ben ik terug, batterijen volledig opgeladen en met een nieuw contract op zak.

Van nu af aan werk ik voor OIKOS, een Portugese NGO. Mijn job bestaat uit de evaluatie en opvolging van onze projecten in Honduras, het identificeren van mogelijke nieuwe partners, het schrijven van nieuwe projecten en het ondersteunen van de bestaande projecten. Dit betekent heel wat gereis door Honduras, aangezien onze projecten verspreid zijn over Zuid- en Centraal Honduras. Geen klachten tot dusver!

Mijn eerste trip naar Yoro, in Centraal Honduras, heeft alvast een nieuwe anekdote opgeleverd. Vóór de start van ons project ginder, heeft de toenmalige boekhouder van onze partnerorganisatie een aanzienlijke som geld verduisterd. Dit verstoort uiteraard de degelijke werking van die organisatie. Op onze vraag of er een mogelijkheid bestaat om dat geld (legaal) terug te vorderen, antwoordde de presidente van de Junta Directiva heel serieus: "Maar hij (de boekhouder) heeft al alles opgebiecht en de priester heeft hem vergeven..."

En daar zat ik dan, hard mijn best doend om niet te lachen, denkend dat ik alles al gehoord had... Ik sta duidelijk voor meer verhalen en verrassingen in het komende jaar. It's good to be back!

Despedida

A friend asked me: "Can you believe you've been here more than 2 years already?". I said that on the one hand it feels like I've lived in Pespire an eternity, but on the other hand time has flown past like lightning. Especially these last weeks before my return to Europe. I am coming back to Honduras next year, but it won't be the same as I won't be working directly for ADEPES anymore. "That's good", she ansered, "it means you had a great time".

And it has been a great time. But everything comes to an end, so I am doing my rounds saying adios to all my women. "My" women, because I have spend much time with them and have come to know, appreciate and love them. And they do too, for every group has thrown me a party with whatever little means they have. They have stuffed me one last time with beans, rice and chicken. We danced, talked and cried. They even gave me presents!

There has been a first too. For months now, a gang has been assaulting passers-by on one of the main roads leading to the communities. So far, I had managed to stay out of their hands, but on my last trip to one of these communities they caught me and my colleague. I know how to react: head down, don't talk, don't resist and give them everything. It went smoothly: they took my money, my cell and my cigarettes (the bastards!) and nicely returned my backpack to me with the things they don't care for (sunscreen - whatever happened to health consideration?). Then they searched me for hidden treasures, after which they let us go. Although I wasn't scared since I knew this might happen (after all, most off my colleagues had already gone through this at least once) it's still a very ugly feeling having a gun pointed at your head and machetes waved in front of your face. Luckily I just lost what I lost and nothing more happened.

And then my 2 neighbours lifted my spirits considerably by throwing me a great say-goodbye-party with the closest of my friends in Pespire: dinner, music, drinks, laughter, songs and a few tears. We chatted and danced into the night. And as I looked around, I knew I've been very lucky with the people I found here.

Yes, I had an excellent time living here and I will remember these years fondly. And even though I will come back next year, it won't be the same. So who am I to say "no" to a great party with my closest friends?

Een vriendin vroeg me onlangs: "Kun je geloven dat je hier al meer dan 2 jaar woont?". Ik antwoordde dat het aan de ene kant voelt alsof ik al een eeuwigheid in Pespire woon, maar aan de andere kant is de tijd voorbij gevlogen. Vooral deze laatste 2 weken voor mijn terugkeer naar Europa. Ik mag dan terugkeren naar Honduras volgend jaar, het zal niet meer hetzelfde zijn aangezien ik niet meer direct voor ADEPES zal werken. "Dat is goed", zei ze, "dat betekent dat je een geweldige tijd gehad hebt."

En het is een geweldige tijd geweest. Maar aan alles komt een einde, dus ben ik mijn ronde aan het doen om adios te zeggen aan al mijn vrouwen. "Mijn" vrouwen, want ik heb veel tijd met hen doorgebracht en heb hen leren kennen, appreciëren en in mijn hart gesloten. En zij ook, want elke groep heeft een feetje gegeven voor mij met de luttele middelen die ze hebben. Voor de laatste keer hebben zij volgepropt met rijst, bonen en en kip. We hebben gedanst, gepraat en geweend. Ze hebben mij zelfs cadeautjes gegeven!

Er is ook een eerste keer geweest. Sinds maanden is er een bende overvallers actief op 1 van de hoofdwegen naar de gemeenschappen. Tot nu ben ik er steeds in geslaagd om uit hun handen te blijven, maar op mijn laatste trip naar 1 van de gemeenschappen hadden een collega en ik toch prijs. Ik weet hoe te reageren: hoofd naar beneden, niet praten, niet tegenstribbelen en alles afgeven. Het ging vlotjes: ze stolen mijn geld, mijn gsm en mijn sigaretten (de klootzakken!) en gaven daarna netjes mijn rugzak terug met de dingen die ze niet moesten hebben (zonnecrem - blijkbaar is er weinig interesse voor gezondheid). Vervolgens hebben ze mij onderzocht op verborgen schatten, waarna ze ons hebben laten gaan. Hoewel ik niet bang was aangezien ik erop voorbereid was dat dit kon gebeuren (tenslotte hebben de meeste van mijn collegas dit lot al minstens een keer ondergaan) is het toch een akelige ervaring om een pistool op je hoofd gericht te zien en machetes voor je gezicht gezwaaid te krijgen. Gelukkig ben ik alleen kwijt wat ik kwijt ben en is er verder niets gebeurd.

En mijn 2 buurvrouwen hebben mijn geweldig opgevrolijkt door een fantastisch feestje met mijn dichtste vrienden in Pespire te organizeren voor mijn vertrek: eten, muziek, drank, gelach, liedjes en een paar tranen. We hebben tot een stuk in de nacht gebabbeld en gedanst. En terwijl ik rondkeed, wist ik dat ik heel veel geluk gehad heb met de mensen die ik hier heb leren kennen.

Ja, ik heb een geweldige tijd gehad hier en ik zal altijd met veel plezier aan deze jaren terugdenken. En hoewel ik volgend jaar terugkom, zal het niet meer hetzelfde zijn. Dus wie ben ik om "nee" te zeggen tegen een super feestje met met vrienden?

emigration / emigratie

I’ve met a French journalist who is writing a book about the illegal emigration of women to the US. Illegal emigration is part of the daily lives of Honduran families. Most women I work with have at least 1 family member illegal in the US and many people I meet have lived at one point in their lives in the States. Even the numbers don’t hide it: about half of the GNP of Honduras comes from remesas (money send over from abroad – mostly the US or Europe – to the family from Hondurans working there, either legally or illegally)

The last few months, the media spent a lot more attention on the topic. A couple of weeks ago, a group of 72 illegal emigrants was killed in Mexico. Only 2 or 3 of them survived. Recently, a Honduran organization left on an expedition in the hope to find missing emigrants (dead or alive). Last week, a group of deported emigrants landed in Tegucigalpa. According to the organization who takes care of them, it was a “small” group of about 45 people. Normally, the deported groups count around 350 people.

I am definately no expert on the matter, but the lack of work, the poverty and bad living conditions in own country are a big motivator to take on the risky journey. That hope of a better future can be very costly. The fragments I’ve heard tell a horrible tale: the price for the help of coyotes (human trafficants) goes between 2000 and 3000 dollar and this up to the border with Mexico. To cross over to the US, price tag shows another 5000 dollar. Many don’t have that amount of money and travel on faith. The whole route is controlled by narcotrafficants. Often enough, the emigrants are victim of suffering, traumas, sexual, physical and mental violence or even murder. If they reach their destination at all, there is a good chance they get caught and deported. If not, the life they find is often far from easy. Without papers in a strange country off which they do not speak the language, they don’t find work or if they do, they get exploited.

Off course, there are stories with a happy ending and it’s those stories that keep the emigration fever high. If you emigrate, you HAVE TO find a better live – if not, you’ve failed. Emigrants that end up worse off, frequently don’t dare to admit it. Sometimes even, all contact with the family in the homeland is cut off because they can’t send money.

In Belgium – and in other countries - illegal immigrants are a tough subject. Many see them as all the same: criminals or parasites. All too often, one forgets there exists another world outside the borders of the comfortable West – a harsh world with little room for hope off a better future. Next time there is a discussion about people without papers or refugees, put yourself in their shoes. What would you do if you didn’t have money, nor food or hope? Would you have the courage to tear yourself away from your family and put your life at risk so your children could maybe, very maybe, have a chance to survive?




Ik heb een Franse journaliste ontmoet die een boek aan het schrijven is over de illegale emigratie van vrouwen naar de VS. Illegale emigratie is een onderwerp dat deel uitmaakt van het dagelijkse leven van Hondurese families. De meeste vrouwen waar ik mee werk, hebben wel minstens 1 familielid illegaal in de VS en veel van de mensen die ik ontmoet hebben op een gegeven moment illegaal in de States gewoond. Ook de cijfers liegen er niet om: ongeveer de helft van het BNP van Honduras komt van remesas (geld opgestuurd vanuit het buitenland – veelal de VS of Europa - aan de familie door Honduresen die daar al dan niet legaal werken).

De laatste maanden werd ook in de media veel meer aandacht aan het onderwerp geschonken. Ettelijke weken geleden is nog een groep van 72 illegale emigranten in Mexico vermoord. Slechts 2 of 3 hebben het overleefd. Onlangs is een Hondurese organisatie op expeditie vertrokken in de hoop vermiste emigranten (al dan niet levend) terug te vinden. Vorige week kwam nog een groep gedeporteerde emigranten aan in Tegucigalpa. Volgens de organisatie die hen opvangt ging het om een “kleine” groep van 45 mensen. Normaalgezien gaat het om groepen van rond de 350 man.

Ik ben absoluut geen expert op het gebied, maar het gebrek aan werk, de armoede en slechte levensomstandigheden in eigen land zijn een grote motivator om de hachelijke reis te ondernemen. Die hoop een betere toekomst kan een hele dure prijs prijs hebben. De fragmenten die ik gehoord heb vertellen een verschrikkelijk verhaal: de prijs voor de hulp van coyotes (mensensmokkelaars) ligt tussen 2000 en 3000 dollar en dit tot aan de grens met Mexico. Voor de overtocht Mexico – US ligt de prijs rond de 5000 dollar. Velen krijgen dat geld niet bij elkaar en maken de reis op goed geluk.De hele route wordt gecontroleerd door narcotrafficanten. Vaak zijn de emigranten het slachtoffer van ontberingen, traumas , sexueel, fysiek en mentaal geweld of zelfs moord. Als ze hun bestemming al bereiken, lopen ze grote kans gevat en gedeporteerd te worden. In het andere geval is het leven dat ze vinden vaak verre van rooskleurig. Zonder papieren in een vreemd land waarvan ze de taal niet spreken vinden ze geen werk of worden ze geëxploiteerd.

Natuurlijk zijn er ook verhalen met een happy end en het zijn net die verhalen die de emigratiekoorts hoog houden. Als je emigreert MOET je een beter leven vinden – anders heb je gefaald. Emigranten die van de regen in de drup terechtkomen, durven hier vaak niet voor uitkomen. Soms gaat het zelfs zo ver dat ze alle contact met de familie in het thuisland verbreken omdat ze geen geld kunnen opsturen.

In België – en in andere landen – zijn illegale immigranten een heikel punt. Ze worden door velen allemaal over dezelfde kam geschoren als criminelen of profiteurs. Maar al te vaak wordt vergeten dat er een wereld bestaat buiten het comfortabele Westen – een harde wereld waarin weinig plaats is voor hoop op een toekomst. De volgende keer dat er een discussie is over vluchtelingen of mensen zonder papieren, plaats je dan eens in hun schoenen. Wat zou jij doen als je geen geld, geen eten en geen hoop hebt? Zou je dan ook de moed hebben om je los te scheuren van familie en je leven op het spel te zetten opdat je kinderen zo misschien, heel misschien, de kans krijgen om te overleven?

Closure event / slotevenement

In December we’re ending the 2008-2010 program of Volens. Also, due to a change in the Belgian law stating that Belgian NGO’s need to concentrate their work in less countries, Volens will retire from Central America after nearly 40 years of development work here. And that calls for a big celebration. Where? In Pespire off course!

During 3 days, ADEPES hosted 100 people from the 16 partnerorganisations from Volens, coming from all over Honduras, Nicaragua, Guatemala and El Salvador. Even our ambassador – who apparently developed a little crush on Pespire – flew over from Costa Rica to celebrate with us. And a terrific party it was.

On the menu were a market, where every organization had a stand to present their activities, a play brought by youngsters, the final speeches from cooperants, coordinators and organizations, several fun workshops (theater, making gadgets from recycling materials, making sweets,…) and a huge game during which everyone could run around, scream and laugh as if they were a teenager again and during which everyone ended up in the pool of the hotel. And off course, every day ended with a good, old party – latino-style!

It cost me blood, sweat and tears to organize the whole thing, but luckily I could count on the help of our coordinator Ludo, who took care of the transport-riddle, and of Piet, Caroline and Heleen, co-cooperants who came a couple of days early to put together the game. Also, I have some great colleagues in ADEPES who were up and ready at 5 AM for days in a row to make sure everything was going smoothly. It was a real challenge, but more than worth it!






In december sluiten we het programma 2008-2010 van Volens af. Bovendien moeten door een verandering in de Belgische wetgeving de Belgische NGO’s meer aan landenconcentratie doen, waardoor Volens zich na bijna 40 jaar ontwikkelingssamenwerking uit Centraal Amerika terug trekt. En dat roept om een waanzinnig afscheidsfeest. Waar? In Pespire natuurlijk!

Gedurende 3 dagen lang kreeg ADEPES 100 man komende van de 16 partnerorganisaties van Volens uit Honduras, Nicaragua, Guatemala en El Salvador over de vloer. Zelfs onze ambassadeur – die ondertussen duidelijk een boontje heeft voor Pespire – is opnieuw vanuit Costa Rica afgekomen om mee te feesten. En het is een schitterend afscheidsfeest geworden.

Op het programma stonden een markt, waar alle organisaties een stand hadden om hun activiteiten voor te stellen, een toneelstuk gebracht door jongeren, de afscheidswoorden van cooperanten, coordinatoren en organisaties, verschillende leuke ateliers (theater, gadgets maken van recyclage, snoepgoed maken,...) en een levensgroot ganzenbordspel waarbij iedereen weer eens als pubers kon rondcrossen, gillen en lachen en waarbij iedereen uiteindelijk in het zwembad van het hotel terechtgekomen is. En uiteraard werd elke dag afgesloten met een goeie, ouwe fuif – latino-style!

Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om de boel te organiseren, maar gelukkig kon ik rekenen op de hulp van onze coördinator Ludo, die het hele transportvraagstuk voor zijn rekening heeft genomen, en van Piet, Caroline en Heleen, enkele collegas cooperanten die een paar dagen vroeger gekomen zijn om het spel in mekaar te steken. Ook heb ik een paar geweldige collegas in ADEPES die een paar dagen aan een stuk van 5 uur ‘s morgens klaarstonden om alles klaar te zetten en de boel op rolletjes te laten lopen. Het was een uitdaging, maar het was het meer dan waard!

La gringa loca

Being the only foreigner in the village means I provide a certain factor of entertainment for the people living here. I’m probably the only woman in her thirties living alone, unmarried and childless. My house is the only house where often enough travelers find a place to crash. These travelers are mainly bikers who carry all their belongings around on their bicycles. Always good for some curious bystanders. I drink my coffee black and my lemonade with little sugar. And by now the villagers have gotten used to a party at my place every once and while. But now they can enjoy a new act. Rocky is a dog with heaps of energy that he can’t burn off during a simple walk around the block. So I’ve found a new way to let him have a good run: I walk my dog…. with my motocycle! Rocky loves that he can sprint freely (no leash of course) and the stunned villagers have a good laugh about the crazy acts of “la gringa loca”…

Als enigste buitenlandse in het dorp heb ik een zekere entertainmentfactor die de dorpelingen amuseert. Zo ben ik waarschijnlijk de enige vrouw van in de dertig die alleen woont, ongetrouwd is en geen kinderen heeft. Mijn huis is ook het enige huis waar met de regelmaat van de klok reizigers onderdak vinden. Vaak zijn dat fietsers die hun hele hebben en houden op hun fiets meezeulen. Altijd goed voor nieuwsgierige toeschouwers. Mijn koffie drink ik zwart en de limonade met weinig suiker. En ook feestjes bij mij thuis zijn ze ondertussen gewoon. Maar sinds kort kunnen de dorpelingen genieten van een nieuwe act. Rocky is een hond met een zee van energie en die geraakt ie niet kwijt tijdens een rustige wandeling. Dus heb ik een manier gevonden om hem eens goed te laten lopen: ik laat hem uit… met de moto! Rocky vindt het heerlijk om eens een sprintje te kunnen plegen (uiteraard zonder leiband) en de dorpelingen schateren het uit bij de capriolen van “la gringa loca”…

Peace and quiet?

Sensation in Pespire! Not much ever happens in the little town I live in. The biggest fear I have every day is thinking about what kind of mess my sweet precious dog has made of my kitchen this time. Bearing that in mind, you can imagine the excitement in town of seeing the local police running after a thief and shooting in the air. It wasn't so much the shooting that caused a stirr, more the fact of seeing our police officers running. We never see them in any other way than riding across town, sipping coca-cola and shouting greetings at their acquaintances (which means everybody in town). Don't know if they got the guy, but it sure was a hilarious spectacle!

On another sensation-note, we had Teatro Taller Tegucigalpa in town. They are a mobile theater group performing awareness-raising pieces on water-issues. They work with the One Drop- organization, patronized by Cirque du Soleil. These guys are great, bringing theater to schools and into the communities. I loved their first piece "Canicula" last year and their current piece "Rio Abajo", about the contamination of water, is equally fantastic.

To know more about "Rio Abajo, a show" and the "One Drop"-organization, have a look at the following link:
Rio Abajo, a show - One Drop


Sensatie in Pespire! Er gebeurt nooit veel in het kleine dorpje waar ik woon. Mijn ergste vrees van elke dag is de gedachte aan de chaos die mijn lieve hond deze keer in mijn keuken geschapen heeft. Dat in het achterhoofd houdend, kun je je de opwinding voorstellen om de lokale politie achter een overvaller te zien lopen, onderwijl in de lucht schietend. Het was niet zozeer het schieten dat de commotie veroorzaakte, als wel het feit onze agenten te zien lopen. We zien hen immers nooit anders dan rondrijdend door het dorp, coca-cola drinkend en roepend naar hun kennissen (zowat iedereen in het dorp, dus). Ik weet niet of ze de man te pakken gekregen hebben, maar het was in ieder geval een hilarisch spektakel!

Nog meer sensatie in Pespire in de vorm van Teatro Taller Tegucigalpa. Dit is een mobiele theatergroep die educatieve stukken over water brengt. Ze werken met de organisatie One Drop, gepatroniseerd door Cirque du Soleil. Deze artiesten zijn geweldig en brengen theater in de scholen en in de gemeenschappen. Hun stuk "Canicula" van vorig jaar was schitterend en hun huidig stuk "Rio Abajo", over watervervuiling, is minstens even fantastisch.

Wie meer wil weten over "Rio Abajo, a show" en de "One Drop"-organisatie kan een kijkje nemen op de volgende link:
Rio Abajo, a show - One Drop

Timing!

I spent last week in San Salvador, attending the last seminar of VOLENS of this program. Though happy to see my colleagues again, I got a bit sad realizing time is running out. 3 Months to go before I'm on a flight back to Belgium.


Ethel, the ambassador, Ernenek and Karla


Our mayor and the embassador
Onze burgemeester en de ambassadeur



But no time for a trip down memorylane yet - there is still a lot of work to be done. As usual everything comes together. The deadlines for the different projects are all in December. So we are in a hurry to tie up loose ends and start working on our final reports. Also, the Belgian embassador had asked me if he could come down to Pespire to know my work as Belgian aid-worker. Timing was off, as his trip to Honduras was at the same time as my trip to Salvador. So I while I was in Salvador, I left him in the capable hands of my colleague Ethel. The embassador talked with my farmers who were at the time attending another course in "Business development" and he visited a community to meet a group of women we work with. My farmers could hardly believe that "someone so important" had any interest in them :) Good for their motivation!


Seminar in San Salvador





Vorige week ben ik een weekje in San Salvador geweest voor het laatste seminarie van dit programma van VOLENS. Hoewel het fijn was mijn collegas nog eens te zien, was ik toch een beetje treurig wetende dat onze tijd hier er bijna op zit. Nog 3 maanden voor ik weer op een vlucht richting Belgie zit.

Maar het is nog geen tijd voor herinneringen ophalen - er is nog veel werk aan de winkel. Zoals gewoonlijk valt alles weer samen. De deadlines voor de verschillende projecten vallen allemaal in december. En dat betekent alle losse eindjes vastknopen en beginnen werken aan de eindrapporten. Bovendien had de Belgische ambassadeur gevraagd of hij een bezoekje kon brengen aan Pespire om mijn werk als Belgische ontwikkelingswerker te kennen. De timing was slecht want zijn reis naar Honduras viel net samen met mijn reis naar Salvador. Gelukkig kon ik op mijn collega Ethel rekenen om hem in haar capabele handen achter te laten. De ambassadeur heeft een praatje geslagen met mijn boeren die net een nieuwe cursus "bedrijfsbeheer" aan het volgen waren. Vervolgens heeft hij een bezoek gebracht aan een gemeenschap waar 1 van onze vrouwengroepen actief is. Mijn boeren konden amper geloven dat "iemand zo belangrijk" interesse in hen toonde :) Goed voor hun motivatie!

A day in the life of.... / Een dag uit het leven van...

People sometimes ask me: “What do your days look like?”. Well, every day is different, but here is what today looked like:
I wake up and have a shower with rainwater I collect, as the water from the tap looks like lentil soup at the moment. Then I have breakfast without coffee, as the electricity went down sometime last night. Not sure when it will be back on. Could be a couple of hours or a couple of days.

I dress in my sophisticated “out-in-the-field” uniform of jeans, t-shirt, sun glasses and rubber boots. Get to the office by 7 am. I am headed to a community far out, so I am in a hurry. But I find our cross bike has a punched tire. So for the next hour I’m busy having it fixed. (Making use, off course, of the many men around in the office). Finally I head off on a 40-minute drive to the community of Mesas Abajo. There I park the cross bike at the house of a farmer. Although I’m running late, there is no way they are going to let me go without coffee (thank you!).

From there I tackle the mountain up to the community of Mesas Arriba – my final destination. A 40-minute steep walk uphill takes me to the house of the Baca-family, where half the group of women is waiting for me. However, I’m not there yet – we need to go way further up the mountain, to join the rest of the group.

It is rainy season still, which means the path is converted in a steady stream of mud. It will never cease to amaze me that the women, dressed in skirts and blouses, carrying a handbag, umbrella and tortillas, manage to soil only the sole of their pink ballerinas. By the time we finally arrive at the summit of the mountain, an hour later, I myself am drenched in sweat, my feet are soaked and the mud comes up to my knees…

By now it is already 11 am. For the next couple of hours I am teaching them how to keep the books in an easy, efficient and understandable way. Meanwhile they stuff me with atol (pudding made of corn), oatmeal and rice with beans. Basically, if they gave me a little push, I would roll down the mountain.

At 3 pm we head back down the same way, walking (sliding in my case) down the mountain, dropping off the women at their houses as we go, making coffee stops. I manage to drive the bike down over the slippery rocky road and through the pools of mud to the main road. By now the only thing I can think of is my shower (rainwater), when the police pulls me over.
Police: “ Where is the plate of your bike”
Me: “Not there. And it is not mine”
Police: “Papers of the bike”
Me: “My colleague has them. Didn’t see her this morning.”
Police: “Drivers license”
Me: “At home. What do you think? If I loose it in the mountains, it would be very difficult for me to have it replaced, being a foreigner.”
Police: ”Are you American?”
Me: “No, I’m Belgian” Blank look from police. “Europe”, I say. Another blank look. “Spain”
Police: “aha, well, we’ll have to confiscate the bike”

Normally, I am completely against bribery and so far I have always argued so vigourously that every policeman let me go, just to get rid of me. Now however, my mobile is down, so I can’t call my boss and I am dirty and tired. So I fish about 4 dollars out of my pocket and tell him to buy himself and his mate a coke. As if by magic, all the law-breaking doesn’t matter anymore and I am free to take off.

Coming home, the rainwater is cool, all the dirt disappears, the electricity is back on, my women are doing great, the walk – though muddy – was stunning as usual and I smile: it was a great day!

Mensen vragen mij soms:”Hoe zien jouw dagen er uit?” Wel, elke dag is verschillend, maar zo zag vandaag er uit:

Ik sta op en douche met regenwater dat ik opvang in emmers omdat het tapwater er momenteel uitziet als bonensoep. Dan ontbijt ik zonder koffie, want de electriciteit is uitgevallen vannacht. Geen idee wanneer die terug aanslaat. Dat kan van een paar uren tot een paar dagen duren.

Ik trek mijn elegante “out-in-the-field” uniform van jeans, t-shirt, zonenbril en rubber laarzen aan. Tegen 7 am ben ik op kantoor. Ik ga naar een verafgelegen gemeenschap vandaag, dus ben ik gehaast. Maar ik ontdek dat onze cross bike platte band heeft. Het eerstvolgende uur ben ik bezig met dat probleempje te verhelpen (uiteraard gebruik makend van de vele heren op kantoor). Eindelijk kan ik vertrekken voor de 40-minuten durende rit naar de gemeenschap van Mesas Abajo. Daar parkeer ik de moto bij een boer. Hoewel ik aan de late kant ben, kom ik niet onder een tas koffie uit (Dankjewel!).

Vandaar gaat het de berg op naar de gemeenschap Mesas Arriba – mijn eindbestemming. Een steile wandeling van 40 minuten brengt me naar het huis van de familie Baca, waar half de groep op mij aan het wachten is. Ik ben er echter nog niet – we moeten nog veel verder de berg op waar de andere helft van de groep wacht.

Het is nog steeds regenseizoen en dat betekent dat het pad omgetoverd is tot een grote modderpoel. Het blijft me verbazen dat de vrouwen, gekleed in rok en blouse, met aan de arm een handtas, paraplu en mand tortillas, erin slagen om enkel de zolen van hun roze ballerinas vuil te maken. Tegen de tijd dat we aan de top van de berg zijn, een uur later, druip het zweet in straaltjes van mij af, zijn mijn voeten doorweekt en hangt de modder tot aan mijn knieen.

Nu is het al 11 am. In de volgende uren leer ik hen een gemakkelijke, efficiente en verstaanbare manier om de boeken bij te houden aan. Ondertussen proppen de dames mij vol met atol (een pudding op basis van mais), havermoutpap en rijst met bonen. Indien ze me een zetje zouden geven, zou ik zo van de berg afrollen.

Rond 3 pm gaan we de dezelfde weg terug, wandelend (in mijn geval glijdend) naar beneden, onderweg de vrouwen thuis afzettend en koffiepauzes houdend. Ik slaag erin om met mijn moto heelhuids over de slipperige rotsweg en door de modderpoelen op de hoofdweg te geraken. Het enige waar ik nu nog aan kan denken is een douche (van regenwater). Maar dan doet de politie mij stoppen.

Politie: “ Waar is de nummerplaat van je moto?”
Ik: “Heeft ie niet. En de moto is niet van mij”
Politie: “Papieren van de moto?”
Ik: “Heeft mijn college en ik heb haar niet gezien vanochtend.”
Politie: “Rijbewijs?”
Ik: “Thuis, uiteraard. Wat als die kwijtspeel in de bergen? Voor mij als buitenlandse zou het heel moeilijk zijn om dat te vervangen.”
Politie: ”Ben je Amerikaanse?”
Ik: “Nee, Belgische” lege blik van de politie. “Europa”, probeer ik. Nog een lege blik. “Spanje”
Politie: “aha, wel, we zullen de moto moeten confisceren”

Normaal gezien ben ik volledig tegen omkoping en tot nu toe heb ik altijd zo volhardend gediscuteerd dat elke politieman mij heeft laten gaan, gewoon om van mij af te zijn. Nu echter is mijn GSM plat waardoor ik mijn baas niet kan bellen en ben ik vuil en moe. Dus ik vis zo’n 4 dollar uit mijn achterzak en zeg hem wat frisdrank voor hem en zijn maat te kopen. Als bij toverslag doen al de overtredingen er niet meer toe en ben ik vrij om te gaan.

Thuisgekomen is het regenwater lekker koel, verdwijnt al het vuil, heb ik terug electriciteit, bedenk ik dat mijn vrouwen het goed doen en dat de wandeling – ondanks de modder – weer even prachtig was als altijd: het was een fantastische dag!