Próxima estación.... Honduras!

Cayos Cochinos

2011-09-09T14:34:00.002-06:00

It doesn't always have to be work. A visit to Cayos Cochinos was the absolute number 1 on my "to do"-list for this year.

Cayos Cochinos are a group small cays just of the northcoast of Honduras, with a total land area of - hold on - 2 km². The Cayos Cochinos are a Maritime Protected Area located in the second biggest coral reef worldwide. Spread over a couple of cays lives a Garifuna community (108 members on the last count), but most cays are private property.

With a group of 8 people, we went for a couple of days to enjoy the sun, the beach, the sea and some "just us and the locals". Judge for yourself!

De boog hoeft niet altijd gespannen te staan. Op mijn "must do"-lijstje voor dit jaar stond een bezoek aan Cayos Cochinos met stip op nummer 1.

Cayos Cochinos is een groep kleine eilandjes net voor de Hondurese noordkust, met een totale oppervlakte van ongeveer - hou je vast - 2 km². De Cayos Cochinos liggen in een beschermd maritiem gebied in het tweede grootste koraalrif ter wereld. Over een paar eilandjes verspreid woont een Garífuna-gemeenschap (108 leden sinds de laatste telling), maar de meeste eilandjes zijn in privé-bezit.

Met een groep van 8 man zijn we daar een paar dagen naartoe getrokken, om te genieten van zon, zee, strand en "just us and the locals". Oordeel zelf!

Yoro

2011-09-09T11:02:00.004-06:00

Mensen vragen me dikwijls wat ik nu eigenlijk doe. Misschien is het tijd om 1 van de projecten voor te stellen en een beetje licht in de duisternis te brengen.

Een van de projecten waaraan ik werk is met de ethnische minderheid Tolupan in Yoro. Het project wordt gefinancierd door de Europese Unie, en uitgevoerd door OIKOS (de NGO waarvoor ik werk) en ICADE, een hondurese NGO. Wij ondersteunen de lokale organisatie APROINY(Asociación de Productores Indígenas de Yoro) en haar 694 leden, allemaal boeren.

Ons project bestaat uit verschillende activiteiten:
1) APROINY versterken door de leiders (zowel binnen APROINY als van de gemeenschappen)te trainen op verschillende vlakken, zoals financieën, administratie, etc.
2) Landbouwproductie opdrijven door 30 boeren te helpen bij het installeren van ecologisch en economisch duurzame technieken. Door het organiseren van "leerdagen" dragen die 30 boeren hun kennis over op andere boeren die de technieken dan op hun eigen productie kunnen toepassen.
3) Samen met APROINY werken we aan een radioprogramma waarin de cultuur en identiteit van de Tolupanes worden gepromoot en zodoende bewaard blijven.
4) APROINY en haar leiders worden aangeleerd om voor zichzelf op te komen. Daarvoor zoekt het project de banden met de lokale overheden aan te halen en hun aandacht te vestigen op de noden van de ethnische minderheid. Bovendien wordt hen aangeleerd hoe ze zelf fondsen kunnen zoeken en projecten kunnen aanvragen.

Een project van deze omvang is niet in een paar alineas samen te vatten, maar ik hoop dat met deze kleine beschrijving de dingen wat duidelijker zijn!

People ask me often what it is I actually do. Maybe it is time to present one of the projects and shed some light on my work.

One of the projects I am working on is with the ethnic minority Tolupan, in Yoro. The project is financed by the European Union and executed by OIKOS (the NGO I work for) and ICADE, a honduran NGO. We support the local organisation APROINY (Asociación de Productores Indígenas de Yoro) and its 694 members - all indigineaous farmers.

Our project consists of different activities:
1) Fortifying APROINY by training the people in charge and the community leaders in different areas, such as financial control, administration, etc.
2) Increasing agricultural production by helping 30 local farmers implement ecological and economical sustainable techniques. By organising "learning days", other farmers learn from these 30 farmers how to implement these techniques on their own lands.
3) Together with APROINY, we are working on a radio programm in which the culture and the identity of the Tolupanes will be promoted in order to preserve it.
4) APROINY and its leaders are being taught how to fend for themselves. The project seeks to improve communication with local authorities in order to draw their attention towards the needs of the ethnic minority. Also, the leaders of APROINY are taught how to look for fundings and how to apply for them by themselves.

A project as big as this one, cannot be explained in a couple of paragraphs. But I hope that with this little summary, things are a bit clearer!

Fiesta

2011-07-21T18:18:00.003-06:00

My new home has had its big housewarming party, complete with salsa music, food, drinks and real belgian chocolate mousse. Pictures say more than words, but this I would like to say: now it really feels like home!!

Mijn nieuw huisje is ingewijd met een stevig feestje, compleet met salsamuziek, eten, drinken en echte belgische chocolade mousse. Foto's zeggen meer dan woorden, maar dit wil ik nog even kwijt: nu voelt het echt als thuis!!

Home sweet home

2011-06-29T09:42:00.004-06:00

New home / Nieuw huisje

2011-06-24T21:15:00.010-06:00

Our project in Pespire is finished. The last months have been a race against time, but we did it. The shop we opened for "our" farmers is up and running and looks great. Sales have been surprisingly good for the first month, which is a fantastic boost for our first-time entrepreneurs.

The end of the project also means the end of me living in the cosy little town down South. My job keeps me mainly in the capital, Tegucigalpa, so there was no point in keeping my house in Pespire. Especially as my terrific neighbours also moved. So with a little nostalgia, I went looking for lodgings in Tegucigalpa, close to the office. It took some luck, as apartements in our bohemian barrio are rented even before the owners know they're up for rent! One night, our night watcher took me to see an apartment in the same condominium as the office, which I loved the moment I set foot in it. I called the owner inmediately (the poor guy was asleep already) and sealed the deal on the spot.

Last saturday, some fellow townsmen packed the last of my belongings in a cattlewagon and 5 hours and a flat tire later, my stuff was looking great in my new home.

Ons project in Pespire is afgelopen. De laatste maanden zijn een race tegen de klok geweest, maar het is ons gelukt. De winkel die we gebouwd hebben voor "onze" boeren is uit de startblokken geschoten en ziet er geweldig uit. De verkoop is de eerste maand zelfs verbazingwekkend goed geweest, wat een geweldige motivatie betekent voor onze eerste-keer-ondernemers.

Het einde van het project betekent ook het einde van mijn woonst in het gezellige kleine dorpje in het Zuiden. Voor mijn job verblijf ik meestal in de hoofdstad, Tegucigalpa, dus had het geen zin om mijn huisje in Pespire aan te houden. Vooral omdat ook mijn fantastische buren verhuisd zijn ondertussen. Dus, met een beetje nostalgie in het achterhoofd, ben ik op zoek gegaan naar een woonst in Tegucigalpa, dichtbij het kantoor. Ik heb geluk gehad, want de appartementen in onze Boheemse barrio zijn verhuurd nog voor de eigenaars weten dat hun appartement te huur staat! Op een avond liet onze nachtwaker mij een appartement zien in hetzelfde domein als ons kantoor, waar ik op slag verliefd op werd. Ik heb dan ook meteen de eigenaar uit zijn bed gebeld en de zaak dan en daar beklonken.

Vorige zaterdag hebben een paar dorpelingen mijn inboedel in een beestenwagen gehesen, en 5 uren en een platte band later, stonden mijn meubels te blinken in mijn nieuwe huisje.

Special Art

2011-05-27T16:19:00.004-06:00

Thursday evening, with a couple of friends in a bar, telling anecdotes about a few "special characters" we have in our circle of friends. Nothing strange, a typical night out whereever in the world. But even a typical evening can take a strange turn.

We've changed subjects and the conversation is now about art, Honduran painters to be precise. Because Guiseppe is returning to his homecountry the next day, Odin insists on showing us that same moment some masterpieces hanging in a hotel nearby.

It is 2 AM, but we don't care. We go over to the hotel, have the nightwatcher tag along through the corridors of the hotel and discuss every painting we see.

Half an hour later we are back outside, and see the nightwatcher shaking his head about the "strange characters" he just toured in the hotel. We start laughing: there's another anecdote to add to the list!

Donderdagavond, met een paar vrienden op café, anekdotes aanhalend over een paar "speciale personages" die we in onze vriendenkring hebben. Niets ongewoons, een typisch avondje uit waar ook ter wereld. Maar ook een typisch avondje uit kan gauw een ongewone wending nemen.

We zijn veranderd van onderwerp en de conversatie gaat verder over kunst, meer bepaald over Hondurese schilders. Omdat Guiseppe een dag later terugkeert naar zijn geboorteland, staat Odin erop ons op dat eigenste moment een paar meesterkunstwerken te tonen die in een hotel nabij hangen.

Het is 2 uur 's ochtends, maar dat kan ons niet deren. We trekken naar het hotel, nemen de nachtwaker op sleeptouw door de gangen van het hotel en becommentariëren elk schilderij waar ons oog op valt.

Een half uurtje later staan we terug op straat en zien we de nachtwaker meewarig zijn hoofd schudden over die "speciale personages" die hij net rondgeleid heeft. We schieten in de lach: een anekdote erbij!

Huwelijk Ondina

2011-05-15T22:22:00.004-06:00

I was invited nearly 2 years ago, but finally the big the came peeping around the corner: the wedding. Not mine (not even close) but my friend Ondina's.

I met Ondina for the first time when I took some of the women I work with to El Salvador to visit another project. She prooved to be a rock, comforting the other women who never even had been outside Pespire, let alone the country. She is a beautiful girl, a little shy and with a heart of gold, working as a teacher in one of the communities in the mountains. Since that trip to El Salvador, we became friends.

One day, Ondina confided in me that she had a boyfriend and that she was about to get married. I learned quickly that "about to get married" can sometimes take quite some time. But then it came: the official invitation to her wedding. I was excited, it would be my first Honduran wedding to attend and a real traditional wedding at that.

The ceremony was nice, but I did have to hide a few giggles. For starters, the priest managed to mix up the names of the bride and groom - twice. Then, as sermon, he spoke 15 minutes warning them for adultry (not your most common sermon in my country!) and warning their parents that from now on they had to let their children go.

Then we were off to the community for the traditional feast, with loads of food, numerous guests and live music. Ondina must have melted in her big dress in the smoltering heat, dancing on the fast rythms of the local cuerda-band. But still she looked radiant. And I am happy for her.

So, I propose a toast: For Ondina and her Samuel, that they may be happy ever after and see their dreams come true. Salud!

Ik werd 2 jaar geleden al uitgenodigd, maar eindelijk brak de grote dag aan: het huwelijk. Niet het mijne (verre van) maar dat van mijn vriendin Ondina.

Ik ontmoette Ondina voor de eerste keer toen ik een paar van de vrouwen waarmee ik werk naar El Salvador meenam om een ander project te bezoeken. Ondina bleek een rots in de branding, de andere vrouwen helpend die nog nooit buiten Pespire, laat staan uit het land, geweest waren. Ze is een prachtmeid, een beetje verlegen en met een hart van goud, die als leerkracht in de gemeenschappen werkt. Na onze trip naar El Salvador werden we vriendinnen.

Op een dag fluisterde ze me in het oor dat ze een vriend had en dat ze op trouwen stond. "Op trouwen staan" kan hier echter lang meegaan. Maar eindelijk was het daar: de officiële uitnodiging voor haar huwelijk. Ik was opgetogen, dit zou mijn eerste Hondurees huwelijk worden, en dan ook nog een traditioneel huwelijk.

De ceremonie zelf was mooi, maar ik heb toch een paar lachjes moeten onderdrukken. Om te beginnen is de priester erin geslaagd om de namen van de bruid en de bruidegom te verwarren - twee keer zelfs. Dan, bij wijze van preek, waarschuwde hij hen gedurende 15 minuten voor overspel (niet je doordeweekse preek in mijn land!) en hun ouders dat ze zich niet meer met hun kinderen mochten moeien.

Vandaar ging het feest verder bij de bruidegom thuis in 1 van de gemeenschappen. Een traditioneel feest met veel voedsel, een onmogelijk groot aantal genodigden en live muziek. Ondina moet gesmolten zijn in haar zware jurk, dansend op het opzwepende ritme van de lokale cuerda-band. Maar toch straalde ze. En ik ben gelukkig voor haar.

Dus stel ik een toast voor: Op Ondina en haar Samuel, dat ze nog lang en gelukkig mogen leven en dat al hun dromen uitkomen. Salud!

2011-04-23T19:13:00.001-06:00

semana santa tradition

The strike of the educational sector is over. Negotiations have started again – and are still going on - and over 300 teachers have been suspended. But for the children, holidays are not over yet, as Semana Santa has started. The “holy week” is the biggest holiday in Central America. Literally the whole of the country is on the move to visit friends, family of touristy destinations.

I, on the other hand, stayed home to enjoy the peace and quiet of my little town. A perfect time to watch movies all day long, to catch up on my reading lying in my hammock and to hang out in our brand new pool. In other words: I’m vegging out and enjoying it big time!

De staking van de educatieve sector is voorbij. Onderhandelingen zijn terug opgestart – en nog steeds aan de gang – en meer dan 300 zijn tijdelijk geschorst. Maar voor de kinderen is de vakantie nog niet over. Semana Santa is begonnen. De heilige week is de belangrijkste vakante in Centraal Amerika. Letterlijk het hele land is onderweg om vrienden, familie of toeristische trekpleisters te bezoeken.

Ik, aan de andere kant, ben thuis gebleven om te genieten van de rust van mijn dorpje. Het is het perfecte moment om de hele dag lang films te bekijken, om bij te lezen in de hangmat en om te plonzen in ons gloednieuw zwembad. Met andere woorden, ik ben gelukzalig aan het luieren!

driving / rijden

2011-04-23T18:41:00.002-06:00

Someone who can drive in Honduras – and especially in Tegucigalpa – can without a doubt drive anywhere else in the world. Hondurans are, in my humble opinion, the worst and best drivers worldwide. The worst, because what you see happening here on the road is beyond imagination. The best, because in spite of this, surprisingly little accidents happen.

In Honduras, you will easily see a truck and 2 cars cozily next to each other on 2 lanes. It’s usual for drivers to pass you by in curves, heading straight into upcoming traffic. It’s common practice to swerve unannounced around holes in the road. Using your indicators is optional, honking is mandatory. In Tegucigalpa, drivers are forced to manoeuvre their monstruous 4x4-trucks in alarmingly narrow roads, often blocking the road completely. And if you are really lucky, a taxi driver is fatalistically oblivious to the one-way sign at the end of the street.

In other words: Darwin would have a field day writing his “survival of the fittest – the sequel: on the road in Honduras”

With the first rains of the year, however, things manage to get worse still. I was lucky enough to have to drive from Tegucigalpa to Pespire in the first rain of the season at dusk. Normally, the drive is a 1.5 hours scenic route through the mountains. This time, it was the road of hell. The thick curtain of rain allowed visibility of about 5 meters, reducing speed to about 50 km an hour. Truck on the curvy road reduced speed even more to an astonishing 20 km an hour. And when there were no trucks, there were idiots who thought it safer driving in the middle of the road, with all 4 indicators turned on, braking constantly for no reason, ignoring the fact that other Honduran drivers will still try to pass them by. Another favourite is driving with big lights on, evidently not turning them of when there is upcoming traffic. Something which is extremely funny on a narrow, unlit and wet road in the mountains.

I wonder if my insurance classifies driving in Honduras as an extreme sport….

Wie in Honduras – en dan vooral in Tegucigalpa - kan rijden, kan zonder twijfel overal ter wereld rijden. Hondurezen zijn – naar mijn bescheiden mening – de slechtste en beste chauffeurs ter wereld. De slechtste, want wat je hier op de weg tegenkomt tart alle verbeelding. De beste, want desondanks gebeuren er betrekkelijk weinig ongevallen.

In Honduras, zul je gemakkelijk een camion en 2 wagens gezellig naast elkaar zien rijden op een 2-vaksbaan. Het is heel gewoon voor chauffeurs om voorbij te steken in bochten, recht op eventuele tegenliggers in. Het is ook heel normaal om zonder waarschuwing rond gaten in de weg te zwalpen. Je richtingsaanwijzers gebruiken is optioneel, toeteren is verplicht. In Tegucigalpa, zijn chauffeurs verplicht om hun monsterlijke 4x4-trucks in alarmerend smalle wegen te manoeuvreren, waarbij ze vaak de hele boel blokkeren. En als je helemaal geluk hebt, krijg je een fatalistische taxichauffeur tegenover je die vrolijk spookrijdt.

Met andere woorden: Darwin zou een hit scoren met zijn “Survival of the fittest – deel 2: op de baan in Honduras”

Met de eerste regen van het jaar worden de zaken zelfs nog slechter. Ik had het genoegen om tegen de avond van Tegucigalpa naar Pespire te moeten rijden in de eerste regen van het seizoen. Normaalgezien is dit een mooie rit door de bergen van anderhalf uur. Deze keer was het echter een helse rit. Het dikke regengordijn liet een zichtbaarheid van 5 meter toe, wat de snelheid al gauw beperkte tot ongeveer 50 km per uur. Camions op de baan verlaagden die snelheid nog verder tot een verbazingwekkende 20 km per uur. En waren het geen camions, dan waren het wel idioten die er niet beter op vonden om in het midden van de baan te rijden, met hun 4 pinkers op, constant zonder reden remmend en volledig blind voor het feit dat ander Hondurese chauffeurs toch nog zouden proberen hen voorbij te steken. Nog een favoriet was het rijden met de grootlichten aan, die uiteraard niet worden afgezet voor tegenliggers. Iets wat extreem leuk is op een smal, onverlicht, nat baantje in de bergen...

Ik vraag mij af of mijn verzekering autorijden in Honduras klasseert onder de rubriek “extreme sporten”…

Educational crisis / Crisis in het onderwijs

2011-03-26T09:23:00.012-07:00

Education is a fundamental right for every child in this world. (art. 26-1 Human Rights Declaration). That much is a given. But to get education, children need teachers and these teachers have a right to get a fair pay and social protection for their jobs (art. 23-3 Human Rights Declaration)

In Honduras, teachers have been on strike for nearly 3 weeks. And as it often goes here, the strike has turned into a battle of giants, a struggle of power and determination between tens of thousands teachers on one side and the government on the other side. Neither is willing to give in and so the struggle is turning violent with heavy clashes between the demonstrating teachers and the police.

But what's the story? Why are the teachers on strike? It's a complicated story - as it usually is - and one that has dragged on for quite a long time. Several issues are at the origin of the crisis. These are the main ones (as explained to me):

For one, several thousands of teachers (numbers vary from source to source) haven't been paid their salary for months.

Second, there exists a Instituto Nacional de Previsión del Magisterio (Inprema). This is an institution which serves as a pension fund, to which teachers pay a monthly contribution. The government has over the years "loaned" over 50 millions of euros (again, numbers vary depending on source) from this institution which it hasn't paid back despite promises made in august last year. On top of that, the (former) management of Inprema has stolen another considerable amount of money from the fund. In short, the money of the teachers is gone.

Third, Congress is discussing a law decentralising educational services, transferring them to the municipalities. A law that many percieve as a first step towards privatization of the educational system and also a step closer to disaster, as the municipalities don't have the necessary structures and abilities to assume such responsabilities.

Teachers are fed up, especially since the government didn't honor the agreement reached last year with the educational sector after another period of struggle. Now, dialogue has been suspended between the 2 parties. The government says it is not willing to resume dialogue as long as the teachers don't return to the classrooms. The teachers for their part say they will continue the strike untill the government satisfies their demands.

Today, the government declared the strike illegal in an ultimate attempt to break the strike and also states that any teacher who will not be at work in the upcoming days will be suspended or even fired. It also threatens to dissolve any organizational union it perceives as supporting the strike. With these threats, the government is effectively widening the gap between the 2 parties instead of it being bridged and so the battle between giants is continuing in all force with no signs of the end bell ringing.

To be continued...

Onderwijs is een fundamenteel recht van elk kind in deze wereld (art. 26-1 Verklaring van de Rechten van de Mens). Dat is een feit. Maar om een opleiding te krijgen hebben kinderen leerkrachten nodig en die leerkrachten hebben recht op een fair loon en sociale bescherming (art. 23-3 Verklaring van de Rechten van de Mens)

In Honduras zijn de leerkrachten sinds een 3-tal weken in staking. En zoals het zo vaak gaat hier, is de staking uitgemond in een gevecht tussen reuzen, een machtstrijd tussen tienduizenden leerkrachten aan de ene kant en de overheid aan de andere kant. Geen van beide partijen wil toegeven en dus wordt de strijd grimmiger en geweldadiger met zware conflicten tussen demonstrerende leerkrachten en de politie.

Maar wat is het verhaal hierachter? Waarom staken de leerkrachten? Het is - zoals gewoonlijk - een ingewikkeld verhaal en eentje dat al lange tijd aansleept. Verschillende kwesties liggen aan de basis van de crisis. Dit zijn de belangrijkste (zoals ze aan mij uitgelegd zijn):

Ten eerste hebben duizenden leerkrachten (de cijfers variëren van bron tot bron) al verschillende maanden geen loon uitbetaald gekregen.

Ten tweede bestaat er hier een Instituto Nacional de Previsión del Magisterio (Inprema). Dit is een instelling die fungeert als een pensioenfonds, waaraan leerkrachten een maandelijkse bijdrage leveren. De overheid heeft over de jaren meer dan 50 miljoen euro (opnieuw variëren de cijfers al naargelang de bron) van deze instelling "geleend" en heeft het dit bedrag nog niet terugbetaald, dit ondanks beloftes gemaakt vorig jaar. Daarbovenop heeft het (vorige) management van Inprema een aanzienlijke som geld van het fonds verduisterd. Kortom, het geld van de leerkrachten is foetsie.

Ten derde is het congres een wet aan het bespreken om de onderwijsdiensten te decentraliseren door die onder te brengen onder de gemeenten. Een wet waarin velen een eerste stap richting privatisering van het onderwijssysteem zien en een stap dichter naar een ramp, aangezien de gemeenten niet over de nodige structuren en mogelijkheden beschikken om die verantwoordelijkheden op te nemen.

De leerkrachten hebben er meer dan genoeg van, vooral omdat de overheid een akkoord dat het vorig jaar, na nog een periode van conflicten, met de onderwijssector gesloten heeft niet naleeft . Nu is de dialoog tussen beide partijen opgeschort. De overheid wil de gesprekken niet hervatten zolang de leerkrachten niet terugkeren naar hun klassen. De leerkrachten van hun kant melden dat de staking zal voortduren totdat de regering aan hun eisen voldoet.

Vandaag heeft de regering de staking illegaal verklaart in een ultieme poging om de staking te onderdrukkenen en verklaart dat elke leerkracht die niet aan het werk gaat in de volgende dagen geschorst of zelfs ontslagen zal worden. Ze dreigt er ook mee om iedere organisationele unie of bond die ervan verdacht word de staking te ondersteunen, te ontbinden. Met deze dreigingen heeft de regering effectief de kloof tussen beide partijen vergroot in plaats van deze trachten te overbruggen en zodoende woedt de strijd tussen de reuzen in alle hevigheid verder zonder teken dat de eindbel in de nabije toekomst geluid word.

Wordt vervolgd...

Oikos CA

2011-03-20T19:44:00.005-07:00

New job, new colleagues. I travel a lot for my new job and one of my wanderings has led me to Managua, Nicaragua, for a meeting with my new colleagues in Central America. Meeting new people is always exciting, you never know what to expect: What if they don't like me? What if I don't like them? So far I have been lucky. In every job I had in the past, I got on really well with my fellow colleagues both on and off the job. So I was curious how it would be in Managua. Luckily, I needn't be nervous. Turns out the OIKOS-team in Central America is a great group of witty, dedicated and dynamic people, coming from all over the globe. I'm going to enjoy working with them! New job, great colleagues! Nieuwe job, nieuwe collegas. Ik reis veel rond in mijn nieuwe job en een van mijn rondreisjes heeft mij naar Managua, Nicaragua, geleid voor een vergadering met mijn nieuwe collegas in Centraal Amerika. Het is altijd opwindend om nieuwe mensen te leren kennen, je weet nooit wat te verwachten: Wat als zij me niet mogen? Wat als ik hen niet mag? Tot nu toe ben ik een zondagskindje geweest. In elke job kwam ik heel goed overeen met mijn mede-collegas, zowel op het werk als daarbuiten. Dus was ik nieuwsgiering hoe het in Managua zou verlopen. Gelukkig had ik geen reden om nerveus te zijn. Het OIKOS-team in Centraal Amerika is een leuke group van toffe, toegewijde en dynamische mensen uit alle hoeken van de wereld. Ik kijk al uit naar onze samenwerking! Nieuwe job, geweldige collegas!

I'm back! / Ik ben terug!

2011-02-17T15:54:00.006-07:00

I'm back in Honduras. A big change again after nearly 2 months indulging in the luxuries of Europe. I've had the chance to see plenty of my family, to party wildly with my friends in Belgium, Bucharest and Barcelona, to go skiing, and to gain weight eating all the delicious food of my homeplace. Now I'm back, batteries fully recharged and with a new contract in my pocket.

From now on I will be working for OIKOS, a Portuguese NGO. My new job consists in evaluating and monitoring our projects throughout Honduras, identifying possible new partners, writing new project proposals and giving support to our existing projects. All this involves a lot of travelling through Honduras, as our projects are situated in the South and Central Honduras. No complaining so far!

My first trip to Yoro, in Central Honduras, already provided me with a new anecdote. Some time ago - before our project started - our local partner had had a considerable amount of money stolen by the then accountant. This obviously interferes with the proper functioning of the organisation. Upon our question if there was any possibility to (legally) recover the money, the president of the Junta Directiva answered most seriously: "But he (the accountant) already confessed and was pardonned by the priest..."

And here I was, trying hard to refrain from laughing, thinking by now I had heard it all... I'm definately in for some more stories and surprises this year. It's good to be back!

Ik ben terug in Honduras. Een hele verandering na bijna 2 maanden wentelen in de luxe van Europa. Ik heb kans gezien om tijd met mijn family door te brengen, om wilde feestjes te houden met mijn vrienden in België, Boekarest en Barcelona, om te gaan skiën en om bij te komen van al het heerlijke eten uit mijn thuisbasis. Nu ben ik terug, batterijen volledig opgeladen en met een nieuw contract op zak.

Van nu af aan werk ik voor OIKOS, een Portugese NGO. Mijn job bestaat uit de evaluatie en opvolging van onze projecten in Honduras, het identificeren van mogelijke nieuwe partners, het schrijven van nieuwe projecten en het ondersteunen van de bestaande projecten. Dit betekent heel wat gereis door Honduras, aangezien onze projecten verspreid zijn over Zuid- en Centraal Honduras. Geen klachten tot dusver!

Mijn eerste trip naar Yoro, in Centraal Honduras, heeft alvast een nieuwe anekdote opgeleverd. Vóór de start van ons project ginder, heeft de toenmalige boekhouder van onze partnerorganisatie een aanzienlijke som geld verduisterd. Dit verstoort uiteraard de degelijke werking van die organisatie. Op onze vraag of er een mogelijkheid bestaat om dat geld (legaal) terug te vorderen, antwoordde de presidente van de Junta Directiva heel serieus: "Maar hij (de boekhouder) heeft al alles opgebiecht en de priester heeft hem vergeven..."

En daar zat ik dan, hard mijn best doend om niet te lachen, denkend dat ik alles al gehoord had... Ik sta duidelijk voor meer verhalen en verrassingen in het komende jaar. It's good to be back!

Despedida

2010-12-12T08:55:00.003-07:00

A friend asked me: "Can you believe you've been here more than 2 years already?". I said that on the one hand it feels like I've lived in Pespire an eternity, but on the other hand time has flown past like lightning. Especially these last weeks before my return to Europe. I am coming back to Honduras next year, but it won't be the same as I won't be working directly for ADEPES anymore. "That's good", she ansered, "it means you had a great time".

And it has been a great time. But everything comes to an end, so I am doing my rounds saying adios to all my women. "My" women, because I have spend much time with them and have come to know, appreciate and love them. And they do too, for every group has thrown me a party with whatever little means they have. They have stuffed me one last time with beans, rice and chicken. We danced, talked and cried. They even gave me presents!

There has been a first too. For months now, a gang has been assaulting passers-by on one of the main roads leading to the communities. So far, I had managed to stay out of their hands, but on my last trip to one of these communities they caught me and my colleague. I know how to react: head down, don't talk, don't resist and give them everything. It went smoothly: they took my money, my cell and my cigarettes (the bastards!) and nicely returned my backpack to me with the things they don't care for (sunscreen - whatever happened to health consideration?). Then they searched me for hidden treasures, after which they let us go. Although I wasn't scared since I knew this might happen (after all, most off my colleagues had already gone through this at least once) it's still a very ugly feeling having a gun pointed at your head and machetes waved in front of your face. Luckily I just lost what I lost and nothing more happened.

And then my 2 neighbours lifted my spirits considerably by throwing me a great say-goodbye-party with the closest of my friends in Pespire: dinner, music, drinks, laughter, songs and a few tears. We chatted and danced into the night. And as I looked around, I knew I've been very lucky with the people I found here.

Yes, I had an excellent time living here and I will remember these years fondly. And even though I will come back next year, it won't be the same. So who am I to say "no" to a great party with my closest friends?

Een vriendin vroeg me onlangs: "Kun je geloven dat je hier al meer dan 2 jaar woont?". Ik antwoordde dat het aan de ene kant voelt alsof ik al een eeuwigheid in Pespire woon, maar aan de andere kant is de tijd voorbij gevlogen. Vooral deze laatste 2 weken voor mijn terugkeer naar Europa. Ik mag dan terugkeren naar Honduras volgend jaar, het zal niet meer hetzelfde zijn aangezien ik niet meer direct voor ADEPES zal werken. "Dat is goed", zei ze, "dat betekent dat je een geweldige tijd gehad hebt."

En het is een geweldige tijd geweest. Maar aan alles komt een einde, dus ben ik mijn ronde aan het doen om adios te zeggen aan al mijn vrouwen. "Mijn" vrouwen, want ik heb veel tijd met hen doorgebracht en heb hen leren kennen, appreciëren en in mijn hart gesloten. En zij ook, want elke groep heeft een feetje gegeven voor mij met de luttele middelen die ze hebben. Voor de laatste keer hebben zij volgepropt met rijst, bonen en en kip. We hebben gedanst, gepraat en geweend. Ze hebben mij zelfs cadeautjes gegeven!

Er is ook een eerste keer geweest. Sinds maanden is er een bende overvallers actief op 1 van de hoofdwegen naar de gemeenschappen. Tot nu ben ik er steeds in geslaagd om uit hun handen te blijven, maar op mijn laatste trip naar 1 van de gemeenschappen hadden een collega en ik toch prijs. Ik weet hoe te reageren: hoofd naar beneden, niet praten, niet tegenstribbelen en alles afgeven. Het ging vlotjes: ze stolen mijn geld, mijn gsm en mijn sigaretten (de klootzakken!) en gaven daarna netjes mijn rugzak terug met de dingen die ze niet moesten hebben (zonnecrem - blijkbaar is er weinig interesse voor gezondheid). Vervolgens hebben ze mij onderzocht op verborgen schatten, waarna ze ons hebben laten gaan. Hoewel ik niet bang was aangezien ik erop voorbereid was dat dit kon gebeuren (tenslotte hebben de meeste van mijn collegas dit lot al minstens een keer ondergaan) is het toch een akelige ervaring om een pistool op je hoofd gericht te zien en machetes voor je gezicht gezwaaid te krijgen. Gelukkig ben ik alleen kwijt wat ik kwijt ben en is er verder niets gebeurd.

En mijn 2 buurvrouwen hebben mijn geweldig opgevrolijkt door een fantastisch feestje met mijn dichtste vrienden in Pespire te organizeren voor mijn vertrek: eten, muziek, drank, gelach, liedjes en een paar tranen. We hebben tot een stuk in de nacht gebabbeld en gedanst. En terwijl ik rondkeed, wist ik dat ik heel veel geluk gehad heb met de mensen die ik hier heb leren kennen.

Ja, ik heb een geweldige tijd gehad hier en ik zal altijd met veel plezier aan deze jaren terugdenken. En hoewel ik volgend jaar terugkom, zal het niet meer hetzelfde zijn. Dus wie ben ik om "nee" te zeggen tegen een super feestje met met vrienden?

2010-11-29T18:59:00.001-07:00

emigration / emigratie

2010-11-29T18:50:00.002-07:00

I’ve met a French journalist who is writing a book about the illegal emigration of women to the US. Illegal emigration is part of the daily lives of Honduran families. Most women I work with have at least 1 family member illegal in the US and many people I meet have lived at one point in their lives in the States. Even the numbers don’t hide it: about half of the GNP of Honduras comes from remesas (money send over from abroad – mostly the US or Europe – to the family from Hondurans working there, either legally or illegally)

The last few months, the media spent a lot more attention on the topic. A couple of weeks ago, a group of 72 illegal emigrants was killed in Mexico. Only 2 or 3 of them survived. Recently, a Honduran organization left on an expedition in the hope to find missing emigrants (dead or alive). Last week, a group of deported emigrants landed in Tegucigalpa. According to the organization who takes care of them, it was a “small” group of about 45 people. Normally, the deported groups count around 350 people.

I am definately no expert on the matter, but the lack of work, the poverty and bad living conditions in own country are a big motivator to take on the risky journey. That hope of a better future can be very costly. The fragments I’ve heard tell a horrible tale: the price for the help of coyotes (human trafficants) goes between 2000 and 3000 dollar and this up to the border with Mexico. To cross over to the US, price tag shows another 5000 dollar. Many don’t have that amount of money and travel on faith. The whole route is controlled by narcotrafficants. Often enough, the emigrants are victim of suffering, traumas, sexual, physical and mental violence or even murder. If they reach their destination at all, there is a good chance they get caught and deported. If not, the life they find is often far from easy. Without papers in a strange country off which they do not speak the language, they don’t find work or if they do, they get exploited.

Off course, there are stories with a happy ending and it’s those stories that keep the emigration fever high. If you emigrate, you HAVE TO find a better live – if not, you’ve failed. Emigrants that end up worse off, frequently don’t dare to admit it. Sometimes even, all contact with the family in the homeland is cut off because they can’t send money.

In Belgium – and in other countries - illegal immigrants are a tough subject. Many see them as all the same: criminals or parasites. All too often, one forgets there exists another world outside the borders of the comfortable West – a harsh world with little room for hope off a better future. Next time there is a discussion about people without papers or refugees, put yourself in their shoes. What would you do if you didn’t have money, nor food or hope? Would you have the courage to tear yourself away from your family and put your life at risk so your children could maybe, very maybe, have a chance to survive?

Ik heb een Franse journaliste ontmoet die een boek aan het schrijven is over de illegale emigratie van vrouwen naar de VS. Illegale emigratie is een onderwerp dat deel uitmaakt van het dagelijkse leven van Hondurese families. De meeste vrouwen waar ik mee werk, hebben wel minstens 1 familielid illegaal in de VS en veel van de mensen die ik ontmoet hebben op een gegeven moment illegaal in de States gewoond. Ook de cijfers liegen er niet om: ongeveer de helft van het BNP van Honduras komt van remesas (geld opgestuurd vanuit het buitenland – veelal de VS of Europa - aan de familie door Honduresen die daar al dan niet legaal werken).

De laatste maanden werd ook in de media veel meer aandacht aan het onderwerp geschonken. Ettelijke weken geleden is nog een groep van 72 illegale emigranten in Mexico vermoord. Slechts 2 of 3 hebben het overleefd. Onlangs is een Hondurese organisatie op expeditie vertrokken in de hoop vermiste emigranten (al dan niet levend) terug te vinden. Vorige week kwam nog een groep gedeporteerde emigranten aan in Tegucigalpa. Volgens de organisatie die hen opvangt ging het om een “kleine” groep van 45 mensen. Normaalgezien gaat het om groepen van rond de 350 man.

Ik ben absoluut geen expert op het gebied, maar het gebrek aan werk, de armoede en slechte levensomstandigheden in eigen land zijn een grote motivator om de hachelijke reis te ondernemen. Die hoop een betere toekomst kan een hele dure prijs prijs hebben. De fragmenten die ik gehoord heb vertellen een verschrikkelijk verhaal: de prijs voor de hulp van coyotes (mensensmokkelaars) ligt tussen 2000 en 3000 dollar en dit tot aan de grens met Mexico. Voor de overtocht Mexico – US ligt de prijs rond de 5000 dollar. Velen krijgen dat geld niet bij elkaar en maken de reis op goed geluk.De hele route wordt gecontroleerd door narcotrafficanten. Vaak zijn de emigranten het slachtoffer van ontberingen, traumas , sexueel, fysiek en mentaal geweld of zelfs moord. Als ze hun bestemming al bereiken, lopen ze grote kans gevat en gedeporteerd te worden. In het andere geval is het leven dat ze vinden vaak verre van rooskleurig. Zonder papieren in een vreemd land waarvan ze de taal niet spreken vinden ze geen werk of worden ze geëxploiteerd.

Natuurlijk zijn er ook verhalen met een happy end en het zijn net die verhalen die de emigratiekoorts hoog houden. Als je emigreert MOET je een beter leven vinden – anders heb je gefaald. Emigranten die van de regen in de drup terechtkomen, durven hier vaak niet voor uitkomen. Soms gaat het zelfs zo ver dat ze alle contact met de familie in het thuisland verbreken omdat ze geen geld kunnen opsturen.

In België – en in andere landen – zijn illegale immigranten een heikel punt. Ze worden door velen allemaal over dezelfde kam geschoren als criminelen of profiteurs. Maar al te vaak wordt vergeten dat er een wereld bestaat buiten het comfortabele Westen – een harde wereld waarin weinig plaats is voor hoop op een toekomst. De volgende keer dat er een discussie is over vluchtelingen of mensen zonder papieren, plaats je dan eens in hun schoenen. Wat zou jij doen als je geen geld, geen eten en geen hoop hebt? Zou je dan ook de moed hebben om je los te scheuren van familie en je leven op het spel te zetten opdat je kinderen zo misschien, heel misschien, de kans krijgen om te overleven?

Closure event / slotevenement

2010-11-29T17:48:00.006-07:00

In December we’re ending the 2008-2010 program of Volens. Also, due to a change in the Belgian law stating that Belgian NGO’s need to concentrate their work in less countries, Volens will retire from Central America after nearly 40 years of development work here. And that calls for a big celebration. Where? In Pespire off course!

During 3 days, ADEPES hosted 100 people from the 16 partnerorganisations from Volens, coming from all over Honduras, Nicaragua, Guatemala and El Salvador. Even our ambassador – who apparently developed a little crush on Pespire – flew over from Costa Rica to celebrate with us. And a terrific party it was.

On the menu were a market, where every organization had a stand to present their activities, a play brought by youngsters, the final speeches from cooperants, coordinators and organizations, several fun workshops (theater, making gadgets from recycling materials, making sweets,…) and a huge game during which everyone could run around, scream and laugh as if they were a teenager again and during which everyone ended up in the pool of the hotel. And off course, every day ended with a good, old party – latino-style!

It cost me blood, sweat and tears to organize the whole thing, but luckily I could count on the help of our coordinator Ludo, who took care of the transport-riddle, and of Piet, Caroline and Heleen, co-cooperants who came a couple of days early to put together the game. Also, I have some great colleagues in ADEPES who were up and ready at 5 AM for days in a row to make sure everything was going smoothly. It was a real challenge, but more than worth it!

In december sluiten we het programma 2008-2010 van Volens af. Bovendien moeten door een verandering in de Belgische wetgeving de Belgische NGO’s meer aan landenconcentratie doen, waardoor Volens zich na bijna 40 jaar ontwikkelingssamenwerking uit Centraal Amerika terug trekt. En dat roept om een waanzinnig afscheidsfeest. Waar? In Pespire natuurlijk!

Gedurende 3 dagen lang kreeg ADEPES 100 man komende van de 16 partnerorganisaties van Volens uit Honduras, Nicaragua, Guatemala en El Salvador over de vloer. Zelfs onze ambassadeur – die ondertussen duidelijk een boontje heeft voor Pespire – is opnieuw vanuit Costa Rica afgekomen om mee te feesten. En het is een schitterend afscheidsfeest geworden.

Op het programma stonden een markt, waar alle organisaties een stand hadden om hun activiteiten voor te stellen, een toneelstuk gebracht door jongeren, de afscheidswoorden van cooperanten, coordinatoren en organisaties, verschillende leuke ateliers (theater, gadgets maken van recyclage, snoepgoed maken,...) en een levensgroot ganzenbordspel waarbij iedereen weer eens als pubers kon rondcrossen, gillen en lachen en waarbij iedereen uiteindelijk in het zwembad van het hotel terechtgekomen is. En uiteraard werd elke dag afgesloten met een goeie, ouwe fuif – latino-style!

Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om de boel te organiseren, maar gelukkig kon ik rekenen op de hulp van onze coördinator Ludo, die het hele transportvraagstuk voor zijn rekening heeft genomen, en van Piet, Caroline en Heleen, enkele collegas cooperanten die een paar dagen vroeger gekomen zijn om het spel in mekaar te steken. Ook heb ik een paar geweldige collegas in ADEPES die een paar dagen aan een stuk van 5 uur ‘s morgens klaarstonden om alles klaar te zetten en de boel op rolletjes te laten lopen. Het was een uitdaging, maar het was het meer dan waard!

La gringa loca

2010-11-01T09:26:00.002-07:00

Being the only foreigner in the village means I provide a certain factor of entertainment for the people living here. I’m probably the only woman in her thirties living alone, unmarried and childless. My house is the only house where often enough travelers find a place to crash. These travelers are mainly bikers who carry all their belongings around on their bicycles. Always good for some curious bystanders. I drink my coffee black and my lemonade with little sugar. And by now the villagers have gotten used to a party at my place every once and while. But now they can enjoy a new act. Rocky is a dog with heaps of energy that he can’t burn off during a simple walk around the block. So I’ve found a new way to let him have a good run: I walk my dog…. with my motocycle! Rocky loves that he can sprint freely (no leash of course) and the stunned villagers have a good laugh about the crazy acts of “la gringa loca”…

Als enigste buitenlandse in het dorp heb ik een zekere entertainmentfactor die de dorpelingen amuseert. Zo ben ik waarschijnlijk de enige vrouw van in de dertig die alleen woont, ongetrouwd is en geen kinderen heeft. Mijn huis is ook het enige huis waar met de regelmaat van de klok reizigers onderdak vinden. Vaak zijn dat fietsers die hun hele hebben en houden op hun fiets meezeulen. Altijd goed voor nieuwsgierige toeschouwers. Mijn koffie drink ik zwart en de limonade met weinig suiker. En ook feestjes bij mij thuis zijn ze ondertussen gewoon. Maar sinds kort kunnen de dorpelingen genieten van een nieuwe act. Rocky is een hond met een zee van energie en die geraakt ie niet kwijt tijdens een rustige wandeling. Dus heb ik een manier gevonden om hem eens goed te laten lopen: ik laat hem uit… met de moto! Rocky vindt het heerlijk om eens een sprintje te kunnen plegen (uiteraard zonder leiband) en de dorpelingen schateren het uit bij de capriolen van “la gringa loca”…

Peace and quiet?

2010-10-10T14:42:00.003-06:00

Sensation in Pespire! Not much ever happens in the little town I live in. The biggest fear I have every day is thinking about what kind of mess my sweet precious dog has made of my kitchen this time. Bearing that in mind, you can imagine the excitement in town of seeing the local police running after a thief and shooting in the air. It wasn't so much the shooting that caused a stirr, more the fact of seeing our police officers running. We never see them in any other way than riding across town, sipping coca-cola and shouting greetings at their acquaintances (which means everybody in town). Don't know if they got the guy, but it sure was a hilarious spectacle!

On another sensation-note, we had Teatro Taller Tegucigalpa in town. They are a mobile theater group performing awareness-raising pieces on water-issues. They work with the One Drop- organization, patronized by Cirque du Soleil. These guys are great, bringing theater to schools and into the communities. I loved their first piece "Canicula" last year and their current piece "Rio Abajo", about the contamination of water, is equally fantastic.

To know more about "Rio Abajo, a show" and the "One Drop"-organization, have a look at the following link:
Rio Abajo, a show - One Drop

Sensatie in Pespire! Er gebeurt nooit veel in het kleine dorpje waar ik woon. Mijn ergste vrees van elke dag is de gedachte aan de chaos die mijn lieve hond deze keer in mijn keuken geschapen heeft. Dat in het achterhoofd houdend, kun je je de opwinding voorstellen om de lokale politie achter een overvaller te zien lopen, onderwijl in de lucht schietend. Het was niet zozeer het schieten dat de commotie veroorzaakte, als wel het feit onze agenten te zien lopen. We zien hen immers nooit anders dan rondrijdend door het dorp, coca-cola drinkend en roepend naar hun kennissen (zowat iedereen in het dorp, dus). Ik weet niet of ze de man te pakken gekregen hebben, maar het was in ieder geval een hilarisch spektakel!

Nog meer sensatie in Pespire in de vorm van Teatro Taller Tegucigalpa. Dit is een mobiele theatergroep die educatieve stukken over water brengt. Ze werken met de organisatie One Drop, gepatroniseerd door Cirque du Soleil. Deze artiesten zijn geweldig en brengen theater in de scholen en in de gemeenschappen. Hun stuk "Canicula" van vorig jaar was schitterend en hun huidig stuk "Rio Abajo", over watervervuiling, is minstens even fantastisch.

Wie meer wil weten over "Rio Abajo, a show" en de "One Drop"-organisatie kan een kijkje nemen op de volgende link:
Rio Abajo, a show - One Drop

Timing!

2010-10-03T22:09:00.006-06:00

I spent last week in San Salvador, attending the last seminar of VOLENS of this program. Though happy to see my colleagues again, I got a bit sad realizing time is running out. 3 Months to go before I'm on a flight back to Belgium.

Ethel, the ambassador, Ernenek and Karla

Our mayor and the embassador
Onze burgemeester en de ambassadeur

But no time for a trip down memorylane yet - there is still a lot of work to be done. As usual everything comes together. The deadlines for the different projects are all in December. So we are in a hurry to tie up loose ends and start working on our final reports. Also, the Belgian embassador had asked me if he could come down to Pespire to know my work as Belgian aid-worker. Timing was off, as his trip to Honduras was at the same time as my trip to Salvador. So I while I was in Salvador, I left him in the capable hands of my colleague Ethel. The embassador talked with my farmers who were at the time attending another course in "Business development" and he visited a community to meet a group of women we work with. My farmers could hardly believe that "someone so important" had any interest in them :) Good for their motivation!

Seminar in San Salvador

Vorige week ben ik een weekje in San Salvador geweest voor het laatste seminarie van dit programma van VOLENS. Hoewel het fijn was mijn collegas nog eens te zien, was ik toch een beetje treurig wetende dat onze tijd hier er bijna op zit. Nog 3 maanden voor ik weer op een vlucht richting Belgie zit.

Maar het is nog geen tijd voor herinneringen ophalen - er is nog veel werk aan de winkel. Zoals gewoonlijk valt alles weer samen. De deadlines voor de verschillende projecten vallen allemaal in december. En dat betekent alle losse eindjes vastknopen en beginnen werken aan de eindrapporten. Bovendien had de Belgische ambassadeur gevraagd of hij een bezoekje kon brengen aan Pespire om mijn werk als Belgische ontwikkelingswerker te kennen. De timing was slecht want zijn reis naar Honduras viel net samen met mijn reis naar Salvador. Gelukkig kon ik op mijn collega Ethel rekenen om hem in haar capabele handen achter te laten. De ambassadeur heeft een praatje geslagen met mijn boeren die net een nieuwe cursus "bedrijfsbeheer" aan het volgen waren. Vervolgens heeft hij een bezoek gebracht aan een gemeenschap waar 1 van onze vrouwengroepen actief is. Mijn boeren konden amper geloven dat "iemand zo belangrijk" interesse in hen toonde :) Goed voor hun motivatie!

A day in the life of.... / Een dag uit het leven van...

2010-09-11T11:39:00.002-06:00

People sometimes ask me: “What do your days look like?”. Well, every day is different, but here is what today looked like:
I wake up and have a shower with rainwater I collect, as the water from the tap looks like lentil soup at the moment. Then I have breakfast without coffee, as the electricity went down sometime last night. Not sure when it will be back on. Could be a couple of hours or a couple of days.

I dress in my sophisticated “out-in-the-field” uniform of jeans, t-shirt, sun glasses and rubber boots. Get to the office by 7 am. I am headed to a community far out, so I am in a hurry. But I find our cross bike has a punched tire. So for the next hour I’m busy having it fixed. (Making use, off course, of the many men around in the office). Finally I head off on a 40-minute drive to the community of Mesas Abajo. There I park the cross bike at the house of a farmer. Although I’m running late, there is no way they are going to let me go without coffee (thank you!).

From there I tackle the mountain up to the community of Mesas Arriba – my final destination. A 40-minute steep walk uphill takes me to the house of the Baca-family, where half the group of women is waiting for me. However, I’m not there yet – we need to go way further up the mountain, to join the rest of the group.

It is rainy season still, which means the path is converted in a steady stream of mud. It will never cease to amaze me that the women, dressed in skirts and blouses, carrying a handbag, umbrella and tortillas, manage to soil only the sole of their pink ballerinas. By the time we finally arrive at the summit of the mountain, an hour later, I myself am drenched in sweat, my feet are soaked and the mud comes up to my knees…

By now it is already 11 am. For the next couple of hours I am teaching them how to keep the books in an easy, efficient and understandable way. Meanwhile they stuff me with atol (pudding made of corn), oatmeal and rice with beans. Basically, if they gave me a little push, I would roll down the mountain.

At 3 pm we head back down the same way, walking (sliding in my case) down the mountain, dropping off the women at their houses as we go, making coffee stops. I manage to drive the bike down over the slippery rocky road and through the pools of mud to the main road. By now the only thing I can think of is my shower (rainwater), when the police pulls me over.
Police: “ Where is the plate of your bike”
Me: “Not there. And it is not mine”
Police: “Papers of the bike”
Me: “My colleague has them. Didn’t see her this morning.”
Police: “Drivers license”
Me: “At home. What do you think? If I loose it in the mountains, it would be very difficult for me to have it replaced, being a foreigner.”
Police: ”Are you American?”
Me: “No, I’m Belgian” Blank look from police. “Europe”, I say. Another blank look. “Spain”
Police: “aha, well, we’ll have to confiscate the bike”

Normally, I am completely against bribery and so far I have always argued so vigourously that every policeman let me go, just to get rid of me. Now however, my mobile is down, so I can’t call my boss and I am dirty and tired. So I fish about 4 dollars out of my pocket and tell him to buy himself and his mate a coke. As if by magic, all the law-breaking doesn’t matter anymore and I am free to take off.

Coming home, the rainwater is cool, all the dirt disappears, the electricity is back on, my women are doing great, the walk – though muddy – was stunning as usual and I smile: it was a great day!

Mensen vragen mij soms:”Hoe zien jouw dagen er uit?” Wel, elke dag is verschillend, maar zo zag vandaag er uit:

Ik sta op en douche met regenwater dat ik opvang in emmers omdat het tapwater er momenteel uitziet als bonensoep. Dan ontbijt ik zonder koffie, want de electriciteit is uitgevallen vannacht. Geen idee wanneer die terug aanslaat. Dat kan van een paar uren tot een paar dagen duren.

Ik trek mijn elegante “out-in-the-field” uniform van jeans, t-shirt, zonenbril en rubber laarzen aan. Tegen 7 am ben ik op kantoor. Ik ga naar een verafgelegen gemeenschap vandaag, dus ben ik gehaast. Maar ik ontdek dat onze cross bike platte band heeft. Het eerstvolgende uur ben ik bezig met dat probleempje te verhelpen (uiteraard gebruik makend van de vele heren op kantoor). Eindelijk kan ik vertrekken voor de 40-minuten durende rit naar de gemeenschap van Mesas Abajo. Daar parkeer ik de moto bij een boer. Hoewel ik aan de late kant ben, kom ik niet onder een tas koffie uit (Dankjewel!).

Vandaar gaat het de berg op naar de gemeenschap Mesas Arriba – mijn eindbestemming. Een steile wandeling van 40 minuten brengt me naar het huis van de familie Baca, waar half de groep op mij aan het wachten is. Ik ben er echter nog niet – we moeten nog veel verder de berg op waar de andere helft van de groep wacht.

Het is nog steeds regenseizoen en dat betekent dat het pad omgetoverd is tot een grote modderpoel. Het blijft me verbazen dat de vrouwen, gekleed in rok en blouse, met aan de arm een handtas, paraplu en mand tortillas, erin slagen om enkel de zolen van hun roze ballerinas vuil te maken. Tegen de tijd dat we aan de top van de berg zijn, een uur later, druip het zweet in straaltjes van mij af, zijn mijn voeten doorweekt en hangt de modder tot aan mijn knieen.

Nu is het al 11 am. In de volgende uren leer ik hen een gemakkelijke, efficiente en verstaanbare manier om de boeken bij te houden aan. Ondertussen proppen de dames mij vol met atol (een pudding op basis van mais), havermoutpap en rijst met bonen. Indien ze me een zetje zouden geven, zou ik zo van de berg afrollen.

Rond 3 pm gaan we de dezelfde weg terug, wandelend (in mijn geval glijdend) naar beneden, onderweg de vrouwen thuis afzettend en koffiepauzes houdend. Ik slaag erin om met mijn moto heelhuids over de slipperige rotsweg en door de modderpoelen op de hoofdweg te geraken. Het enige waar ik nu nog aan kan denken is een douche (van regenwater). Maar dan doet de politie mij stoppen.

Politie: “ Waar is de nummerplaat van je moto?”
Ik: “Heeft ie niet. En de moto is niet van mij”
Politie: “Papieren van de moto?”
Ik: “Heeft mijn college en ik heb haar niet gezien vanochtend.”
Politie: “Rijbewijs?”
Ik: “Thuis, uiteraard. Wat als die kwijtspeel in de bergen? Voor mij als buitenlandse zou het heel moeilijk zijn om dat te vervangen.”
Politie: ”Ben je Amerikaanse?”
Ik: “Nee, Belgische” lege blik van de politie. “Europa”, probeer ik. Nog een lege blik. “Spanje”
Politie: “aha, wel, we zullen de moto moeten confisceren”

Normaal gezien ben ik volledig tegen omkoping en tot nu toe heb ik altijd zo volhardend gediscuteerd dat elke politieman mij heeft laten gaan, gewoon om van mij af te zijn. Nu echter is mijn GSM plat waardoor ik mijn baas niet kan bellen en ben ik vuil en moe. Dus ik vis zo’n 4 dollar uit mijn achterzak en zeg hem wat frisdrank voor hem en zijn maat te kopen. Als bij toverslag doen al de overtredingen er niet meer toe en ben ik vrij om te gaan.

Thuisgekomen is het regenwater lekker koel, verdwijnt al het vuil, heb ik terug electriciteit, bedenk ik dat mijn vrouwen het goed doen en dat de wandeling – ondanks de modder – weer even prachtig was als altijd: het was een fantastische dag!

La Gringuita

2010-08-28T09:12:00.004-06:00

Most people here asume that every person with white skin is North American. So I get called "gringuita" quite often - something I am not very happy with. Neither are other Europeans, I have discovered. I have also discovered that my dog has become the most famous dog in Pespire. How I know? I overheard a conversation between a woman I don`t know and Rosa, the shop owner next door:
Woman: "There goes la gringuita"
Rosa: "which gringuita?"
Woman: "La gringuita from Rocky..."
Rosa: "Ah!"
And a big grin spread over my face.

De meeste mensen here gaan ervan uit dat elke blanke persoon uit de VS komt. Bijgevolg krijg ik vaak "gringuita" te horen - iets waar ik niet al te blij mee ben. En met mij vele andere Europeanen, heb ik ontdekt. Ik heb ook ontdekt dat mijn hond de meest bekende hond van Pespire is. Hoe ik dat weet? Ik overhoorde een conversatie tussen een vrouw die ik niet ken en Rosa, de winkelierster naast mijn deur:
Vrouw: "Daar gaat la gringuita"
Rosa: "Welke gringuita?"
Vrouw: "La gringuita van Rocky..."
Rosa: "Ah!"
Dan kan je toch niet anders dan lachen?

Go!

2010-08-15T12:26:00.002-06:00

This week I've witnessed once again the will of the people here to get ahead.

One of the projects I'm working on foresees the construction of a "Centro de Acopio" - a center through which the local farmers and groups can permanently sell their products in the village and the surrounding (bigger) markets. The idea is that this center will be run entirely by the farmers themselves. In order to make this possible, they need knowledge in business administration. Also, we need to find and form a local youngster to manage the center on a daily basis.

To achieve this, I'm organizing together with another organization a series of 9 classes of 3 days each in business administration in the next 5 months. I can tell you that for the participants, that is an enormous amount of time, considering they aren't able to go home every day due to the distances.

Last week we started the first 2 classes (six days) and I am proud to say that we had more people attending than invited and no-one bailed out. Everyone participated enthusiastically even though some of the subjects were pretty complicated. And with some luck we might have found our youngster to manage the center. I, myself, see 3 possible candidates amongst them that participated. The ultimate decision will not be mine – the farmers have to decide – but prospects are good.

Me happy!

Afgelopen week ben ik weer getuige geweest van de wil van de mensen hier om hogerop te geraken.

Een van de projecten waaraan ik werk voorziet in de bouw van een “Centro de Acopio” – een center via hetwelk de lokale boeren en groepen permanent hun goederen kunnen verkopen in het dorp en de omliggende (grotere) markten. De idee is dat het centrum volledig gerund zal worden door de boeren zelf. Om dat mogelijk te maken, hebben ze kennis in bedrijfsorganisatie nodig . Bovendien moeten we een jong person vinden en vormen die de dagdagelijkse administratie van het centrum op zich neemt.

Om dit te verwezenlijken organiseer ik samen met een andere organisatie een reeks van 9 cursussen van 3 dagen elk in bedrijfsorganisatie in de komende 5 maanden. Laat mij vertellen dat dit tijdsgewijs veel gevraagd is voor de participanten, aangezien ze niet alle dagen naar huis kunnen. Daarvoor zijn de afstanden te groot.

Vorig week zijn we gestart met de eerste 2 cursussen (6 dagen in totaal) en ik kan trots meedelen dat we meer deelnemers hadden dan uitgenodigd en niemand heeft afgehaakt. Iedereen heeft enthousiast meegewerkt, ook al waren sommige onderwerpen behoorlijk moeilijk. En met een beetje geluk hebben we onze jongere gevonden voor het beheer van het centrum. Zelf zie ik 3 kandidaten tussen diegene die meedoen. De uiteindelijk beslissing zal niet van mij komen – de boeren moeten beslissen - maar de vooruitzichten zijn goed.

Me happy!

baby

2010-08-15T12:09:00.002-06:00

Pespire has a new (temporary, because the family lives up North) inhabitant. Last week Arelie gave birth to a little boy, about 8 pounds, complete with 10 fingers and 10 toes. Mother and son are doing well. The little one has no name yet, as mother Arelie keeps forgetting to ask daddy how he wants to name his son... Traditionnaly, a firstborn son gets the same name as his father, however, one never knows if the father wants to change this. Again we'll have to wait. In the meantime, baby-no-name is called by every petname known in the Spanish language - and there are loads of those!

Pespire heeft er een nieuwe (voorlopige, want de familie woont in het Noorden) inwoner bij. Arelie is vorige week bevallen van een jongetje, ongeveer 4 kilo, compleet met 10 vingertjes en 10 teentjes. Moeder en zoon maken het goed. Er moet alleen nog gewerkt worden aan een naam. Mama Arelie vergeet steeds maar aan de papa te vragen hoe hij de baby wil noemen... Hier is het namelijk traditie dat de eerstgeboren zoon dezelfde naam als de vader krijgt, maar je weet nooit of de vader van gedachten verandert. Opnieuw afwachten dus. Voorlopig wordt baby-zonder-naam aangesproken met alle mogelijke koosnaampjes denkbaar in de Spaanse taal - en dat zijn er heel wat!

wachten / waiting

2010-07-24T09:31:00.007-06:00

I've got a new neighbour since a couple of weeks. The highly pregnant sister-in-law of my neighbours has come to live with them so she'll have help when the baby is born. In her village, medical care is to far away and here we have a hospital relatively close by. The baby is due next monday, 2nd of August. So it should be a couple of days before we have a new rascall in the house. If it'll be a boy or a girl, is not sure. With every investigation the doctors change the sexe. Nothing else to do than wait! I'll keep you posted...

Sinds een paar weken heb ik er een nieuwe buurvrouw bij. De hoogzwangere schoonzus van mijn buren is voor een tijdje bij hen ingetrokken, zodat ze hulp heeft wanneer de baby geboren wordt. Bovendien is medische hulp bij haar in het dorp te ver weg en hier is het ziekenhuis veel dichterbij. Ze is uitgerekend voor volgende maandag, 2 augustus. Het duurt dus nog maar een paar dagen voor we er een nieuwe pagadder bijhebben in huis. Of het een jongen of meisje wordt, weten we nog niet. Bij elk gynaecologisch onderzoek veranderen de dokters van gedachten. Afwachten dus! Ik hou jullie op de hoogte.

Dengue

2010-07-22T08:04:00.004-06:00

Honduras is being attacked "from outer space" by... mosquitos. Unfortunately these mosquitos aren`t sweeties, they carry and spread the feared disease dengue fever.
What is dengue fever? It is a viral infection-disease spread by day-mosquitos. There are 4 types known of the virus and in Honduras at the moment all 4 occur in an epidemic.
Dengue fever is no favourite on the "low-suffer disease"-list. The symptoms include high fever and pain in all joints. If you catch dengue fever, you are guaranteed to spend a couple of days in bed (or hammock). And if you are really lucky, you catch hemorrhagic dengue fever, which comes hand in hand with bleedings.
And to top of the story, no medication of vaccin exist against the disease. The only thing you can do is drink loads of water and sweat it out.
In Honduras the emergency-situation has been declared for dengue fever, which means public measures by the government are being taken and foreign help to fight the disease is pouring in. Now it's fingers crossed that the situation can be controlled, because the amount of infected people keeps going up.

Honduras wordt aangevallen "from outer space" door... muggen. Helaas gaat het hier niet om lieverdjes, deze muggers verspreiden de gevreesde ziete dengue.
Wat is dengue? In het Nederlands is de zieke ook bekend als knokkelkoorts. Het is een virale infectie-ziekte die verspreid wordt door dag-muggen. Er zijn 4 varianten bekend van het virus en op dit moment woedt er in Honduras een epidemie van alle 4 de varianten.
Dengue is zeker geen favoriet op het lijstje van "makkelijk te verdragen" ziektes. De symptomen zijn o.a. hoge koorts en zware gewrichtspijn. Als je besmet geraakt betekent dat gegarandeerd een paar dagen in bed (of hangmat). En als je helemaal geluk hebt, dan krijg je hemorragische dengue, wat gepaard gaat met bloedingen.
Om het verhaaltje helemaal af te maken, er bestaat geen medicatie of vaccin tegen dengue. Het enige wat je kunt doen is veel water drinken en het uitzweten.
In Honduras is een noodtoestand uitgeroepen voor de dengue-epidemie. Dat beteken publieke overheidsmaatregelen en buitenlandse hulp in de bestrijding van de ziekte. Nu duimen dat men de situatie onder controle krijgt, want het aantal geïnfecteerde mensen blijft stijgen.

post office / de Post

2010-06-18T14:22:00.003-06:00

When any of you goes to the post office, you just hand over you package and pay what they ask you to pay, right? Well, I had to send a package abroad - and here is how that goes in this corner of the world:

I drive to the post office during opening hours. The postman isnt't there. No worries, I give him a call and sit down to wait for his arrival. Then I give him the package and tell him it has to be send to Ecuador. Whereup the nice man tells me he knows the price for Spain. I gently tell him Ecuador is in South America and Spain belongs to Europe. Then he wants to know if it is closer by than Spain. The whole things ends with me searching his desk for the international pricelist, looking up the price, and putting the right amount of stamps on the envelope. Meanwhile he looks over my shoulder and we talk football...

The little quirky details of life in a small rural town - loving it!

Wanneer jullie naar het postkantoor gaan om een pakketje te versturen, hoeven jullie het gewoon af te geven en te betalen wat men vraagt, correct? Wel, ik moest een pakje naar het buitenland versturen en hier is hoe dat gaat in dit hoekje van de wereld:

Ik rij naar het postkantoor tijdens de openingsuren, maar de postbeambte is er niet. Geen probleem, ik geef hem een belletje en ga zitten terwijl ik wacht. Bij zijn aankomst, geef ik hem de enveloppe en vertel hem dat het naar Ecuador verstuurd moet worden. Waarop de lieve man mij meedeelt dat hij de prijs kent om iets naar Spanje te sturen. Ik vertel hem vriendelijk dat Ecuador in Zuid-Amerika ligt en dat Spanje tot Europa behoort. Waarop hij dan weer wil weten of dat dichterbij of verderweg is... Het eindigt ermee dat ik zijn bureau afzoek naar de internationale prijslijst, de prijs opzoek en het nodige aantal zegels op de enveloppe kleef. Ondertussen kijkt hij over mijn schouder mee en praten we over de voetbal....

De leuke kleine details van het leven in een klein ruraal dorpje!

Tormenta Agatha

2010-06-03T13:11:00.004-06:00

Normally there is a bridge here...
Hier ligt normaalgezien een brug...

The whole content of my house fits in an army truck! How do I know? Because I was evacutated last Sunday by the Honduran army. It’s another way to spend the weekend.

Storm Agatha raged a couple of days over Honduras and the neighbouring countries and Pespire got its share too. The river crossing the village rose so high that several houses got flooded and around 700 people had to seek shelter in schools, medical centers, churches,…

So those days our daily job took a different turn. Our visits to the communities were canceled. We couldn’t get there anyway, cause the bridge over the river was flooded and the dirtroads were converted in genuine mudstreams. Instead, our activities became got a more “humanitarian help”-character: evacuation of people, distribution of food, water and diapers for the many young children,… We even sheltered families in our office.

My house lies in the risk zone, so I had to be evacuated too. All my furniture was stored in my office to the point I couldn’t even open the door anymore. Luckily, the water never reached my house and I am back home. No more camping at the neighbours!

Mijn gehele inboedel past in een legertruck! Hoe weet ik dat? Omdat ik zondag uit mijn huis geëvacueerd ben door het Hondurese leger. Het is weer eens een andere manier om het weekend door te brengen.

De storm Agatha heeft Honduras en haar buurlanden een paar dagen zwaar in de greep gehad en ook Pespire heeft zijn deel gekregen. De rivier die door ons dorp loopt is zwaar buiten haar oevers getreden. Verschillende huizen liepen onder water en rond de 700 mensen werden ondergebracht in scholen, medische centra, kerken,…

Dezer dagen heeft onze dagelijkse job dan ook een andere wending gekregen. Onze bezoeken aan de gemeenschappen zijn gecanceld. Er was trouwens toch geen doorkomen aan, de brug over de rivier was letterlijk door de rivier verzwolgen en de aardewegen zijn omgetoverd tot diepe modderpoelen. In de plaats daarvan kregen onze activiteiten een “humanitaire hulp”-karakter: het evacueren van mensen, voedselbedeling, pampers uitdelen voor de vele geëvacueerde kinderen, waterbedeling… Zelfs bij ons op kantoor zijn mensen ondergebracht.

Ook mijn huis liep risico en dus moest ik geëvacueerd worden. Van mijn kantoor kon de deur niet meer open door alle meubels die er binnen stonden. Gelukkig is het water niet tot bij mij thuis binnen geraakt en ben ik terug thuis. Hoef ik niet meer bij de buren te bivakkeren!

This time for real! / Nu echt!

2010-05-20T21:25:00.006-06:00

Oliver and I never made friends, really, so he quickly packed his bags and left. However, there is a new man in my life - on to stay. A 2-months-old puppy I brought with me in an impuls from 1 of the communities. He was being starved to death (literally) and the kids were playing football with him as the ball. And I just couldn't stand by and watch. So here he is, folks: Rocky.

Oliver en ik zijn nooit echt vriendjes geworden, dus heeft ie al snel zijn boeltje gepakt. Er is echter een nieuwe man in mijn leven - een blijvertje deze keer. Een 2-maanden-oude pup die ik in een impuls uit 1 van de gemeenschappen meegebracht heb. Hij werd uitgehongerd zodat ie zou sterven en de kinderen speelden voetbal met hem - als bal. En dat kon ik niet aanzien. Dus bij deze presenteer ik jullie: Rocky.

new pet / nieuw huisdier

2010-05-06T17:29:00.004-06:00

In addition to the zoo that already past my house (remember Dominique the iguana, the scorpions, Pan the toad, Colita the rabbit) I have now a new non-rent-paying inhabitant of the house (or more specific the bathroom...). Good thing he likes to shower! Let me introduce you to Oliver:

Als nieuwe aanwinst voor de zoo die al bij mij thuis gepasseerd is (denk aan Dominique de iguana, de schorpioenen, Pan de pad, Colita het konijn) heb ik er een nieuwe geen-huur-betalende bewoner van mijn huis (of liever, van mijn badkamer) bij. Gelukkig houdt hij van douchen! Mag ik jullie voorstellen aan Oliver:

A new season / een nieuw seizoen

2010-05-03T11:44:00.008-06:00

In Honduras, the hottest period of the year has arrived. We are now in full summer and that means RAIN - lots and lots of rain. Very good for the farmers, but not so much fun when trying to get to the communities up in the mountains by motorbike. There are moments that I think I'd get there faster on foot...

The beginning of the rainy season also means sowing-period. The farmers are in the midst of preparing their grounds and unfortunately there are still quite a few who burn their lots in order to prepare them. This is an old tradition and a cheap way to prepare the farmland but it is also bad for the grounds in the long run and instills quite some risks. My heart bleeds seeing the burned lots, unfortunately there is little we can do about it. The new local government has prohibited the "quemas" or burnings, but exceptions are the rule.

Quemas

Begin werkzaamheden op maandag / Start Construccion on Monday

However, there is good news too. We finally started construccion on the kitchen for the women of Carrizal, who produce sweets to sell. With this kitchen, they'll have a proper and higienic place to work. Work started last Monday and I already discovered I'll have to be on top of things all the time. When I got there on Friday, I discovered that - although clearly designed on the plan - the constructors forgot the backdoor...

Vrijdag / Friday

In Honduras is de heetste periode van het jaar begonnen. Het is nu volle zomer en dat betekent REGEN - veel regen. Een goede zaak voor de boeren, maar minder leuk wanneer je per moto in de gemeenschappen in de bergen probeert te geraken. Met momenten denk ik dat ik er sneller geraak te voet...

Het begin van het regenseizoen betekent ook zaai-periode. De boeren zijn volop bezig hun gronden voor te bereiden en helaas zijn er nog steeds een aantal boeren die hun landen in brand steken om ze te prepareren. Dit is een oude traditie en een goedkope methode, maar het is ook slecht voor de landbouwgronden op lange termijn en houdt best veel risico's in. Mijn hartje bloedt bij het zien van die verbrande aarde, maar er is weinig dat we kunnen doen. Het nieuwe lokale bestuur heeft een verbod op de "quemas" of grond-afbrandingen afgevaardigd, maar de uitzonderingen zijn eerder de regel.

Quemas

Toch is er ook goed nieuws. We zijn eindleijk gestart met de bouw van een keuken voor de vrouwen van Carrizal, die snoepjes maken en verkopen. Met deze keuken krijgen de vrouwen hun eigen higienische werkplek. De werkzaamheden zijn vorige maandag begonnen en het is mij al snel duidelijk geworden dat ik maar beter regelmatig een kijkje ga nemen. Toen ik er vrijdag kwam bleek dat - ondanks duidelijk aangegeven op het bouwplan - de bouwvakkers de achterdeur vergeten waren...

Vrijdag / Friday

Surprises / Verrassingen

2010-04-24T09:49:00.005-06:00

Who does not love surprises? I at least do!

Living in a small rural town, one gets used to wait for things to arrive by post. It has its charms, knowing that a parcel is on the way, anticipating its arrival, speculating what is in it. A bit like a child hopes that Santa Claus will put the toys it asked for in its stocking.

I was waiting for a parcel I knew my dad sent me a couple of weeks ago. Then I finally got word from our post office (yes, we actually do have one) that the package had arrived. So early this morning I went over to collect it, guessing what was in it, happy and impatient as a child.

The package was the only thing I expected to recieve, but our mailman handed me a small letter coming from Australia as well. Curious, I opened it and standing in the smoldering heat of the post office I pulled out a card saying "Have a lovely Christmas, Maite. Lots of love, Kaz and Bruce". You can imagine our mailman looking very funny at me while I burst out laughing.

Like going on a holiday, the anticipation of getting something you expect is half the fun. But sometimes a slow post service hands you over a fun surprise you didn't expect, like Santa Claus paying you a visit in April.

Thanks dad and Kaz - you both made my day!

Wie houdt er nu niet van verrassingen? Ik wel!

Wanneer je in een klein, ruraal dorpje woont, geraak je eraan gewoon om te wachten op dingen die per post komen. Het heeft zo zijn charmes, weten dat er een pakje onderweg is, uitkijken naar de aankomst ervan, raden wat erin zit. Een beetje zoals een kind hoopt dat de kerstman het speelgoed dat hij gevraagd heeft onder de boom zal leggen.

Ik was aan het wachten op een pakketje dat mijn vader een paar weken geleden had opgestuurd. Eindelijk verwittigde ons postkantoor (ja, we hebben wel degelijk een postkantoor) me dat het pakje gearriveerd was. Dus vroeg deze ochtend ging ik erheen om het op te halen, radend wat erin zou zitten, ongeduldig als een kind.

Het pakketje was het enige wat ik verwachtte, maar onze postbode overhandigde me ook een kleine enveloppe uit Australië. Nieuwsgierig opende ik de enveloppe en in de zinderende hitte van het postkantoor haalde ik er een kaart uit dat zei: "Have a lovely Christmas, Maite. Lots of love, Kaz and Bruce". Je kunt je voorstellen dat onze postbode me heel raar aankeek toen ik in lachen uitbarstte.

Zoals bij het op reis gaan, het wachten op iets waarvan je weet dat het komt is de helft van het plezier. Maar soms geeft een trage post service je een leuke verrassing die je niet verwachtte, zoals de kerstman die op bezoek komt in April.

Dankjewel, papa en Kaz. Jullie hebben allebei mijn dag opgefleurd!

Wanderlust

2010-04-20T10:54:00.002-06:00

Na 3 weken omzwervingen ben ik terug in Pespire. De temperatuur is zo mogelijk nog opgelopen, de straten zinderen in de hitte. Paarden staan met hangend hoofd onder de mangobomen voor de bank, de mensen zitten zich voor de pulperias koelte toe te wuiven. “Ah, jij bent lang weggeweest!”, krijg ik steevast te horen: van de melkboer, de groentenman, de buren, zelfs de burgemeester. Het leven in een klein dorp: het heeft iets verontrustends, maar tegelijkertijd iets heerlijks!

Waar hebben mijn omzwermingen mij gebracht? Eerst een week in Quito bij Kimja, zoals jullie al hebben kunnen lezen. Daarna een weekje in Roatan. Ondertussen kan ik melden dat Christophe het tot echte duiker heeft geschopt. En met neveneffecten: hij schijnt er een kleine duikverslaving aan overgehouden te hebben en een voorliefde voor Caraïbische paradijzen… Maar wie kan hem dat kwalijk nemen?

Na Roatan zijn we doorgereisd naar Copan Ruinas waar de Mayaruïnes ons hun geheimen hebben geopenbaard en waar we meerdere keren de locale bars gesloten hebben. Vandaaruit is Christophe terug naar Tegucigalpa gebust om woensdagochtend terug naar Belgie te vliegen. Dit bijna zonder baggage, want de busmaatschappij was zijn rugzak vergeten mee te nemen. Gelukkig is dat nog goedgekomen, ze zagen het niet zitten om de boel naar Belgie te moeten sturen. En gelukkig is Christophe er toch nog in geslaagd om thuis te geraken, ondanks protesterende vulkanen!

Ikzelf ben in Copan Ruinas gebleven voor een reunie en vergaderingen met mijn collega’s van VOLENS. Het was leuk om iedereen nog eens te zien; sommigen voor de eerste keer, sommigen voor de laatste keer (hier in Centraal-Amerika dan toch). En met veel nieuwe ideetjes en plannen voor samenwerkingen en uitwisselingen, werd de cirkel rond en kwam ik terug in mijn huisje.
Daar wachtte mij nog een leuke verrassing. Mijn kleinste buur Junior (1,5 jaar oud) heeft een nieuw woordje aan zijn vocabulaire toegevoegd: Maïté! Heerlijk, toch?

After 3 weeks of wandering I am back in Pespire. Temperatures have gone up, the streets are melting in the heat. Horses are hanging their heads under the mango trees in front of the bank, people are trying to cool off in front of the pulperias. “Hey, you’ve been gone a while!”, is what I hear everywhere I show my face: from the milkman, the grocer, the neighbours, even the mayor. Life as it is in a small town: it has something disturbing, yet comforting!

Where did my wandering bring me? You’ve already read that I spend a week in Quito at Kimja`s house. After that, a week in Roatan. By now, Christophe can proudly call himself a fully certified diver. And with side-effects: he appears to have developed a diving addiction and a profound love for Caribbean paradises… But who can blame him?

After Roatan we travelled to Copan Ruinas where the Mayan ruins unraveled their secrets to us and where we closed several times the local bars. From there, Christophe took the bus back to Tegucigalpa in order to catch his plane to Belgium on Wednesday. He almost flew without luggage cause the bus company managed to leave his backpack behind. Fortunately it all turned out well, they didn’t want to send the stuff to Belgium. And luckily Christophe made it all the way to Belgium, despite protesting volcanoes!

I stayed in Copan Ruinas for a reunion and meetings with my colleagues from VOLENS. It was fun seeing them all again; some for the first time, others for the last time (at least in Central America). And with loads of new ideas and plans for cooperation and exchanges, the circle was rounded and I came home in my little house.
There I got another surprise: My littlest neighbor Junior (1.5 years old) has added another word to his vocabulary: Maïté! Loving it!

H2O

2010-04-09T17:32:00.004-06:00

Na zijn verblijf in Quito heeft Christophe de stap naar Honduras gemaakt. Met weinig tijd om handen en omdat reizen in Honduras tijdrovend is, hebben we besloten voor de gemakkelijke weg en naar Roatan te gaan, ook wel bekend als het Paradijs. Ik ben een echte duikliefhebber en er is geen betere plaats ter wereld om te leren duiken dan in de Bay Islands aan Caraibische kust van Honduras.

We zijn 3 dagen later en ik kan met trots melden dat Christophe slechts een laatste examen verwijderd is van de wereldwijde club van duikverslaafden. Hij moet nog leren niet elk schattig visje achterna te zwemmen en zo midden van de duik zonder zuurstof te vallen ;p maar buiten dat is hij een natuurtalent!

"Paradise - het vervolg" zal binnekort op deze blog gepubliceerd worden, maar nu ga ik er nog even in het echt van genieten... Happy bubbles, iedereen!

After his stay in Quito, Christophe made the leap to Honduras. As his time is short and travelling around in Honduras is time consuming, we decided to go for the easy way and head out to Roatan, aka Paradise. I really love diving and there is no better place in the world to learn how to dive than the Bay Islands on the Carribean side of Honduras.

We are now 3 days later and I can proudly announce that Christophe is a final exam away from being part of the world-wide-club of diver-addicts. He still has to learn not to swim after every o-so-cute fishie he sees, so as not to run out of air mid-dive ;p but other than that he is a natural!

"Paradise - the sequel" will be aired soon on this blog, but for now I am going to enjoy it for real... Happy bubbles, everyone!

proxima estación... Ecuador!

2010-04-04T17:13:00.006-06:00

Tijdens Semana Santa, oftewel de Heilige week, ligt in Honduras letterlijk alles plat. Een ideaal moment dus om een ander deel van Latijns-Amerika onveilig te maken. Met name: Ecuador. Kimja Vanderheyden werkt als vrijwilligster voor Broederlijk Delen in Quito en Christophe Ramont is daar de vrolijke toerist aan het uithangen. Meer argumenten heb ik niet nodig om ook een weekje over te vliegen!

Het is een heel leuke en gevarieerde week geweest, waarin we:
1) de jungle ingetrokken zijn - met veel natte voeten en modderige broeken tot gevolg
2) Ecuatorianen hebben uitgelegd hoe een koe naar een trein kijkt
3) hebben ontdekt dat de lokale markt heel gevaarlijk is (voor de portemonnee)
4) de dood van een kuiken hebben meegemaakt (zie blog Christophe)
5) de paasprocessie hebben overleefd
6) ontdekt hebben dat Kimja heel hard werkt (muy duro!!)
7) de wekker zelden gehoord hebben (vooral niet als dat echt moest)
8) tot onze eigen verbazing (en schaamte) gemerkt hebben dat de 90's muziek in ons collectief geheugen gebrand staat
9) ondervonden hebben dat Osa, de hond van Kimja, wel degelijk in staat is om heel Quito af te dweilen
10) na veel zoeken toch de basiliek gevonden hebben
11) moeten toegeven dat het nemen van de teleferico een "mission impossible" zal blijven
12) aan den lijve ondervonden hebben dat een boa zwaar op de schouders weegt
13) vooral veel genoten hebben

Zal ik de foto´s maar voor zich laten spreken?

Kimja: het was geweldig je terug te zien. Ik hoop dat je Honduras nog haalt dit jaar!
Christophe: tot morgen!

During Semana Santa, or the Holy Week, the whole of Honduras is on holiday. Which makes it the ideal moment to explore another part of Latin-America. This time: Ecuador. Kimja Vanderheyden works as a volunteer for the NGO Broederlijk Delen in Quito and Christophe Ramont is playing the happy tourist there. No more arguments needed to fly over for the week!

It´s been a great and varied week, during which we:
1) explored the jungle - with wet feet and muddy pants as a result
2) explained the concept of how a cow looks at trains to Ecuatorians
3) discovered that the local market is very dangerous (for our wallets)
4) experienced the death of a chicken (see blog Christophe)
5) survived the Easter-procession
6) discovered that Kimja works really hard (muy duro!!)
7) hardly ever heard the alarm clock (especially when really needed)
8) to our own amazement (and shame!) noticed that the music of the 90's has been engraved in our collective memory
9) found out that Osa, Kimja's dog, is very capable in trailing the whole of Quito with us
10) finally found the basilic
11) we had to admit that taking the teleferico was going to remain a "mission impossible"
12) found out that a boa can be heavy on the shoulders
13) Utterly and truly enjoyed ourselves

Shall I let the photographs tell the tale?

Kimja: It was great seeing you again. Hope you´ll still make it to Honduras this year!
Christophe: C U tomorrow!

Shampoo ladies

2010-03-26T14:08:00.004-07:00

Een van de groepen waar ik mee werk, maakt shampoo op basis van aloe vera die ze in hun achtertuin kweken. De afzet in de eigen gemeenschap is bijzonder klein omdat hier nog de mentaliteit "hoe chemischer, hoe beter" heerst. Maar mijn vrouwen gaan niet zomaar bij de pakken neerzitten.

Vorige week hebben ze hun flesjes shampoo onder de arm genomen en zijn ze in de omliggende steden hun product gaan verkopen. En verder hebben ze de kwaliteit van het product onder de loep genomen om aan de strengere eisen van buitenlanders te voldoen. Want dat is hun nieuwe markt: hotels en (buitenlandse) toeristen.

Met dank aan Annemie en Geert, eigenaars van het VIA VIA Hostel in Copan Ruinas, die de dames hun eerste opening in deze markt bieden. Over 2 weken lever ik daar persoonlijk 50 flesjes shampoo af. En dan maar duimen!!

Poster Shampoo

One of the groups I work with, makes shampoo based on aloe vera - a plant they grow in their own garden. The sales in the communities is very slow due to the fact that the mentality "the more chemicals, the better" still reigns here. But my women aren't going to be beaten just like that.

Last week they took their bottles of shampoo under their arm and went on to sell them in the nearby cities. Furthermore, they took a close look at the quality of their product in order to meet the stricter demands of foreigners. Because that is their new target market: hotels and (foreign) tourists.

Thanks to Annemie and Geert, owners of the VIA VIA Hostel in Copan Ruinas, who are giving the ladies their first opening in this market. In 2 weeks, me myself and I is going to deliver 50 bottles shampoo. And then... fingers crossed!!

efficientie? / efficiency?

2010-03-16T15:31:00.003-07:00

Na anderhalf jaar in Honduras zou er nog weinig mij moeten verbazen - ook op commercieel gebied. En toch, en toch,...

Ik heb transportprijzen nodig voor het vervoer van shampooflessen die mijn dames maken en kunnen verkopen in Copan Ruinas. Het volume en gewicht van de doos heb ik precies uitgerekend. Dus bel ik naar een transportbedrijf dat leveringen doet op nationaal niveau. Je zou denken dat die mij met gemak een prijsje zouden kunnen geven. Maar de conversatie ging als volgt:

Verkoopster:"Goedemiddag, zeg het maar"
Ik: "Goedemiddag. Ik heb een prijsje nodig voor een zending van Pespire naar Copan Ruinas"
Verkoopster: "149,5 lempiras, taxen inbegrepen"
Ik: "Euh,.... Mevrouw, euh... heeft u dan geen gewicht en volume nodig? Geldt die prijs voor eender welke en wat soort zending dan ook??"
Verkoopster: "Ah, is het dan geen document?"
Ik: "neen, ik wil een doos verzenden. Van 13 kg. Afmetingen...."
Waarop de verkoopster mij genadeloos onderbreekt: "Dan moet ik weten wat er in de doos zit."
Ik: "Shampoo"
Verkoopster (en niet als vraag!): "Dus u wil een fles shampoo versturen."
Ik heb ondertussen al veel moeite om mijn geduld te bewaren. Een fles shampoo van 13 kg?? Wie zetten ze daar bij een transportbedrijf nota bene aan de telefoon???
Maar ik antwoord nog steeds kalm: "neen, mevrouw. Het gaat om 50 flesjes shampoo die samen 13 kg wegen."
Verkoopster: "Daar kan ik u geen prijs voor geven aan de telefoon. Daar moet een werknemer voor langskomen om te kijken hoe het eruit ziet. Die zal u dan een prijs geven."
Ik val ver van mijn stoel! Om zeker te zijn vat ik de zaak even samen (en geloof me, mijn stem druipt van ongeloof): "Dus mevrouw, als ik het goed heb dan gaat het als volgt. Ik bel u om te zeggen dat ik een prijs wil aanvragen voor de verzending van een pakket vanuit Pespire, u stuurt mij een persoon vanuit choluteca (1 uur rijden van hier) of Tegucigalpa (2 uur rijden van hier)om te komen kijken naar mijn doos - waarvan ik u perfect de afmetingen, gewicht en inhoud kan zeggen - en die persoon zal mij zeggen hoeveel het kost. En dit zonder verplichting, enkel als prijsaanvraag??"
Verkoopster: "Inderdaad, mevrouw. Zo gaat het, zonder verplichting tot verzending van het pakket".
Ik: "Ok, dank u wel. Ik bel u nog...."

Waarna ik de telefoon ophang en er nog zo'n 2 minuten naar blijf staren...

After 1.5 years in Honduras, nothing should surprise me anymore - even on comercial level. And still, and still...

I needed prices for the transport of some shampoo bottles my ladies make and have the opportunity to sell in Copan Ruinas. I calculated precicely the volume and weight of the box. So I call a transportcompany that makes deliveries nationwide. One would think they could easely give me a price. But here is how the conversation goes:

Seller:"Good afternoon"
Me: "Good afternoon. I need a price for a delivery from Pespire to Copan Ruinas."
Seller: "149,5 lempiras, taxes included"
Me: "Euh,.... Madam, euh... don't you need volume and weight? Or does that price go for any kind of delivery, no matter size and weight??"
Seller: "Ah, it's not a document?"
Me: "no, I want to send a box. Weight: 13 kg. Dimensions...."
Upon which the seller interupts me: "Then I need to know what goes in the box."
Me: "Shampoo"
Seller (and not as a question!): "So you want to send a bottle of shampoo."
By now I am having heaps of trouble containing my patience. A bottle shampoo off 13 kg?? Who are they putting on the phone at that transport company???
But I answer still very calmly: "No, madam. I want to send 50 little bottles of shampoo that together weigh 13 kg."
Seller: "I can't give you a price for that on the phone. An employer of our company has to come over and look at that box. Then he'll give you a price."
I honestly almost drop my coffee. To be sure I summarize what I just heard (and believe me, my voice is thick with unbelief): "So madam, let me get this straight. I call you to ask for a price quotation for the delivery of a box from Pespire, you will send me someone from Choluteca (1 hour drive from Pespire) or Tegucigalpa (2 hour drive from Pespire)to come and take a look at my box - of which I can perfectly well tell you dimensions, weight and contains - and that person will tell me how much it would cost to send it to Copan Ruinas. And all this without compromise? Just as a quotation??"
Seller: "That is correct, madam. No restrictions, no compromise".
Me: "Ok, thank you. I'll call you...."

Upon which I hang up the phone and stare at it for another 2 minutes or so...

Rondje Honduras / tour of Honduras

2010-03-06T14:57:00.002-07:00

Een paar weken geleden kreeg ik een telefoontje van Bart uit Belgie: "Maiteke, ik wil er even tussenuit. Ik wil u komen bezoeken.". "Da's goed", zei ik,"Wanneer?". "Over 2 weken..." Wat doe je dan als goede vriendin? Inderdaad, een weekje verlof nemen, Bart van het vliegtuig halen, hem in de (gehuurde) auto stoppen en Honduras op zijn best tonen! Samen hebben we de verste uithoeken van het land afgedweild. En net toen Bartje dacht dat ie een rustig verlof ging krijgen, hebben we het volgende gedaan...
Eerste avond zwaar op cafe met een paar vrienden, kwestie van de jetlag eruit te drinken en direct het juiste ritme vast te krijgen. De dag erna, na een bezoek aan de koloniale stad Comayagua, op weg naar de Lago de Yojoa waar we sliepen in een hostal die hun eigen kleine bierbrouwerij op hun erf hebben staan.
De volgende ochtend hebben we een bezoek gebracht aan een 43 meter hoge waterval in de buurt. En om helemaal goed wakker te worden, zijn we dóór de waterval door geploeterd. Achter de waterval is er gelukkig een kleine grot waar je even op adem kunt komen alvorens terug onder de waterval door te duiken.
Met een fris kopje hebben we dan de route hervat richting Copan. Copan is een klein stadje waar prachtige Maya ruines te bewonderen zijn. Maar een beetje actie is nooit niet weg. Dus heb ik Bartje in een Canopy tour gepraat. Actie en vergezichten verzekerd!
Daarna hebben we onze rondreis vervolledigd met een bezoek aan Santa Rosa de Copan, La Campana, Gracias en La Esperanza. Met een dikke laag stof van het rijden over zandwegen zijn we zaterdag terug in Tegucigalpa aangekomen, waar we prompt bij Jacopo thuis werden uitgenodigd om te gaan eten. La Mama Italiana is op bezoek bij zoonlief en dus wordt er uitgebreid Italiaans gekookt. Daar zeggen wij niet nee tegen!
Uiteraard kon Bart niet terugkeren naar ons Belgenlandje zonder Pespire mee te maken en met mijn vrouwen kennis te maken. Dus heb ik hem op zijn laatste dag in de laadbak van de auto van het project geladen en hem meegenomen op een rugbrekende rit naar een gemeenschap. Ik had wel eerst een matras in de laadbak gelegd, iets waar Bart mij later heel dankbaar voor was...
Ondertussen heb ik Bartje jammer genoeg al terug op het vliegtuig moeten zetten. Het is stilletjes in huis. Hoewel ik nu wel eens serieus kan nadenken hoe hij het in godsnaam heeft kunnen presteren om 10 dagen in Honduras te zijn, zonder ook maar 1 echte volledige Hondurese maaltijd naar binnen te spelen...

Bartje, het was geweldig je hier te hebben. En zoals al gezegd: voor herhaling vatbaar! Ik hoop dat je goed thuis aangekomen bent enne... Gelukkige verjaardag!!!
Dikke zoen!!

A couple of weeks ago, Bart, a good friend from Belgium, called me:"Maiteke, I want to get out for a while. I want to visit you.". "Sure", I said,"When?". "In 2 weeks..." So, what do m the airport, put him in the (rental)car and show Honduras on it's best! Together we went to the farest corners of the country. And just when Bart had the idea of going on a quiet holiday, we did this...
The first night we went out with a couple of friends, just to get the jetlag out of his system and to find the right rythm. The day after, after a short visit to the colonial town of Comayagua, we drove on to the Lago de Yojoa where we slept in a hostal that has it's own beer brewery on it's property.
The next morning we visited a 43 meter high waterfall in the neighbourhood. And in order to wake op truly and completely, we walked/swam/heaved ourselves through the waterfall. Behind it there's a little cave where you can catch your breath before diving back under the waterfall.
Completely refreshed, we hit the road again towards Copan. Copan is a small town where you can admire some beautiful Maya ruins. But a little action is always welcome. So I talked Bart into a Canopy tour. Action and amazing sights ensured!
After that we completed the trip with visits to Santa Rosa de Copan, La Campana, Gracias and La Esperanza. With a thick layer of dust from all the dirt roads, we arrived back in Tegucigalpa, where Jacopo invited us to his house for dinner. La Mama Italiana is visiting her son and who are we to say no to some delicious Italian food? That would be a waste!
Obviously, there is no way Bart could return to Belgium without experiencing Pespire and without knowing some of my women. So, on his last day here, I loaded him in the back of a pickup and took him on a backbreaking ride to 1 of the communities. I had put in a mattrass in the back of the pick up, something Bart was really glad about later on...
Since, I've had to put Bart back on the plane. It's very quiet now at home. But that at least gives me the space to think about how the hell Bart managed to spend 10 days in Honduras without eating 1 complete proper tipical Honduran meal...

Bart, I loved having you around. And as always: we should do this again! I hope you arrived well at home and... Happy birthday!!!
Big kiss!

2010-02-15T07:31:00.002-07:00

Ik loop weer eens serieus achter met mijn verhaaltjes. De laatste maand is dan ook hectisch geweest.
Pespire heeft haar enige week in het jaar van super opwinding gekend tijdens de jaarlijkse dorpsfeesten. Een heel evenement inclusief rodeo, miss-verkiezingen, paalklimmen, karaoke, eet-zoveel-je-kunt-wedstrijden,... Noem maar op, je kunt het zo gek niet bedenken als volksspelen of het stond op het programma.
De rust is sindsdien weergekeerd en iedereen concentreert zich weer op het werk. Dit jaar wordt het jaar van de waarheid. Op het einde van dit jaar sluiten we zowat alle projecten af. Voorlopig is het nog wachten geblazen op fondsen die er vorig jaar niet doorgekomen zijn. Eens die binnenkomen, ga ik verschillende handen tekort komen!
Ondertussen trek ik er alle dagen op uit om mijn dames te bezoeken. Deze week was hoe-verder-hoe-liever-week, waarbij ik bijna de zolen van mijn schoenen gewandeld heb. Maar met veel plezier, ik was blij mijn dames terug te zien en er nog een paar nieuwe groepen bij te krijgen. En zij waren duidelijk ook blij mij te zien. Het is zelden dat ik terug naar Pespire keer met een lege rugzak. Maar deze keer kreeg ik hem bijna niet meer dicht: een camote de grootte van een een rugbybal, een radijs zo groot als een vuist, een komkommer, 4 appelsienen en een zak gedroogde hibiscus... Alles recht van het veld!

Again, I am way behind with my stories. But then again, the last month has been pretty hectic.
Pespire has celebrated the only week-of-super-excitement during the yearly folklore festival. A big event including rodeo, miss-elections, karaoke, climb-the-pole and eat-as-much-as-possible-contests,... Any crazy activity, you name it and I bet you it was programmed.
But tranquility has since returned and everybody is concentrating again on work. This year will be the year of the truth. At the end of 2010, nearly every project will be closed. But we are still waiting for some fundings that didn't come through last year. When they do, I`ll be drowning in work!
In the meantime, I am still visiting my ladies on a daily basis. Last week was the-further-the-better-week. I nearly walked of the soles of my shoes. But with pleasure, as I was eager to see my ladies and to get to know a few new groups. Clearly they were happy to see me too. I seldom return to Pespire with an empty backpack but this time I could hardly close: a camote the size of a rugbyball, a radish as big as a fist, a cucumber, 4 oranges and a bag of dried hibiscus... All straight from the field!

Verjaardag / Birthday

2010-01-25T10:12:00.006-07:00

Diegenen die zich zorgen maakten dat ik eenzaam en alleen mijn verjaardag in Honduras moest doorbrengen, kunnen op hun 2 oren slapen. Mijn verjaardag is nog nooit zo vaak gevierd in 1 keer.

Dezelfde avond van mijn terugkomst naar Honduras hebben een paar vrienden in tegucigalpa voor mij een fantastisch terugkomst/verjaardagsfeestje georganiseerd. De perfecte manier om enige vorm van jetlag en nostalgie meteen uit de weg te ruimen: asado (BBQ) met het beste vlees, grote hoeveelheden drank, live muziek en een uitgelaten gezelschap. Voor verdere comentaar: zie foto`s.

Maar daar is het niet bij gebleven. Ook in Pespire zijn ze mijn verjaardag niet vergeten. Mijn geweldige buurvrouwen hebben mij getrakteerd op een lekker diner. Loanie had zelfs speciaal een taart gebakken met gepersonaliseerd opschrift!

En om het plaatje af te maken heb ik gisteren de laatste fase van project vier-de-verjaardag-van-Maite meegemaakt bij 1 van mijn damesgroepen. Uiteraard ben ik ook hier volgestopt met eten (die 5 kilo die ik er in Belgie bij ben gekomen staan nog niet op wegsmelten!) en waren er cadeautjes aan de orde.

Hoor je mij klagen? Ik dacht het niet!!

Those who worried that I`d be spending my birthday all alone in Honduras, can be reassured. My birthday has seldom be celebrated that many times at once.

The same night of my return to Honduras, a couple of friends in Tegucigalpa organized the best coming back/birthday party. THE way to deal with jetlag and possible nostalgia: Asado (BBQ) with the best meat, huge amounts of booze, live music and a happy crowd. For further comments: see the pictures!

But that wasn`t all. In Pespire, they didn`t forget my birthday either. My great neighbours prepared a delicious dinner. Loanie even made me a home-baked cake with personalized message!

And to top it all, I lived the last fase of the let`s-celebrate-the-birthday-of-Maite project yesterday with one of my groups of women. Obviously they too stuffed my with great food (those 5 kilos gained in Belgium aren`t going to go away soon...) and even a present.

Do you hear me complain? Thought not!!

Een nieuw jaar / a new year

2010-01-09T15:57:00.006-07:00

De vakantie zit erop. Nu alleen nog een weekje vakantie nodig om van mijn verlof te bekomen.(ja, dat zal er echt niet inzitten!)
De vlucht naar Europa was een ware calvarietocht: van de 4 vluchten is er niet 1 volledig goed gelopen. Kleine probleempjes waren een vogel die een enorm gat in een vleugel van het vliegtuig gemaakt had, vertragingen waardoor een vlucht gemist werd en de sneeuw in Schiphol die naar Brussel vliegen of sporen onmogelijk maakte. Maar enfin, ik ben er geraakt - hoewel mijn valiezen er een weekje langer over deden - en daarmee begon 14 dagen van de Ronde van Belgie en Luxemburg om zoveel mogelijk vrienden en familie te zien.
Ik kan maar 1 ding vaststellen: 2 weken zijn veel te kort! Ondanks een chronisch gebrek aan slaap heb ik ervan genoten iedereen te zien. Het was een schitterende mix van rustige avondjes met familie en feestjes afschuimen met vrienden.
Merciekes iedereen! Ik prijs mezelf gelukkig met een geweldige familie die mij steunt in mijn ver-overzee-zelden-in-Belgie leven en met fantastische vrienden die er altijd zijn, ook al zie ik jullie veel te zelden!

My holidays are over. Now I just need another week of vacation to charge my batteries from these hectic holidays. (Yeah, right, as if that is going to be the case!)
The trip to Europe was a real ordeal: of the 4 flights, not 1 went completely well. Small problems were a bird that made a huge hole in a wing of the plane (I kid you not!), delays which made me miss a flight and the snow in Schiphol that made travelling to Brussels either by plane or by train impossible. But I got there in the end - and so did my suitcases a week later - and with that started a 2 week Tour of Belgium and Luxemburg to see as many friends and family as possible.
I can only state 1 thing: 14 days are way to little! In spite of a chronic lack of sleep, I enjoyed seeing everyone again. It turned out to be a splendid mix of quiet evenings with my family and great parties with my friends.
Thanks everyone! I consider myself very lucky with a awesome family who support me in my far-away-seldom-in-Belgium life and with fantastic friens who are always there, even though I see you guys way to little!

holidays!

2009-12-19T08:11:00.001-07:00

Het jaar loopt ten einde en dat is een mooi moment om eens even terug te blikken.
2009 was een mooi jaar voor mij, vol nieuwe ervaringen, gekke situaties en moeilijke momenten. Het is een jaar geweest van vechten: vechten tegen armoede, tegen vrouwonvriendelijke overtuigingen, tegen de droogte, tegen politiek onrechtvaardigheid. Maar het was ook een jaar van overwinningen: een paar van mijn dames die voor het eerst alleen op uitwisseling gegaan zijn en zo voor de allereerste keer buiten hun land gekomen zijn. Vrouwen die een jaar geleden amper buitenshuis kwamen en nu in groep snoepgoed, shampoo, zeep, koekjes,... maken om te verkopen. Families die een extra inkomen hebben doordat ze producten op onze feria kunnen verkopen. En persoonlijk was het ook een jaar van veel warmte: letterlijk, met 360 dagen zon in Pespire, en figuurlijk. Daarbij denk ik aan het vertrouwen dat al die vrouwen mij als buitenlandse geven, aan alle tortillas die ze mij voorgeschoteld hebben, elke deur die voor mij opengezet wordt, elke reunie die bijgewoond wordt.
Het is een mooi jaar geweest, maar het is voor mij tijd om even mijn eigen batterijen op te laden en dus vertrek ik voor een paar weken naar Belgie, naar mijn eigen familie en vrienden. Tot volgend jaar, dus, en ondertussen:

Vrolijke kerst en een gelukkig nieuwjaar!!

This year is coming to an end and that makes for a nice moment to look back. 2009 was a beautiful year for me, with loads of new experiences, strange situations and difficult moments too. It's been a year of fights: fights agains poverty, against woman-unfriedly convictions, against the drought, against political injustice. But it's also been a year of victories: a couple of my ladies who went alone on an interchange and thus for the very first time left their country. Women who a year ago hardly came out of their houses, that are now producing sweets, shampoo, soap, biscuits,... to sell. Families that have an aditionnal income because now they can sell their products at our feria. And personally it's been a year of a lot of warmth: litteraly, with 360 days of sunshine in Pespire, but also because of the trust that all those women have given me, being a foreigner, all those tortillas they've fed me, every hammock they let down for me, every door put open, every reunion they attend.
It's been a beautiful year, but it is also time for me to recharge my batteries a little so I am leaving for a couple of weeks to Belgium, to see my familiy and friends. So till next year, and in the meantime:

Merry Christmas and a happy New Year!!

Despedida Jacopo

2009-11-27T14:47:00.003-07:00

Jacopos contract is afgelopen en zijn tijd in Pespire zit erop. Maar goede collega's als wij zijn, laten we niemand gaan zonder een klein feestje.
Plaats: de patio van mijn huis.
Uur: tot in de kleine uurtjes van de nacht.
Mee te brengen: veel plaats in de maag voor spijs en drank, stevige beentjes voor serieus wat latino-dansen en uiteraard het fototoestel voor de beschamende foto's. Wie: alle collega's van ADEPES (en blijkbaar was het een onuitgesproken afspraak om GEEN partners mee te brengen).
Gevolg: een feestje dat uitgedraaid is op HET schandaal van het dorp (waar anders nooit iets gebeurt), waarvan letterlijk ELKE dorpeling gedurende een week van heeft gesmuld.
Opmerking: een waardig afscheid - onze reputatie hier was sowieso al naar de vaantjes (grijns, grijns)

Jacopos contract is finished and his time in Pespire is over. But being the fab collegues that we are, we are not letting anyone go without a little party.
Place: the patio of my house
Hour: till morning comes.
To bring: a lot of room in the stomache for food and drinks, firm legs for some serious Latino-dancing and off course the camera for the pictures destined for the Wall of Shame
Who: all collegues from ADEPES (who apparently silently agreed NOT to bring their respective partners)
Consequence: a party that turned out to be THE scandal of the village (where nothing ever happens) and the talk of town for the rest of the week.
Remark: a decent farewell - our reputation here was already (LOL)

stupiditeiten / stupidities

2009-11-11T18:56:00.003-07:00

Als ik hier in Honduras zou kunnen stemmen, dan hadden de kanditaat-burgemeesters maar beter een serieus tandje bijgestoken...
De campagnes lopen volop en vorig weekend waren de 3 kanditaten uitgenodigd op een evenement van ADEPES - de NGO waarvoor ik werk. Kandidaat 1 had duidelijk zijn eigen powerpointpresentatie niet zelf geschreven en - wat erger was - kon die zelfs niet lezen. Kandidaat 2 presteerde het om "Euh, nee, of misschien toch wel, euh, laat me hierover eens denken..." te antwoorden op de vraag van 1 van mijn dames of ie plannen had om de positie van de vrouw te verbeteren en de vrouwenrechten te vrijwaren. Ik was wel apetrots op Veronica, een dame uit 1 van mijn groepen, die de vraag gesteld had! Kandidate 3 slaagde erin te melden dat het antwoord op het alcohol en drugsgebruik bij jongeren aan te pakken erin bestaat om... God terug in de families te brengen en om de enige feestzaal in Pespire te sluiten wegens teveel feesten. Tja, 4 feesten per jaar IS inderdaad veel (AARGH!!). En God terugbrengen?? Geloof me, hier heeft God echt geen marketing nodig! Wat de jongeren hier nodig hebben is gezonde afleiding: een bibliotheek, een jeugdhuis, een fitness, een pingpongtafel, muziek- en danslessen,... DAT zou nuttig zijn!
De ene stupiditeit volgde de andere op. Gelukkig voor hen, kan ik niet stemmen. En aangezien we volgend jaar de goodwill van 1 van hen nodig hebben, heb ik - geheel tegen karakter in - op mijn tong gebeten tot die blauw zag. Helaas voor hen, gaan mijn vrouwen wel stemmen en hebben mijn dames ondertussen een zelfvertrouwen en mondigheid om bijzonder trots op te zijn. Dat maakte het afsluitend debat een fraai stukje om te volgen. 1-0 voor mijn vrouwen!!

If I could vote here in Honduras, the candidates for Mayor of Pespire had better step it up several notches...
The campaigns are in full swing and last weekend, the 3 candidates were invited to attend an event of ADEPES - the NGO I work for. Candidate 1 clearly did not write his own powerpoint presentation and - what's worse - couldn't even read it. Candidate 2 had the brilliant response "Eh, no, or maybe yes, eh, let me think..." ready to the question of 1 of my ladies if he had plans to improve the position of women and to protect womens' rights. I certainly was very proud of Veronica, a woman of 1 of my groups, who put forward the question! Candidate 3 beat them all by stating that the answer to deal with abuse of alcohol and drugs by youngsters is... to bring God back in the families and to close the only partyhall in Pespire because there are to many parties given there. Sure, 4 events a year IS way to much (AARGH!!). And bring back God?? Trust me, the last thing God needs here is marketing! What youngsters here need is some healthy entertainment: a library would be good, a club for juveniles, a fitness, a pingpongtable, music and dance classes would be nice,... Now THAT would be usefull!
One stupidity followed the other. Luckily for them, I can't vote. And since we need the goodwill of 1 of them next year, I -completely out of character- bit my tongue untill it was blue. Unfortunately for them, my women can vote and have by now a confidence and concienceness to be extremely proud off. As such, the debate was more than worthwhile to follow. 1-0 for my ladies!!

Homo Erectus

2009-11-07T17:03:00.005-07:00

Mijn kleinste buurman is net 1 jaar geworden en zet sinds kort zijn eerste stapjes alleen: om op te vreten!

My smallest neighbour just celebrated his 1st birthday and has entered the world of the walking men: adorable!

tajaditas & frijoles

2009-10-29T19:44:00.003-07:00

Familie en vrienden zijn al langer op de hoogte: ik ben niet direct een keukenprinses. Of van de understatement van de eeuw gesproken!
Gelukkig heb ik tot nu toe niet veel moeten koken. Mijn Italiaanse collega Jacopo - die een waanzinnig goede kok is - heeft die taak tot nu toe met veel genoegen op zich genomen. De deal is simpel: we leggen de inhoud van onze koelkasten samen (die van mij is dubbel zo groot als die van hem en bevat de helft zoveel bier - tja, rum bewaar je niet in de koelkast, he!), hij kookt en ik doe de afwas. Super deal, iedereen gelukkig.

Alleen zit Jacopo in het buitenland en sta ik er dus alleen voor. Voor het fornuis, wel te verstaan. Salades ben ik ondertussen beu en omeletten kan ik niet meer zien. In een vlaag van verstandsverbijstering besluit ik om de geheimen van de Hondurese keuken te ontsluieren. Dat betekent het bereiden van tajaditas, frijoles, platano con mantequilla, tortillas, baleadas en meer.

Dag 1: voor het eerst sinds mijn aankomst hier ga ik zelf frijoles klaarmaken. Frijoles op z'n Hondurees zijn geprakte bonen. Fluitje van een cent, dacht ik zo. Niet, dus! Trots pak ik mijn halve kilo bonen uit (minder verkopen ze hier echt niet!), laat de pot vol water lopen, gooi wat zout erin en breng de boel aan het koken. Nou weet ik wel dat bonen lang duren voor ze klaar zijn, maar 5 UREN??!! Gelukkig is mijn buurvrouw Ethel altijd even behulpzaam - zij het een beetje laat - en meldt me dat het zout pas NADIEN toegevoegd wordt omdat anders de bonen hard blijven. Ondertussen heb ik al pannekoeken gebakken en ze allemaal opgegeten...

Dag 2: Mijn bonen zijn dus voor vandaag, samen met tortillas. Ik heb speciaal maisbloem gekocht om ze zelf te maken. Maar euh... wat gaat er nog meer in? Ik gil: "ETHEL!" en daar komt de echte keukenprinses. Samen maken we de tortillas. Of liever: zij kneedt, rolt en draait zo'n 20 tortillas terwijl ik letterlijk nog aan mijn eerste bezig ben. Die tenandere nooit de pan ziet...

Dag 3: Tajaditas dan maar. Hoe moeilijk kunnen gefrituurde stukjes banaan zijn? Ethel stormt mijn keuken binnen op zoek naar haar 3-jarig zoontje Angel die in mijn living een kasteel van boeken aan het bouwen is. Vol afgrijzen bekijkt ze mijn keukenactiviteiten op en neemt direct de touwtjes in handen. "Querida, je hebt de verkeerde bananen gekocht!", waarop ze naar haar zus roept om de juiste te brengen. Hoe is dat nu mogelijk? Er zijn hier maar zo'n 15 verschillende soorten bananen/plantanen om uit te kiezen! "Verder doe je het zout erop VOORALEER ze in de olie te smijten en vervolgens moet je de tajaditas omdraaien eens ze bruin zien aan de ONDERKANT"...

Dag 4. Laatste poging. Platano met mantequilla. Ik heb nog bananen (plantanen) over van Ethel gisteren. Dus die zitten al goed. En de mantequilla (een soort kruising tussen room en boter) heb ik kant-en-klaar op onze feria gekocht. Dit kan niet missen! Wel, dus. Uit voorzorg laat ik Ethel mijn voorbereidingen superviseren. Een goede beslissing, want "Ay, amor! je gebruikt niet genoeg olie. En heb je zout in je mantequilla gedraaid vooraleer die in frigo ging?" Niet dus...

Ik denk dat ik het maar bij eten hou en het koken overlaat aan de professionals. Smakelijk!

Friens and family have known this forever: I am not exactly a princess in the kitchen. Or talk about the understatement of the century!

Fortunately I didn't need to cook up till now. My Italian collegue Jacopo - who is an amazing chef - has been fulfilling that task with pleasure. The deal is simpel: we put together the contents of our fridges(mine is twice as big as his and contains half the amount of beer - well, you don't store rum in the fridge, do you!) he cooks and I do the dishes. Perfect deal, everybody happy.

Except that Jacopo is abroad, so I am on my own. Cooking-wise off course. I am tired off eating salads all the time and omelettes are no good either anymore. So in a moment of complete crazyness I decide to unravel the secrets of the Honduran cuisine. That means the preparation of tajaditas, frijoles, platano con mantequilla, tortillas, baleadas and more.

Day 1: For the first time since my arrival I am going to prepare my own frijoles. Frijoles Honduran style are basically mashed beans. Easy, no? Well, nope... With pride I unpack my pound of beans (trust me, less is not available!), fill my pot with water, throw in some salt and bring the lot to boil. Now, I do know that beans take a while. But 5 HOURS??!! Luckily my neighbour Ethel is very helpfull, though always late, and informs me that the salt is added AFTERWARDS because otherwise the beans stay hard. In the meantime I have made pancakes and eaten them all...

Day 2: My beans are for today, together with tortillas. I've bought cornflower especially for the occasion. But euh... what else do they put in? I scream: "ETHEL!" and in comes the real kitchen princess. Togehter we make tortillas. Or better: she kneads, rolls and forms about 20 tortillas while I am still fighting my first one. One who by the way never made it to the frying pan...

Day 3: Tajaditas then. How hard can fried pieces of banana be? Ethel storms in, looking for her 3-year-old son Angel who is building a castle of books in my living room. She takes 1 look at my activities and inmediately takes over. "Querida, you bought the wrong plantains to do that!", upon which she yells to her sister to bring the right ones. How is that posible? There are only about 15 varieties of banans/plantains to choose from! "Furthermore, you should put the salt on BEFORE you put them in the oil and you need to turn the tajaditas when they are brown UNDERNEATH"...

Day 4. Last intent. Platano with mantequilla. I have some plantains left from Ethel yesterday. So that can't go wrong. And I bought the mantequilla (a mix between cream and butter) ready-to-go at our feria. This cannot be messed up! Boy, was I wrong. For good measure, I ask Ethel to supervise my preparations. Good move, because "Ay, amor! You are not using enough oil. And did you put salt in the mantequilla before keeping it in your fridge?" Not...

I think it best to stick to the consumption of the food and leave the cooking to the professionals. Enjoy your meal!

beestenboel / animal farm

2009-10-20T19:36:00.002-06:00

Nu ben ik wel een fan van dieren, maar dit was toch een beetje veel van het goede.
Mijn collega Karla en ik hadden een afspraak met onze dames in Carrizal, een huizengroep die sowieso bovenaan onze top 10 van moeilijk te bereiken plaatsen prijkt in het droogseizoen. In het regenseizoen (nu dus) is het echter een bijna onmogelijke opdracht. De enige volwaardige weg ernaartoe is op dit moment onbegaanbaar. Er is echter een alternatieve weg, die een klim van een uur impliceert. Dus wij, zwaar mentaal voorbereid, vroeg op weg. Maar blijkbaar waren onze dames niet overtuigd van onze fysieke capaciteiten om deze klim te volbrengen en hadden transport georganiseerd. Ik kan met enige opluchting melden dat ik voor het eerst van mijn leven een rit overleefd heb op... een ezel! En neen, ik heb er geen foto's van - ik had het te druk met mij wanhopig vast te klemmen aan de ezel!
Na een bijzonder leuke en productieve dag met onze dames, daalden Karla en ik - deze keer op eigen kracht - terug de berg af naar onze moto's, waar we vervolgens een paar onverwachte aspirant motorijders moesten ontmoedigen. Een paar heel nieuwsgierige geiten waren volop aan het testen of ze onze banden en zadels konden beklimmen. En geloof me, het beviel ze reusachtig, want ze waren met geen stokken van ons gemotoriseerd transport weg te krijgen!
Eens thuis was ik aan het bekomen van de dag, toen een volgend probleem zich aandiende. Als er iemand ooit een volwassen iguana uit zijn keuken moet verjagen, bel me: ik heb de nodige expertise nu! In Honduras leer je elke dag weer iets bij...

Now, I am a fan of animals, but this was a bit much.
My collegue Karla and I had a meeting with our ladies in Carrizal, a group of houses that tops our top-10-list of places hard to reach, even in dry season. In the wet season (as in, right now)it is damn near mission impossible. The only road worthy the name is currently not doable. However, there is an alternative route, which implies a steep climb of an hour.
So we left early, mentally prepared for the task ahead. But apparently, our ladies were not convinced about our physical capacities and arranged transport. With great relief, I can announce that for the first time in my life I survived a ride on the back of... a donkey! And no, there are no pictures as I was to occupied to desperately hold on to the donkey...
After a very pleasant and productive day, Karla and I made our way back down the mountain - on our 2 feet - towards our motobikes. There waited us the task to dissuade some unexpected aspirant motoriders. A couple very curious goats were in the middle of testing if they could climb our tires and sadles. And believe me, they loved it, cause it proved extremely difficult to chase them away from our vehicles!
Back home, I was recovering from my experiences that day, when the next problem announced itself. If anyone ever needs to evict an adult iguana from his kitchen, call me: I am the expert now!!
Truly, there is something new to learn in Honduras every day...

wereldbeker / worldcup

2009-10-14T21:09:00.002-06:00

Zelf geen voetbalfan, maar voor de Hondurezen een waanzinnig feestje waard: Honduras speelt mee in de wereldbeker 2010! Na een overwinning (0-1) op El Salvador en een gelijkspel tussen Costa Rica en de VS, is Honduras voor het eerst in 27 jaar verzekerd van een plaats in Zuid-Afrika. Benieuwd hoevelen morgen fris op het werk zullen verschijnen... :p

Not a soccerfan myself, but a huge party for the Hondurans: Honduras will play in the worldcup 2010! After defeating El Salvador (0-1) and a draw between Costa Rica and the US, Honduras is sure to play in South Africa for the first time in 27 years. I`m curious to see how many will show up at work with a clear head tomorrow... :p

druk, druk, druk... / busy, busy, busy,...

2009-10-09T17:56:00.002-06:00

Even geen politiek in dit verslag, maar een kleine anecdote uit mijn eigen leventje.
De afgelopen weken zijn hectisch geweest. Ik heb er een paar nieuwe groepen dames bij en dat betekent alle dagen de hort op. Mij hoor je niet klagen - blij als een kind als ik kan rondcrossen!! Het enige probleem is dat mijn moto zich durft te gedragen als een lastige tiener. Neem nu vanmorgen. Afspraak om 9:00 in Terrero de Concepcion, een klein groepje huizen hoog in de bergen. Om daar te geraken moet ik eerst een rivier door - iets waar mijn moto tegenstribbelend doorglibbert. Vervolgens gaat de weg steil omhoog over rotsen, zand, stenen, putten,... Ik word nog een echte motocrosser! Maar vanochtend had mijn moto niet veel zin en sloeg ie constant af. Het was nogal een plaatje: ik, vloekend in verschillende talen op een steil stuk omhoog proberend mijn moto in gang te trappen terwijl naast mij een ezel geamuseerd het hele gebeurgen gadeslaagt. Ik heb wel gebalk als aanmoediging gekregen toen ik eindelijk weer op gang was! Het leven zoals het is...

For now, no politics, but a small anecdote from my life here. The last couple of weeks were really hectic. I've got some additional groups of ladies and that means working in the field every day. But you won't hear me complain - I'm happy as can be if I can cross around!! The only problem is that my motorbike tends to behave itself as a spoiled teenager. Take this morning. Meeting at 9:00 in Terrero de Concepcion, a small group of houses way up in the mountains. To get there I've got to cross a river - something my motorbike reluctantly does - skiding from one side to another. then it goes up steeply over rocks, sand, stones, holes,... I am slowly but surely on my way to become a professional motocrosser! But this morning, my bike didn't feel like it and turned off constantly. it was quite the scene: me, cursing loudly in different languages, on a steep hill trying to kickstart my bike while next to me a donkey is watching my every move with high amusement. I did get his loud approval when I finally got on my way again! Life as it is...

Verlies der vrijheden / Loss of freedom

2009-09-28T13:47:00.004-06:00

De repressie maatregelen van de De Facto regering stapelen zich op. In een poging om alle informatie tegen de De Facto regering te verijdelen, heeft de De Facto regering een decreet in het La Gazetta (Hondurees staatsblad) gepubliceerd dat voor de komende 45 dagen geen enkele bijeenkomst mag gebeuren zonder toelating van leger of politie, dat eenieder die na de avondklok buiten gezien wordt onmiddellijk en zonder pardon gearresteerd wordt en dat alle radio- en tv-zenders "die statements maken die de vrede en publieke orde verstoren, of die de humane waardigheid van publieke ambtenaren aantasten, of de wet aanvallen." door politie en leger gesloten kunnen worden.

Het leger voerde vanochtend de daad bij het woord en viel met een 200 (!) soldaten Radio Globo binnen. Radio Globo is 1 van de weinige radio-zenders die in Honduras informeren van de kant van het verzet. Het kantoor is volledig leeggehaald. Ook kanaal 36 (TV) is uit de ether gehaald.

Gisteren heeft de De Facto regering ook een delegatie van de Organisatie der Amerikaanse Staten het land uitgezet. De delegatie was gekomen om de onderhandelingen tussen Micheletti en Zelaya opnieuw leven in te blazen.

Bovendien heeft Micheletti Brazilie een ultimatum van 10 dagen gegeven om ofwel Zelaya - die zich nog steeds in de ambassade van Brazilie bevindt - uit te leveren of politiek asiel te verlenen. In het laatste geval moet Zelaya dan overgebracht worden naar Brazilie. De Braziliaanse president Luiz Inacio Lula da Silva heeft daarop geantwoord dat Zelaya een gast is in de ambassade en dat hij geen ultimatums aanvaardt van een regering die aan de macht is gekomen door een staatsgreep.

Volgens buitenlands minister Lopez heeft Brazilie de relaties met Honduras verbroken en zegt dat als Brazilie de band niet hersteld, dat de ambassade een privaat kantoor wordt. Daarmee impliceerd hij dat de ambassade binnengevallen kan worden door de politie. Micheletti heeft ondertussen ontkend de ambassade binnen te zullen vallen, maar de dreiging blijft...

Ondanks uitspraken van Micheletti en zijn De Facto regering dat in Honduras alles goed gaat, zegt de realiteit duidelijk iets anders. Het volk wordt herhaaldelijk beroofd van zijn burgerrechten. Het recht van vrije meningsuiting, recht van vereniging en recht van bewegingsvrijheid zijn opgeschort. En dan hebben we het nog niet eens over de economische ramp dat dit land tegemoet gaat. Het toerisme is vrijwel nihil, de horeca lijdt enorme verliezen, taxichauffeurs en straatventers kunnen het hoofd niet meer boven water houden en de broodnodige buitenlandse hulp staat op een zeer laag pitje...

The measures of repression of the De Facto government just keep coming. In an attempt to stop all information against the De Facto government, it published a decree in La Gazetta stating that in the coming 45 days, no union can be held without permission of police or army, that anyone out after the curfew will be arrested without warrant (which is obligatory by Honduran law) and that all media who "make statements that attack peace or public order, offend the human dignity of public officials, or attack the law" will be closed by army or police.

This morning, the army acted on this by raiding Radio Globo with around 200 (!) soldiers. Radio Globo is 1 of the few radio-broadcasters in Honduras that support the resistance. The office of Radio Globo has been emptied completely. Also TV-channel 36 has been cut off.

Yesterday, the De Facto government also evicted a delegation of the Organisation of American States. The delegation had come to restart negotiations between Zelaya and Micheletti.

On top of that, Micheletti send Brazil an ultimatum of 10 days to either turn Zelaya over for arrest or grant him asylum and, presumably, take him out of Honduras. Zelaya still finds himself in the Brazilian embassy in Tegucigalpa. The Brazilian president Luiz Inacio Lula da Silva answered by saying that Zelaya is a guest at the embassy and that he (Lula) does not accept ultimatums of "coup-plotters".

According to foreign minister Lopez, Brazil cut off the relations with Honduras and says that if Brazil does not restore the relations, the embassy will become a privat office. This implies that the embassy can be raided by the police. Micheletti denied planning to raid the embassy, but the threat stays...

In spite of statements of Micheletti and his De Facto government that Honduras is doing fine, the reality is quite different. The people are repeatedly robbed of their civil rights. The freedom of speech, freedom of union and freedom of movement are suspended. And then I haven't mentioned the ecomonical distaster yet that is coming down on this country. Tourism is reduced to next-to-nothing, restaurants and bars are making enormous losses, taxidrivers and streetsellers can't keep their heads above water and the so needed foreign aid has nearly come to a standstill...

Mel Zelaya's return!

2009-09-22T11:39:00.003-06:00

Historisch moment in de geschiedenis van Honduras en keerpunt in de strijd van het Hondurese volk tegen de staatsgreep, nu 86 dagen geleden. Afgezette president Jose Manuel Zelaya Rosales is terug in Honduras. Gisteren is hij in Tegucigalpa aangekomen onder bescherming van de VN. Op dit moment verblijft hij in de ambassade van Brazilie. Onnodig te zeggen dat dit heel wat commotie veroorzaakt in het land. Duizenden mensen vierden de terugkeer van hun president in de straat voor de ambassade in Tegucigalpa.

De De Facto regering van Roberto Micheletti is echter nog steeds niet van plan om de macht uit handen te geven en de democratie in Honduras te herstellen. In tegendeel. De De Facto regering speelt paniekvoetbal en zorgt voor zoveel mogelijk chaos. De maatregelen en acties zijn heviger dan tijdens dagen na de coup op 28 Juni jongstleden:

Een 24-uren avondklok is opnieuw ingesteld, deze keer op nationaal niveau. Dit is duidelijk een maatregel om te supporters van het verzet en de aanhangers van Zelaya te verhinderen om hun steun te betuigen voor de ambassade van Brazilie. Maar tegelijkertijd willen ze hiermee ook verhinderen dat meer opposanten van de regering naar Tegucigalpa afzakken. De avondklok wordt echter genegeerd door het grootste gedeelte van de bevolking wegens niet wettelijk, wat repressie van de politie met zich meebrengt.

Alle ingangen naar Tegucigalpa zijn geblokkeerd door de politie en het leger. Ook dit is om te verhinderen dat het volk kan komen protesteren tegen de De Facto regering.

De electriciteit is op verschillende plaatsen afgesloten.

Mobiele telefoons werkten gisteren lange tijd niet. De netwerken warden opzettelijk opgeschort om mobilisatie te voorkomen en de verspreiding van informatie tegen te gaan.

Alle luchthavens van het land zijn gesloten. Vandaag, dinsdag 22 september, zouden verschillende leiders van verscheidene Latijns-Amerikaanse landen, waaronder ook mediator Arias van Costa Rica, naar Honduras komen om de dialoog op te nemen. Micheletti wil duidelijk geen vreedzame gesprekken voeren om de situatie op te lossen.

Radio Globo, Canal 36 en een paar andere media die de De Facto regering veroordelen, worden om de haverklap of zelfs permanent uit de ehter gehaald om ervoor te zorgen dat het volk ongeinformeerd blijft. De media die de staatsgreep steunen verspreiden valse en verdraaide informatie, oa dat Zelaya zich in Brazilie bevindt en dat het verhaal dat hij in Honduras is slechts een strategie is van het verzet om het volk tegen de De Facto regering op te zetten. Daarbij vergeten ze wel te vermelden dat Zelaya zich in de ambassade van Brazilie bevindt (idd Braziliaans grondgebied, maar wel in gelegen in de hoofdstad van Honduras) en dat Zelaya op het balkon verschenen is om te bevestigen dat hij wel degelijk terug is.

Politie en leger treden nog agressiever op dan voorheen. Hoewel de demonstranten voor de ambassade ongewapend zijn, passief hun steun betuigen en voor een groot deel bestaan uit vrouwen, kinderen en ouderen van dagen hebben ze afgelopen nacht traangasbommen en rubber kogels gebruikt in een poging de menigte uiteen te drijven. Arrestaties en geweldplegingen door politie en leger worden uitgevoerd zonder waarschuwing of duidelijke aanleiding.

En het duidelijkste bewijs dat Micheletti en zijn De Facto regering met hun rug tegen de muur staan is het feit dat ze de ambassade van Brazilie binnen willen vallen om Mel Zelaya te arresteren. Als ze dit doorzetten, staat dat gelijk aan een oorlogsverklaring aan Brazilie aangezien de ambassade Braziliaans grondgebied is. In dat geval zal het hek helemaal van de dam zijn.

Maar ondanks al deze repressiemaatregelen en misinformatie die circuleert, is de euforie en de hoop van het volk groot. Mensen van alle slag uit alle hoeken van het land mobiliseren zich in Tegucigalpa, meer dan ooit bereid om tot het uiterste te gaan om de democratie te herstellen. De komende week betekent een belangrijk keerpunt en zolang internet blijft werken, hou ik jullie op de hoogte!

En zoals de slogan van het verzet stelt: “El pueblo unido, jamas sera vencido!” (Een verenigd volk zal nooit verslagen worden!)

Historical moment in the history of Honduras and a turning point in the fight of the Honduran people against the coup d’etat, now 86 days ago. Ousted president Jose Manuel Zelaya Rosales is back in Honduras. He arrived yesterday in Tegucigalpa under the protection of the UN. At this moment he stays at the embassy of Brazil. Unnecessary to mention that this stirred up a lot of commotion in the country. Thousands of people celebrate the return of their president in the streets in front of the embassy of Brazil in Tegucigalpa.

The De Facto government of Roberto Micheletti, however, has no intentions to give up their power and to restore democracy in Honduras. On the contrary. The De Facto government is clearly panicking and is creating chaos where it can. The measures and actions taken are heavier than those during the days after the coup on the 28th of June 2009.

A 24-hour curfew has been imposed again, this time on national level. This clearly is an attempt to impede the supporters of the resistance and the followers of Zelaya to show their support outside the embassy of Brazil. But at the same time, they want to prevent more opponents of the De Facto government to come to Tegucigalpa. The curfew is mostly ignored by great part of the population since it is not constitutional, which brings along repression by part of the police.

All entrances to Tegucigalpa are blocked by the police and army. This too to prevent the people from coming into the capital to protest against the De Facto government.

Electricity has been cut off at different places.

Mobile phones didn’t work for quite some time yesterday. The nets wore suspended on purpose in order to avoid mobilization and the spread of information.

All airports in the country are closed. Today, 22nd of September 2009, several leaders of Latin-American countries, among them mediator Arias of Costa Rica, were to come to Honduras to start a dialogue. Obviously, Micheletti does not want to undertake peaceful negotiations to solve the situation.

Radio Globo, Canal 36 and a few more media that condemn the De Facto government, are taken out of the air on regular basis or even permanently to make sure the people stay uninformed. The media that support the coup, spread false or twisted information, such as the rumor that Zelaya actually is in Brazil and that the story that he is in Honduras was only a strategy to or the resistance to set up the people against the government. They forget to mention though, that Zelaya finds himself in the embassy of Brazil (indeed Brazilian territory, but located in the capital of Honduras) and that Zelaya has appeared on the balcony to prove his return.

Police and army act even more violently than before. Though the demonstrators in front of the embassy are unarmed, protesting pacifically and are composed for the lion part out of women, children and elderly, they used teargas bombs and rubber bullets last night in an attempt to disperse the people. Arrests and violence by police and army are executed without warning or clear motive.
And the clearest sign that Micheletti and his De Facto government are standing with their back to the wall, is the fact that they want to invade embassy of Brazil to arrest Mel Zelaya. If they go through with this , that will equal a declaration of war against Brazil as the embassy is Brazilian territory. In that case, hell will break loose.

But in spite of all these measures of repression and all misinformation that circulates, euphoria and hope among the people is high. All sorts of people from all corners of Honduras mobilize in Tegucigalpa and are more than ever prepared to do what it takes to restore democracy. The upcoming week will represent an important turning point and as long as internet keeps working, I will keep you posted!

And as said by the slogan of the resistance: “El pueblo unido, jamas sera vencido!” (A nation united will never be defeated!)

Drukke week / Full week

2009-09-12T18:42:00.005-06:00

Dave & Kelly

Dia del nino!

Emily & Maxim

Het was me het weekje wel. Het eens zo rustige Pespire heeft nog maar zelden zoveel buitenlanders tegelijk gezien. Mijn Italiaanse collega had een koppel Engelse wielertoeristen op bezoek (Kelly en Dave) en ik heb een Canadees koppel wielertoeristen (Emily en Maxim) te slapen gelegd. Alle 4 hebben ze genoten van een paar dagen rust, bezoekjes aan onze projecten, gezellige avonden en - in het geval van Emily en Maxim - een paar dagen feest en uitstapjes in Tegucigalpa.
En net toen Kelly en David weer op hun pedalen zijn beginnen trappen, kreeg ik bericht dat Julie terug in het land was. Julie is een vriendin uit Belgie die momenteel door Centraal-Amerika reist en die in Mei hier de boel al onveilig gemaakt had. Full house, dus!!

Ondertussen bleef het werk echter doorgaan, wat betekent dat ik bijna alle dagen mijn vrouwen ben gaan bezoeken. Maar het was niet allemaal zwaar werk. 10 September is Dag van het Kind en dat betekent: taart en pinatas!!!

Kelly, Dave, Emily, Maxim en Julie: geniet nog van de rest van jullie reizen en hou me op de hoogte!
Voor diegenen die geinteresseerd zijn, volgt hier de website van kelly en Dave:
Kelly & Dave: cycling nomads
De website van Emily en Maxim is nog in aanmaak.

It's been quite the week. The once so quiet Pespire has seldom seen so many foreigners at the same time. My Italian colleague had a couple of English cyclists on visit (Kelly en Dave) and I had a Canadian couple of cyclists on sleepover (Emily en Maxim). All 4 enjoyed a couple of days of rest, visits to our proyects, pleasant evenings and - in the case of Emily en Maxim - a couple of days partying and touristic visits in Tegucigalpa.
And just when Kelly and David hit the road again, I got news that Julie was back in the country. Julie is a friend from Belgium who is travelling Central America at the moment and who passed through last May. Full house, it was!!

In the meantime, work continued, which meant going up to visit my women nearly every day. But it wasn't all hard work. The 10th of Septmber we celebrated Day of the Children, and that meant: cake and pinatas!!!

Kelly, Dave, Emily, Maxim and Julie: enjoy the rest of your trips and keep me posted!
For those who are interested, here is the link to Kelly and Dave's website:
Kelly & Dave: cycling nomads
The one of Emily and Maxim is still under construction.

Julie & Angel

Pinata!

In Tegucigalpa

Electoraal September / Electoral September

2009-09-07T19:34:00.004-06:00

Ik kan uiteraard geen nieuw verhaal uit Honduras beginnen zonder een update over de politieke crisis.
Het akkoord van San Jose is nog steeds niet aanvaard door de De Facto regering. Sterker nog, deze regering heeft gemeld de rest van de wereld niet nodig te hebben, ondanks het feit dat Honduras 1 van de armste landen van Latijns-Amerika is. Ze gaan dus gewoon verder met wat ze vooropgesteld hebben. Dat betekent dat begin deze maand de electorale campagnes begonnen zijn in de aanloop van de verkiezingen van 29 November. De internationale gemeenschap en een groot deel van de Hondurese bevolking erkennen deze verkiezingen niet. De reden is simpel. Een erkenning van de verkiezingen doorgevoerd door een De Facto regering zou een erkenning zijn van het recht van deze regering om verkiezingen te houden. Maw het zou een erkenning van de De Facto regering betekenen.
De VS heeft vorige week een drukkingsmiddel ingezet. Sinds vorige week worden geen visa voor de VS meer uitgereikt aan Hondurezen, tenzij voor dringende redenen of voor migratiedoeleinden. Dat betekent oa dat Hondurese ondernemers niet meer op zakenreis kunnen naar de VS en dat de bemiddelde Hondurees geen familie meer kan bezoeken ginder. Wetende dat zowat elke Hondurese familie wel 1 of meer leden in de VS heeft en dat meer dan 50% van de export uit dit land richting VS gaat, kan deze maatregel vrij effectief uitpakken. Immers, het zijn de rijke families die de staatsgreep steunen. Maar als zij rechtstreeks (financieel) geraakt worden, is het mogelijk dat zij hun steun aan de De Facto regering terugtrekken.

Obviously, I can't write a new entry about Honduras without giving an update about the policical crisis.
The agreement of San Jose is still not accepted by the De Facto government. Even worse, this government claims not to need the rest of the world, even though Honduras is 1 of the poorest countries in Latin America. They keep going down the road they planned out from the beginning. That means that at the beginning of this month, the electoral campaigns have started in preparation for the elections on the 29th of November. The international community and a big part of the Honduran people are not aknowledging these elections. The reason is simpel. Aknowledging the elections would represent aknowledging the right of the De Facto government to actually organise the elections. In other words, it would mean aknowledging the De Facto government itself.
The US has heightened the pressure on the actual government last week by denying US visa to all Hondurans, except for emergencies or migratory reasons. This means that Honduran undertakers cannot go on business trips to the US and that the well-off Hondurans cannot go and visit their familymembers in the States. Knowing that virtually every Honduran family has familly in the US and that more than 50% of the exports out of Honduras is destined for the US, the pressure could well be quite effective. After all, it's the rich who support the coup, but if they get hit directly (through money), it is well possible that they withdraw their support to the De Facto government.

www.voselsoberano.com and more...

2009-08-20T18:24:00.003-06:00

Bekijk deze link: www.voselsoberano.com. De site is in het Spaans, maar voor diegenen die Spaans begrijpen, geeft deze site een heel goed idee van het wat, hoe, wanneer, waar, wie... van de staatsgreep in Honduras. En vooral: waarom de staatsgreep wel degelijk een staatsgreep is (in tegenstelling tot de beweringen van de De Facto regering) en hoe de De Facto regering de bevolking onderdrukt.

Jammer genoeg ook in het Spaans, maar belangrijk is het finale rapport van de Human Rights Mision in Honduras-

Check out this link: www.voselsoberano.com The site is in Spanish, but for those who understand Spanish, it gives a very good idea about the what, how, when, where, who,... of the coup d'etat in Honduras. And above all: why the coup definately is a coup (contrary to what the De Facto government says) and how the De Facto government keeps repressing the people.

Unfortunately in Spanish too, but important is the final report on the Human Rights Mision to Honduras

nieuws/news

2009-08-20T18:16:00.002-06:00

De laatste 2 weken ben ik een beetje afgesneden geweest van nieuws over de politieke situatie in Honduras: ik heb geen TV en internet had weer vele kuren. Bovendien zit ik momenteel in San Salvador voor een cursus over solidaire economie. Maar ik hoop jullie en mijzelf volgende week stevig bij te kunnen benen!

The previous weeks I've been cut off a bit from the latest on the political situation in Honduras: I have no TV and internet was being stubborn again. Also, at the moment I am in San Salvador for a course on solidary economy. But I hope to catch up with the news next week and feed you all information I can get my hands on!

De crisis duurt voort / The crisis continues

2009-08-06T16:31:00.004-06:00

De politieke crisis in Honduras blijft voortduren. De onderhandelingen tussen de de facto president Roberto Micheletti en de afgezette president Mel Zelaya onder leiding van de president Oscar Arias van Costa Rica lijken te zijn vastgelopen, hoewel er nog op antwoorden gewacht wordt.
Hoewel er absoluut geen burgeroorlog plaatsheeft in Honduras, wordt de situatie wel grimmiger. De manifestaties in Tegucigalpa, San Pedro Sula en andere steden blijven voortduren en het volk laat steeds luider van zich horen. De grens met Nicaragua is gesloten en in de grensgebieden met Nicaragua is een permanente avondklok geinstalleerd. Dat houdt in dat de mensen letterlijk hun huis niet uitmogen. Zelfs boodschappen doen is vrijwel onmogelijk. De huidige De Facto regering doet er alles aan om de situatie onder controle te houden en zo de resistentie-beweging (i.e. de beweging die tegen de De Facto regering is) de mond te snoeren. Zo wil de regering Radio Globo, de enige radiozender op nationaal vlak die de staatsgreep verwerpt, uit de ether halen. (De andere radiozenders zijn allemaal in handen van rijke Hondurezen die de staatsgreep steunen). Ook kranten en TV rapporteren heel subjectief over de situatie. Ook deze media zijn zowat allemaal in handen van (vriendjes van) de regering. Het leger en de politie halen zeer aggresief uit tegen reporters, maar ook tegen manifestanten. Velen worden "preventief" opgepakt en/of in elkaar geslagen. Het dodental ligt ondertussen op 9 - allemaal mensen uit het verzet.
Desondanks blijft het volk zich verbeten verzetten. Deze week was er protest in de universiteit UNAH (Universidad Nacional Autonoma de Honduras) in Tegucigalpa. Dit prostest is fors de kop in gedrukt oa door de Cobras, de speciaal getrainde eenheid van de nationale politie, met traangas en waterkanon. Vandaag hebben manifestanten het kantoor van TIGO ingenomen, 1 van de nationale telefonicabedrijven die als "golpista" oftewel medestander van de staatsgreep geidentificeerd is. Er loopt ook een mars van een paar dagen helemaal uit het zuiden van Honduras naar de hoofdstad.
1 Ding is duidelijk, de situatie is zeker nog niet opgelost...

The political crisis in Honduras continues. The negociations between the De Facto president Roberto Micheletti and former president Mel Zelaya, headed by president Oscar Arias van Costa Rica seem to be paralysed, though they are still waiting for anwers.
Though one cannot at all speak about a civil war in Honduras, it is clear that the situation is getting harsher by the day. The manifestations in Tegucigalpa, San Pedro Sula and other cities continue and the people is speaking louder and louder. The border with Nicaragua is closed and in the areas around the border, a permanent curfew has been installed. This means that one cannot leave ones house. Including going for groceries is nearly impossible. The actualDe Facto government is doing all it can to keep the situation under control and to shut up the resistence. One of the measures is to take Radio Globo, the only radio on national level that rejects the coup, out of the air. (All other radiostations are in hands of rich Hondurans who simpatize with the coup) Newspapers and TV are also reporting very subjectively on the situation. These media are all in hands of (friends of) the government too. The army and police are reacting very aggressively against reporters, but also against participants of the manifestations. Loads are being arrested 'for prevention" and/or beaten up. Up till today, 9 people died, all people resisting the De Facto government.
Despite of that, the people continues its fierce resistence. This week, students of the University UNAH (Universidad Nacional Autonoma de Honduras) in Tegucigalpa protested. This prostet was ended forcefully, partly by the Cobras, a specially trained nacional police unit, with teargas and a water canon. Today, the offices of TIGO, 1 of the national telecom companies considered to be "golpista" or supporter of the coup, were taken by manifestors, There is also a march of a couple of days going from the mere south to the capital.
1 thing is sure: this is not the end...

Een bewogen week / A full week

2009-07-13T16:34:00.007-06:00

Vorige vrijdag ben ik teruggekeerd uit El Salvador, waar Volens een reünie van alle coöperanten in CA4 (Nicaragua, Honduras, El Salvador en Guatemala) organiseerde. Een leuke 2-daagse tijdens de welke we elkaar allemaal hebben leren kennen en ideeën hebben kunnen uitwisselen. Daags ervoor hebben een paar van ons vergaderd over een werkmethode en bovendien hebben Heleen - mijn collega uit Nicaragua - en ik samen een "intercambio" georganiseerd. Een intercambio houdt in dat we 2 landbouwers of - zoals in ons geval vrouwen - naar een andere plaats sturen voor een week om van andere landbouwers of vrouwen te leren. Zo hebben we samen 2 Nicaraguaanse vrouwen en 2 Hondurese vrouwen meegenomen naar een gemeenschap in Perquin, El Salvador, om daar een week samen met de lokale families te leven, te produceren en te verkopen. Een hele ervaring voor vrouwen die vaak nog nooit buiten hun gemeente - laat staan in een ander land geweest zijn! Het eten is anders, de gebruiken, zelfs het Spaans!

Gelukkig verliepen de heen-en terugreis vlot (gezien de huidige crisis was dat een zorgpunt) behalve dan voor mij. De Salvadoriaanse douane heeft mij er bij terugkeer naar Honduras van beschuldigd dat ik mijn visum met 1 dag (!) overschreden had en heeft mij een boete van slechts (!)60 dollar gegeven. Bovendien gaven ze mij 5 dagen om de CA4 te verlaten. Dit ondanks mijn protesten en argumenten dat mijn visum nog geldig was. Ik ben dan ook linea recta naar de migratiedienst van Tegucigalpa gegaan, waar ze mij absoluut gelijk gegeven hebben, de 5 dagen geannuleerd en een verlenging van een maand gegeven hebben... Nu eens kijken of ze mij aan de Salvadoriaanse grens mijn 60 gestolen dollars terug gaan geven... Ach, hoop doet de zotten in vreugde leven, zeggen ze!

Dat betekent dat ik het weekend in Tegucigalpa heb doorgebracht, waar niets spectaculairs gebeurd is sinds vorige week het vliegtuig van Mel Zelaya niet mocht landen. Maar waar de protesten tegen de ondemocratische staatsgreep door blijven gaan!! Foto's volgen!

Heleen, ik en onze dames
Heleen, me and our ladies

Alle meiden!
All the girls!

Njamnjam

Snoep maken
Making candy

Onze dames aan het werk
Our ladies at work

Last friday I returned from El Salvador, where Volens organised a reunion for all cooperants within the CA4 (Nicaragua, Honduras, El Salvador en Guatemala). It made for a nice couple of days during which we all got the chance to get to know each other and to exchange ideas. The days before, a couple of us had been working around a metodology and on top of that, Heleen - my collegue from Nicaragua - and I organised a "intercambio" together. An intercambio is about sending 2 farmers or -as in our case - women to another place for a week to learn from other farmers or women. That is how we took along 2 Nicaraguan and 2 Honduran women to a community in Perquin, El Salvador, to live, produce and sell with the local families during a week. A big experience for women who often have never left their community - let alone their country! The food is different, the customs, even the Spanish!

Fortunately, the trips went smoothly (which due to the crisis was a big question mark). Except for me. Upon returning to Honduras, the Salvadoran customs decided I overstayed my visum with 1 day (!). Despite my protests and arguments that this was not true, they gave me fine of 60 (!) dollars and 5 days to leave CA4. After that, I went straight to migracion in Tegucigalpa - still shaking with anger - where they proved me completely right, cancelled the 5 days and gave me another month to stay in Honduras... Now I'm about to see if the Salvadorans are going to reimburse the 60 dollars they stole... Oh well, there is a saying in Dutch that says: "Hope makes the foolish live in peace".

That does mean I spend the weekend in Tegucigalpa, where nothing spectacular happened after last week when the plane of Mel Zelaya was not allowed to land. But the protests against the undemocratical coup continue!! Photographs will follow!!

blogs etc...

2009-07-06T18:01:00.003-06:00

Een nieuwe rubriek is toegevoegd: blogs & sites over de crisis in Honduras. Hier vind je links naar blogs & sites die vrijwel puur over de huidige politieke situatie berichten (al dan niet objectief) en regelmatig geupdate worden.

A new space has been creatted: blogs & sites about the crisis in Honduras. Here you can find links to blogs & sites that nearly only report about the presen political situation (subjectively and/or objecively) and that are updated regularly.

Crisis in Honduras 2

2009-07-05T21:17:00.003-06:00

Veel mogelijkheid om te schrijven heb ik nu niet. Ik zit namelijk in een klein dorpje in El Salvador - net als Mel Zelaya - voor het werk. Hier komt even weinig info door als in Honduras, maar ik probeer een beetje bij te blijven via internet. Onder de newslinks vinden jullie 2 nieuwe berichten uit de media over de laatste gebeurtenissen. Hopelijk kan ik jullie meer melden in de komende dagen.

Not much posibility to write now, as I am in a small town in El Salvador - just as Mel Zelaya - for work. I've got here just al little info as in Honduras , but I try to keep up through internet and to send you the latest info under newslinks. Hopefully more in the coming days.

Crisis in Honduras

2009-06-29T14:26:00.004-06:00

En de gebeurtenissen volgen elkaar op. Ondertussen heeft de internationale pers (eindelijk!) het nieuws van de situatie in Honduras opgepikt, maar ik wil jullie toch meegeven hoe het hier door de mensen beleefd wordt. Eigenlijk is de situatie op dit moment vrij kalm: de supermarkten en winkels zijn open, de mensen gaan werken,... Enkel rond het presidentieel paleis zijn er manifestaties en het leger is zichtbaar aanwezig in Tegucigalpa.
Zondag heeft het leger een staatsgreep gepleegd en de nu ex-president Manuel Zelaya uit zijn bed gelicht en naar Costa Rica afgevoerd. Daarop heeft het Congres Roberto Micheletti, de vice-president, ingezworen als nieuwe president. In Honduras is gedurende 48 uur de avondklok ingesteld. Om 21.00u moeten we allemaal braaf naar huis. Helaas is er niet veel op TV want de meeste (informatieve) zenders worden om de haverklap uit de ether gehaald. Veel informatie krijgen we hier dus niet. Gelukkig hebben we ondertussen wel terug electriciteit en werken de GSM's en telefoonlijnen opnieuw.
Volgens de laatste berichten zit Manuel Zelaya nu in Nicaragua te vergaderen met Hugo Chavez (Venezuela), Daniel Ortega (Nicaragua), Evo Morales (Bolivia) en nog een paar leiders. De Organisatie voor Amerikaanse Staten (OEA in het Spaans voor wie de berichten van hier leest) heeft de nieuwe regering niet aanvaard en ook verschillende internationale organisaties en landen (oa de EU en VS)hebben de terugkeer van Zelaya geëist. Er wordt over een sluiting van de grenzen van Honduras gesproken, maar dat is nog geen definitieve beslissing.
Persoonlijk reis ik morgen, dinsdag, terug naar Pespire en wacht ik af wat de volgende dagen brengen. Voorlopig maak ik mij geen zorgen en gaat het leven gewoon door. Ik houd jullie op de hoogte!

And the events keep coming. In the meantime the international press has (finally!) caught wind of the political situation in Honduras, but I still would like to inform you about the perspective of the people here. Actually, things are pretty calm at the moment: supermarkets and shops are open, people go to work, ... Only around the presidential palace are there manifestations and the army is visibly present in Tegucigalpa.
Last sunday, the army performed a "coup d'etat" and lifted the now ex-president Manuel Zelaya out of is bed to send him to Costa Rica. Upon that, the Congres has sworn Roberto Micheletti, vice-president, in as the new president of Honduras. In the next 48 hours, an evening curfew was installed, meaning we all have to be good children and be home by 21h. Unfortunately there is not much on TV as most of the (informative) chains are barred from broadcasting every so often. So we do not get much information. Luckily electricity has been restored and mobiles and landlines are working again. According to the latest news, Manuel Zelaya is now in Nicaragua with Hugo Chavez (Venezuela), Daniel Ortega (Nicaragua), Evo Morales (Bolivia) and a few other leaders. The Organisation for American States (OEA in Spanish for those who follow the newsflashes in Spanish) has not approved the new government and various international organisations and countries (oa The EU and US) are demanding the return of Zelaya. There are talks about closing the frontiers of Honduras, but that is not official yet.
As for me, tomorrow, Tuesday, I return to Pespire and will see what the next couple days bring. As for now, I am not really worried and life just goes on. But I`ll keep you all posted!

la cuarta urna... 2

2009-06-25T17:03:00.005-06:00

Hmm, ok, ik geef het toe. Het gedeelte van "waar gaat dit over" in mijn vorig stukje klopt blijkbaar niet helemaal. Ik was te snel met schrijven en elke uitleg die ik te horen krijg is anders. Volgens de laatste discussie gaat het referendum wel degelijk over het veranderen van de grondwet, alleen weet men niet wat de regering precies wil veranderen. Volgens sommigen is de achterliggende gedachte wel degelijk het aan de macht blijven van Manuel Zelaya, volgens anderen niet. De regering geeft geen preciese info over wat exact ze wil veranderen. Met andere woorden, de veranderingen zouden goed kunnen zijn voor de minder gegoede bevolking, maar evenzeer puur eigenbelang kunnen blijken. Blijkbaar is dat af te wachten.
Feit blijft dat het referendum op onzuivere manier verloopt en dat het Honduras in een politieke crisis heeft gestort.

Eergisterenavond heeft president Manuel Zelaya generaal Romeo Vásquez Velásquez uit zijn ambt ontzet. Generaal Vásquez Velásquez weigerde het order van de president om zondag in te staan voor de veiligheid in te willigen. Eerder had het Hoog Gerechtshof het referendum als illegaal verklaard, maar de president wil er toch mee doorgaan. Na de beslissing van Mel om de generaal te ontslagen, hebben het hoofd van het leger, van de zeemacht en van de luchtmacht hun ontslag gegeven uit solidariteit met Generaal Vásquez Velásquez. Vandaag heeft het Nacionaal Congres het ontslag van de generaal verworpen omdat niemand ontslagen kan worden voor het weigeren van meewerking aan een illegaal verklaarde actie.

Hmm, ok, I admit. The part "what is it all about" in my last piece appears not to be completely correct. I was to quick in writing and every explanation I get is different. According to the last discuccion, the ballot really is about changing the consitution, only no one seems to know what the government pretends to change. Some stick to the reasoning that Manuel Zelaya does it all to keep in power, others think differently. The government does not give any information about what it is they want to change. In other words, the changes could well be good for the poor people of this country, but they could just as well be purely in favour of the president and his friends. Apparently we'll have to wait and see.
Fact is, the ballot is being held illegaly and it has brought Honduras into a political crisis.

The day before yesterday president Manuel Zelaya has dismissed General Romeo Vásquez Velásquez because he had said that the army would not comply with the presidents order to provide security during the ballot on Sunday. Earlier, the Supreme Court had ruled the ballot illegal but president Zelaya insists on going ahead with the ballot. After the decision of Mel to fire the general, the heads of Navy, Airforce and landforce all resigned out of solidarity with generalVásquez Velásquez.
Yesterday, the Nacional Congress rejected the dismissal of the general, arguing that nobody can be fired for refusing to cooperate with an illegal action.

la cuarta urna...

2009-06-24T14:55:00.004-06:00

Politiek is gecompliceerd in de meeste landen. Maar in een ontwikkelingsland als Honduras komt daar nog een extra dimensie bij: corruptie en machtsmisbruik.
Op zondag 28 juni 2009 houdt de regering een referendum, la cuarta urna genaamd. Waar gaat dit over? Honduras kent een lange geschiedenis van dictaturen. Daarom staat in de huidige grondwet dat een gekozen president wel herverkozen mag worden, maar niet in 2 opeenvolgende termijnen. De huidige president - Manuel Zelaya, "Mel" voor de vrienden (en vijanden) - houdt echter wel van zijn postje. Hij heeft dan ook besloten om Hugo Chavez van Venezuela te imiteren. Hij wil zich laten herverkiezen voor de volgende 4 jaar en houdt daarom volgende zondag een referendum om de grondwet te laten veranderen.
Wat houdt dit in? Als de bevolking "nee" stemt, dan gaan de verkiezingen in november dit jaar gewoon door en kan Mel zich niet kandidaat stellen. Als de bevolking "ja" stemt, dan kunnen die verkiezingen niet plaatsvinden omdat eerst de grondwet veranderd moet worden, wat een proces van zeer lange adem is. Dus sowieso blijft Mel dan aan de macht voor 1 of 2 jaren meer vooraleer er nieuwe verkiezingen kunnen komen. En vervolgens kan hij zich opnieuw kandidaat stellen voor een volgend aansluitend ambtstermijn.
Op zich is dit al niet echt kosjer. Maar wat de zaak die extra dimensie geeft zijn een aantal signalen die de cuarta urna controversieel maken. Zo is er de vraag wie de stemmen gaat tellen... De kans is groot dat er niet veel neutrale mensen bij de tellers gaan zitten. Bovendien is de regering bezig "bonos" uit te delen. Bonos zijn cheques of cadeaubonnen en om deze te bekomen, moeten de mensen enkel tekenen dat ze akkoord gaan met de cuarta urna. In een land als Honduras, waar het grootste gedeelte van de bevolking arm is, zijn die bonos een beproefd middel om een "Ja" getekend te krijgen. Weinigen kunnen immers weigeren...
Maar niet iedereen is zo makkelijk gewonnen voor een "Ja". Het leger zou het niet eens zijn met la cuarta urna en velen denken dat het leger een staatsgreep gaat plegen. Iets wat in Honduras al vaker gebeurd is.
Het beloofd dus een belangrijke zondag te worden. To be continued...

Politics are complicated in most of the countries. But in a development country as Honduras, politics come with an extra dimension: corruption and misuse of power.
Next Sunday, 28 of June 2009, the current government is holding a referendum, called la cuart urna. What is it about?
Honduras has known a long history of dictatorship. That is why the current constitution states that though a chosen president can be re-chosen, but not for 2 consecutive terms. The president in power however - Manuel Zelaya, "Mel" for his friends (and ennemies) - is quite liking position and has decided to imitate Hugo Chavez of Venezuela. He wants to be reelected for the next 4 years and is holding the referendum to be able to change the constitution.
What does this mean?
If the people vote "NO", elections will be held in november as forseen and Mel will not be able to be a candidate. If the people vote "yes",then it's gonna be a whole other ballgame. Elections in November will not be held, because first the constitution needs to be changed. This is a very long process, so mel will be in power for another 1 or 2 years before new elections can be evoked. On top of that, he'll be able to be candidate for another 4-year-term.
As such, this whole thing isn't exactly clean. However, it are the small signals that give this case that extra dimension and make la cuarta urna controversial. There is the question who will count the votes... Chances are there will not be many neutral people among the counters. Also, the government is busy handing out "bonos". Bonos are cheques or gift vouchers and to get these, one only needs to sign a paper stating he or she is in favour of la cuarta urna. In a country as Honduras, where a huge part of the people is poor, the bonos are a sure way to get a "yes" being signed. Few those who can refuse a bono...
However, not everyone agrees so easily. The army is said to be completely against la cuarta urna and many think the army is planning a coup d'etat. Something that has happened several times before in Honduras.
In any case, it promises to be an important Sunday. To be continued...

Huisdieren / pets

2009-06-04T11:45:00.004-06:00

Jacopo, mijn Italiaanse collega, en ik hebben eens een balans opgemaakt van de huisdieren die we ondertussen verzameld hebben of beter - die we verzamelen of we nu willen of niet. Na de aardbeving is er in Jacopo's tuin een schildpad opgedoken die we Sismo hebben gedoopt. Verder zijn er een aantal vleermuizen die zich zeer thuis voelen in zijn slaapkamer en eetkamer. In mijn geval, zijn er de dikke padden die ik met de regelmaat van de klok uit mijn douche pluk. Op gezette tijden maak ik jacht op de kleine schorpioentjes die van "op blote voeten rondlopen" een extreme sport maken. En dan is er mijn vast huisdier, mijn gesprekspartner als ik 's morgens met een substantieel ochtendhumeur mijn douche binnenstap: Dominic. Dominic is de leguaan die mijn badkamer als zijn thuis beschouwd en die het voyeurisme tot edele kunst heeft verheven... Wie honden en katten had verwacht als huisdieren, zit in Honduras op het verkeerde adres!

The Scorpions!

Dominic

Jacopo, my Italian collegue,and I have made little inventory of the pets we've collected so far, or better - the ones we collect wether we want to or not. After the earthquake, we discovered a turtle in Jacopo's garden which we baptised Sismo. His living room and bedroom give house to a couple of bats. In my case, you have the big toads I chase out of my shower on a very regular basis and the little scorpions I have to show the door because they make walking barefoot an extreme sport. And then of course there is my real pet, my fellow grunting partner when I am about to take my shower in the morning: Dominic. Dominic is the Iguana that lives in my shower and who has made from voyeurism a nobel art... He who had dogs and cats in mind as pets, has things all backwards when it comes to Honduras!

Aardbeving / Earthquake

2009-05-28T17:31:00.001-06:00

Vannacht rond 1:00 h - Hondurese tijd - heeft er zich voor de Noordkust van Honduras een aardbeving voorgedaan van 7,1 op de schaal van Richter. Wat de situatie is in het Noorden is op dit moment nog niet bekend hier. Maar hier in het Zuiden is alles rustig. Naar het schijnt was de schok voelbaar, maar ikzelf ben er zelfs niet wakker van geworden. Jullie kunnen op jullie beide oren slapen: Pespire is nog even heet, slaperig en onverstoorbaar als altijd...

Last night at around 1:00 AM - Honduran time - an earthquake from 7,1 on the scale of Richter took place before the North Coast of Honduras. Right now, we do not know what the situation is up North. However, here in the South everything is calm. Apparently, the shock could be felt here, but as for me, it didn't even wake me up. So be reassured: Pespire is still as hot, sleepy and undisturbed as ever...

Bezoek uit België / Visit from Belgium

2009-05-20T09:25:00.003-06:00

Terug aan het werk, de vakantie zit erop. En wat een vakantie - mét bezoek uit België! Zowel Isabelle als Julie hebben het erop gewaagd 2 weken in Honduras door te brengen. En ze hebben er geen spijt van! Wat volgt is een kort verslag van wat 2 heel drukke weken waren met veel gebeurtenissen. Maar ik laat vooral de foto's voor zich spreken...
In 2 weken tijd hebben we een paar dagen doorgebracht in Pespire, waar ze kennisgemaakt hebben met mijn buren, mijn collega's en vrienden. Uit eerste hand hebben ze ervaren dat internet en electriciteit hier geen evidentie zijn. Ik heb beiden ook meegenomen "op het terrein" om te laten zien wat ik hier doe en met wie ik werk. Het bezoek aan Doña Elvia, een van mijn favoriete vrouwen waarmee ik werk, was een doorslaand succes. De meiden zijn zelfs in de keuken toegelaten! Na een tocht naar Amapala waar we een paar reusachtige schalen zeevruchten verorberd hebben, was het tijd om Frank en Karen op te pikken in Tegucigalpa en door te reizen naar Utila - 1 van de Islas de la Bahia, de eilanden ten Noorden van Honduras - voor een paar dagen zon, feest, strand en 1 van mijn favoriete activiteiten: duiken. Ik kan met trots melden dat Julie nu haar level 1 - Open Water duikbrevet op zak heeft! Daarna door naar Copán Ruinas voor een vleugje cultuur aan de voet van de Mayatempels en een lange terugrit naar Tegucigalpa, net op tijd voor Isabelle om haar vlucht terug naar België te halen. Julie had het hier zo naar haar zin, dat ze nog een weekje langer in Pespire gebleven is. Maar ook zij is ondertussen verder getrokken, zij het in de richting van Guatemala. Ciao, meiden, ik heb genoten van jullie bezoek en ik mis jullie nu al. Tot met Kerst!!

Back to work, the holidays are over. And what a holidays - with visits from Belgium! Both Isabelle and Julie dared to come over to travel Honduras and trust me, they do not regret it! What follows is a short report about those 2 very busy weeks with loads of activities and events. But I'm sure the pictures will make things very clear...
In 2 weeks, we spend a couple of days in Pespire, where the girls got to know my neighbours, my collegues and my friends. They have now experienced that I am not kidding when I tell everyone that internet and electricity are not reliable around here. I took both of them "to the field", to show them what I do and with whom I work. The visit to Doña Elvia, one of my favourite women, was a great success. The girls even got allowed in the kitchen! Then, after a trip to Amapala, where we ate several big trays of seafood, it was time to pick up Frank and Karen in Tegucigalpa and to travel to Utila - 1 of the Islas de la Bahia, the islands in the North of Honduras - for a couple of days of sun, party, beach and 1 of my favourite activities: scuba diving! I can now proudly announce that Julie successfully finished her level 1 - Open Water diving course. After that, we drove to Copán Ruinas for some culture at the foot of the Maya tempels and then we were in for a long drive back to Tegucigalpa, just in time for Isabelle to catch her plane back to Belgium. Julie on the other hand was a little less in a rush and liked it so here that she stayed another week with me in Pespire. However, she has left too by now, off to see the wonders of Guatemala. Ciao, girls, I really enjoyed having you over and I miss you already. See you at Christmas!!

Huisje / house

2009-05-14T18:15:00.004-06:00

Jullie hebben er lang op moeten wachten en ik moet toegeven dat de meesten onder jullie heeeeeeeeeeel geduldig geweest zijn. Maar bij deze, eindelijk, de foto's van mijn villa. Verlies jezelf niet in de grootte van mijn woonst: ik stond met mijn rug tegen de muur tijdens het nemen van deze foto's!!

You have all been waiting a long time and I admit most of you haven been veeeeeeeeeeery patient. But here at last, I give you the pictures of my mansion. Don't get lost in the bigness of the place: I'm standing with my back to the wall while taking these pictures!!

Het hele ding
The whole thing

Mijn buitenbad (en toilet)
My great outdoors shower (and toilet)

Mijn tuin inclusief Mangoboom! Zoek Marie...
My garden, with Mango Tree! Find Marie...

De living / slaapkamer
The living room / bedroom

De eetzaal / keuken
The dining room / kitchen

Kijk! Geen ramen! (en ook geen kasten ;-p )
Look! No windows! (and no closets either ;-p )

Semana Santa

2009-04-23T08:47:00.003-06:00

Mango on a stick

Semana Santa – de week waar heel Centraal Amerika naar uitgekeken heeft. Het is de week waarin Centraal Amerika simpelweg plat ligt en waarin er een grote volksverhuizing plaatsvindt richting kust en toeristische trekpleisters. Ons oorspronkelijk plan om te gaan duiken op Utila – een eiland voor de noordkust van Honduras – is in het water gevallen door een te late reservatie. Blijkt dat in Januari elke kamer op het eiland al volgeboekt was. Dus hebben we een alternatief verzonnen: een roadtrip door Guatemala. “Wij” zijn Karen, mijn Hondurese vriendin, en Jacopo, mijn Italiaanse collega.

The gang

Eerste halte: San Salvador. Centraal Amerika staat niet direct bekend om haar goede wegen. En wij niet direct om ons talent om vroeg op te staan. Die combinatie maakt dat we vrij laat in San Salvador aangekomen zijn. Veel hebben we er deze keer dus niet van gezien, want de volgende ochtend zijn we direct doorgereden naar Antigua, Guatemala. Als stadje is Antigua beschermd als World Heritage Monument. En met reden. Antigua is een prachtig koloniaal stadje. Maar ook een van de bekendste toeristische trekpleisters van het land. Vrij vertaald betekent dit dat Antigua overspoeld is door toeristen en dat het grootste gedeelte van de zaakvoerders van restaurants en winkels buitenlanders zijn. Op naar de volgende halte dan maar!

Shopping!

De wind heeft ons vervolgens naar Panajachel geblazen. Ook een toeristische trekpleister, maar minder heftig dan Antigua. Panajachel ligt aan een groot meer omringd door vulkanen. Een prachtig zicht. Helaas was het weer op dat moment niet goed en zwemmen zat er dan ook niet in. Jammer. Verder dus maar.

Panajachel

Van Panajachel zijn we richting Quetzaltenango gereden, waar we vrij vroeg aangekomen zijn. Dus hebben we besloten om alsnog naar de warmwaterbronnen in Zunil te rijden. Een rit door de bergen over een baan net groot genoeg voor 1 auto met mist die ons zicht beperkte tot zo’n 3 meter... Creepy. Maar de gedachte aan een warme duik deed ons verderrijden... om eens aangekomen te ontdekken dat de boel al gesloten was. Niks aan te doen: rechtsomkeer en een nieuwe poging in de ochtend.

Aan de Guatemalteekse grens had men mij erop gewezen dat mijn visum maar geldig was tot de 14de. Ik kon het risico niet lopen om te wachten tot mijn terugkeer in Honduras om een verlenging aan te vragen omdat bleek dat de 13de en de 14de immigratie hoogstwaarschijnlijk gesloten zou zijn. Dus was er maar 1 oplossing: op naar Mexico! 1 Dag hebben we in Puerto Madero, Mexico doorgebracht. 1 Dag waarin we tot de ontdekking gekomen zijn dat Puerto Madero de absolute numeer 1 prijs in lelijkste stadje ooit verdient, dat beachparty’s onze onverdeelde aandacht verdienen, dat Mexicaanse mannen geen NO begrijpen en geen manieren hebben, dat de Mexicaanse politie graag taxi speelt als je maar een onschuldig en radeloos gezichtje opzet... Niet slecht voor 1 dag! En het belangrijkste is: ik mag opnieuw 3 maanden legaal in Honduras verblijven. Zelfs Karen, die Hondurese is, heeft nu een stempeltje in haar paspoort voor 3 maanden legaal verblijf.... Gekke mensen die Guatemalteken!

En toen was het tijd om naar huis te gaan. Een laatste volle dagrit later stonden we terug in Tegucigalpa klaar om opnieuw aan het werk te gaan.

Mexico or Guatemala?

Semana Santa – the week the whole of Central America has been waiting for. It’s the week that Central America simply shuts down and a complete exodus takes place towards the coast and touristy places. Our original plan was to go diving on Utila, an island north of Honduras, but that didn’t work out when we found out that every room had been booked since January... So we invented an alternative: a roadtrip through Guatemala. “We” are Karen, my Honduran friend and Jacopo, my Italian collegue.

Braiding hair

First stop: San Salvador. Central America is not exactely known for its good roads. And we are not exactely known for our talent to get up early in the morning. So we did not see much of San Salvador this time because of our late arrival. And the next morning we drove straight to Antigua. Antigua is a protected World Heritage Monument. And with reason, it’s a beautiful colonial city. But it is equally one of the most famous touristy places of the country. Meaning that the place is crowded with tourists and that most of the owners of restaurants or shops are foreigners. So, to the next stop!

Guatemala

The wind blew us to Panajachel. Also a touristic place, but less so than Antigua. Panajachel is located at a big lake surrounded by volcanoes. A beautiful sight. Unfortunately, the weather wasn’t to good, so swimming was out of the question. Next!

Antigua

From Panajachel we went to Quetzaltenango, where we got pretty early. We thought it would give us time to still get to the Sulphersprings in Zunil. However, we did not count on the long trip through the mountains on a very small road in the dark with mist allowing us a sight of maximum 3 meters.... Creepy. It also ment the springs were closed when we got there. Oh well, a U-turn and a new try in the morning.

Sigh...

At the Guatemalan border they had pointed out that my visum would expire on the 14th. I could not run the risk to wait for my return to Tegucigalpa to apply for an extention because it turned out imigration would probably be closed till the 14th. Which left us with only 1 solution: Mexico, baby! We spent 1 day in Puerto Madero, Mexico. 1 Day in which we discovered that Puerto Madero is without doubt the ugliest town in the whole of the country, that beachparty’s always deserve our undivided attention, that Mexican men do not understand the word NO (in any language!) and that they have no manners whatsoever, that the Mexican police likes to play taxi as long as you put on an innocent and helpless face... Not bad for 1 day! And the most important is that I am again legal in Honduras for the next 3 months. Even Karen – who is Hondurese – got a stamp in her passport for 3 months legal stay... Strange people those Guatemaltecos!

And then it was time to go home. A full day of driving later we were back in Tegucigalpa, ready to go back to work.

Beachparty

Mijn werk / My work

2009-03-31T09:05:00.007-07:00

Tijd dat jullie de zone leren kennen waar ik werk. De actie waarbinnen ik werk heet "Integración solidaria en cadenas económicas de pequeños agricultores/as, artesanos/as – laderas del trópico seco – Centro América" of vrij vertaald "Solidaire economie tussen kleine boeren in tropische drooggebieden". En dat het hier droog is, is zeker!
Regelmatig krijg ik ook de vraag wat het is, dat ik doe. Wel, mijn werk is niet vastomlijnd. Mijn job bestaat erin de lokale NGO - ADEPES - te ondersteunen in commerciele projecten. In praktijk is er momenteel 1 persoon, Katia, binnen ADEPES die instaat voor alles wat met commercialisatie te maken heeft en zij heeft geen economische opleiding. De vorming van Katia is nu dus 1 van mijn projecten. Andere projecten zijn de ondersteuning van de lokale markt alle 14 dagen waar onze productoren hun goederen komen verkopen, het geven van workshops over alles wat met "economia campesina" - oftewel economie op heel lokaal niveau - te maken heeft, onderzoek naar de noden op economisch vlak van onze productoren en het begeleiden van vrouwengroepen of boerengroepen in het opzetten van haalbaarheidsstudies en - uiteindelijk - een micro-onderneming. Hopelijk brengt dit wat duidelijkheid!

It is time for you all to get to know the zone I am working in. The action I work in, is named "Integración solidaria en cadenas económicas de pequeños agricultores/as, artesanos/as – laderas del trópico seco – Centro América" or freely translated "Solidarity economy between small farmes in dry tropical zones" And it is dry, all right!
I also quite often get asked what it is exactly what I do. Well, my job is not firmly defined. It consists of supporting the local NGO - ADEPES - in commercial projects. In practice, there is only 1 person, Katia, within the organisation that is responsible for everything that has to do with commercialisation and she has no background in economics. So the formation of Katia is one of my projects. Other projects are the support of the local market, held every 2 weeks, where our farmers come to sell their goods, the giving of workshops about everything that has to do with "economia campesina" - or the economy on very local level -, research on the economical needs of our farmes and the guidance of groups of women or groups of farmers on the execution of feasability studies and - in the end - a micro-enterprise. Hopefully this explanation makes things a bit clearer!

Lang geleden... / Long time...

2009-03-13T08:21:00.004-07:00

Ok, ok, het is weer even geleden sinds ik een update gegeven heb. Niet dat er niets gebeurd is, in tegendeel, het is vrij druk geweest! Eens kijken...
- Ik ben 2 weken geleden verhuisd van het rustige Choluteca naar het slaperige Pespire, waar ik nu full time werk. Ik ben in een klein appartement-style huisje getrokken met grote patio en gratis 2-jarige kleine.... Mijn buurvrouw (en collega) Ethels zoon Angel geniet ervan in mijn huisje rond te hangen. Hij is een schatje, maar super energiek. Wie had er ooit gedacht dat ik, Miss Nooit-trouwen-en-geen-kinderen, nu haar huis kind-veilig aan het maken is?? Het is een bizarre wereld! Fotos volgen later omdat mijn huisje er nog uitziet alsof er een orkaan gepasseerd is...
- Een volgende taller (workshop) is ook gekomen en gegaan. Deze keer een vrij belangrijke, met de aanwezigheid van minstens de leiders van elke gemeenschap waarmee we werken. Ongelooflijk hoe gedisciplineerd deze mensen zijn! Probeer maar eens een debat te leiden in Europa met 42 mensen over een onderwerp dat ieder van hen persoonlijk aangaat. Je bevindt je al gauw in een oorlogszone van geroep... Hier daarentegen, is het vanzelfsprekend dat men elkaar laat uitspreken en dat men zijn of haar hand opsteekt om het woord te vragen - én iets interssants zegt.
- Zoals gewoonlijk heb ik ook dagen "in het veld" - in ons geval bergen - doorgebracht om de organisatorische behoeften van de gemeenschappen in Concepcion in kaart te brengen. 1 specifieke trip leidde me langs 12 gemeenschappen in 3 dagen, met de moto op helse wegen. Loving it!
- Uiteraard is er ook een deel fun geweest, in de vorm van vrienden, feestjes en dinners. Maar hey, jullie moeten ook niet alles weten, nietwaar?

Ok, ok, it's been a while since I've written an update. Not that nothing happened - on the contrary, I've been very busy! Let's see...
- I moved about 2 weeks ago out of tranquile Choluteca to dormant Pespire, where I now work full time. I got myself a little appartment-style house with big patio and free 2-year-old kid... My neighbour (and colleague) Ethel's son Angel loves hanging around my house. He's adorable, but super energetic. Who would have thougth that I, Miss I-never-get-married-or-have-kids, is now making her house child-safe?? It's a strange world, folks! Photos will follow later on as my house is still a mess...
- Another taller (workshop) has come and gone. This time quite an important one, with presence of at least the leaders of each community. Incredible though how disciplined these people are! Try leading a debate in Europe with 42 people about a topic that affects every single one of them. You'd soon find yourself in a yelling warzone... Here however, it goes without saying that they let each other speak and raise their hands to say something - and something interesting at that.
- As usual I spend several days "in the field" - in our case mountains - trying to find out the organizational needs of the communities of Concepcion. One particular outing let me to 12 Communities in 3 days, by motorbike on roads of hell. Loving it!
- Obviously there has been the share of fun in form of friends, parties and dinners. But hey, you don't need to know it all either, do you?

Buren / Neighbours

2009-02-17T10:46:00.006-07:00

Honduras is volop op weg naar de warmste periode van het jaar. In het Zuiden betekent dat veel stof, heel veel stof. Na 3 dagen afwezigheid kom ik thuis en blijkt dat mijn huisje veranderd is in een ware zandbak. Letterlijk alles zit onder het stof en zand. Kuisen is dus de boodschap. Dus ik stroop mijn (denkbeeldige) mouwen op om mij op het titanenwerk te storten. Ik heb net al het zand buitengekeerd, slaat een stevige windvlaag de deur achter mij dicht. Waarop ik mij realiseer dat mijn sleutel - en mijn GSM, geld, sleutel van Marie,...- nog binnen ligt... *#&*§*!!!
Ik heb slechts 1 sleutel en de eigenaar die mogelijkerwijs ook nog een sleutel heeft woont in Tegucigalpa, zo’n kleine 4 uur met de bus. En nou ben ik er ook niet echt op gekleed om een stapje in de wereld te zetten... Ik dus naar de buren, of ze een sleutelmaker kennen? Niet direct, maar ik blijk niet de enige die dit soort staaltjes van stommiteit uithaalt. De 13-jarige dochter van de buren komt buiten met een opengesneden plastic sprite-fles. Vol vertrouwen loopt ze naar de dichtgeslagen deur en begint het plastic tussen de deur en de deurstijl te schuiven. Een minuut later springt mijn deur open. Mijn brein doorloopt een heel scala van gedachten, gaande van blijdschap dat ik niet buiten hoef te slapen, over verbazing dat een jong meisje dit soort talenten ontwikkeld heeft, tot ongerustheid, want als een 13-jarige dit kan, tja, dan is er weinig dat dieven tegenhoudt!
Ik heb dus weer een hoop belangrijke zaken geleerd in minder dan 10 minuten:
1) Verlaat nooit het huis zonder sleutel
2) Hoe open ik een deur met een plastic fles
3) Sprite kan multifunctioneel zijn
4) 13-jarigen hebben soms zwaar onderschatte talenten...

Honduras is quickly on it’s way to the hottest period of the year. In the South, that means dust, lots and lots of dust. So I come home after 3 days of absence only to discover that my house has turned into a true sandbox. Everything is covered in dust and sand. I’ve got no option but to start cleaning. So I roll up my (imaginary) sleeves and start the seemingly impossible task. But just as I’m sweeping the last of the sand outside, a strong gust of wind closes the door behind me. Upon which I realise that I don’t have my key - nor my mobile phone, money or key for Marie... *#&*§*!!!
I only have 1 key and the owner, who possibly might have another one, lives in Tegucigalpa, a 4-hour drive with the bus. And let's face it, I'm not exactly dressed to face the public world... So I go to the neighbours, maybe they know someone who can force the lock. They don’t, but it turns out I’m not the only one who does this kind of stupid stuff. Their 13-year-old daughter comes out with a cut up plastic bottle of sprite. Full of confidence, she walks up to my closed door and starts pushing the plastic in the gap. One minute later, my door jumps open. A whole set of thoughts rushes through my brain: gladness for not having to sleep outside, amazement that a young girl has developped this kind of skills and worry, because if a 13-year-old can do this, well, then there is little that will stop thieves!
Again, I have learned a few useful things in just under 10 minutes:
1) Never leave the house without key
2) How to open a door with a plastic bottle
3) Sprite can actually be multifunctional
4) 13-year-olds sometimes have highly underestimated skills...

Workshop Volens in Nacaome

2009-02-06T10:23:00.006-07:00

De 2-daagse workshop “Ontwikkeling en lancering van nieuwe producten” die Hansel, Volens-coöperant in El Salvador, en ik georganiseerd hebben in Nacaome, Honduras, zit erop. De workshop was bedoeld voor zowel productores als técnicos uit de verschillende lokale organisaties die deel uitmaken van de actie Economía Solidaria van Volens. Met 17 mensen uit Honduras, El Salvador en Nicaragua was de workshop een succes. De eerste dag was een theorie-dag, met uitleg over markten, innovatie van producten, marktstudies, productontwikkeling,... Een beladen programma dat ongetwijfeld nog een paar keer herhaald zal moeten worden in de comunidades maar dat belangrijk is in het leerproces van de productores. Veel productores in Centraal-Amerika hebben immers de neiging afgeleide producten te maken van wat ze produceren zonder op voorhand te weten of de productie rendabel kan zijn. Een voorbeeld hiervan bij de groepen waarmee ik werk, is het maken van jaleas. Verschillende vrouwengroepen willen jaleas produceren omdat het relatief eenvoudig te maken is, er goed uitziet en omdat de ingrediënten lokaal makkelijk te verkrijgen zijn (vb. papaya, ananas en mango). Het probleem is echter dat het eten van jaleas absoluut niet in de cultuur van de Hondurezen zit. Met als gevolg dat de toch relatief dure jaleas (± 1,5 tot 2 US $) niet verkopen. Weinig in Pespire dorp en al helemaal niet in de comunidades. Dag 2 was volledig aan de praktijk gewijd. In groep kregen de deelnemers een recept voor een product. Groep 1 voor het maken van dulces van bananen en tamarindo, groep 2 voor het maken van encurtido. Eerst moesten ze hun markt definiëren, een naam bedenken, de kosten berekenen, een manier bedenken om het recept te innoveren,... Daarna moesten ze de herwerkte recepten effectief maken, waarna ze geëvalueerd werden. Een vrolijke boel, zoals het bijgevoegde filmpje bewijst, maar de resultaten mochten er wel wezen! Wie zin heeft om de recepten zelf thuis eens uit te proberen: ze zijn verkrijgbaar op aanvraag!

The 2-day workshop “Development and launching of new products”, organised by the Volens-cooperant in El Salvador, Hansel, and myself in Nacaome, Honduras, has finished. The workshop was intended for both productores and tecnicos from the various local organisations that take part in the action Economía Solidaria of Volens. With 17 people from Honduras, El Salvador and Nicaragua, the workshop can be considered a success. Day 1 was a day for theory, with expositions on markets, innovation of products, market studies, development of products,… A heavy program that definitely needs to be repeated several times in the comunidades, but that is important in the learning process of the productores. A lot of productores in Central America tend to make derivate products of whatever they produce without knowing beforehand if the whole process can be rentable. An example with the groups I work with is the making of jaleas. Various groups of women want to make jaleas because it is relatively easy, it looks good and the ingredients are quite easy to come by. (ex. Papaya, pineapple en mango). The problem is though, that nobody here eats jalea. It’s just no part of the Honduran culture. Hence, the relatively expensive jaleas (± 1,5 to 2 US $) don’t sell. Very little in Pespire town and virtually none in the comunidades. Day 2 was all about practice. In group, the participants received recipes for a product. Group 1 for the making of dulces of banana and tamarindo, group 2 for the making of encurtido. First, they had to come up with a definition of their market, a name, a calculation of the costs, a way to innovate the existing recipe,… Later they actually had to cook the innovated recipe, after which the new products were to be evaluated. As proved by the included movie, we had a good and creative time! For those who feel the urge to try out the recipes at home: they are obtainable upon demand!

Huisje / House

2009-02-02T10:22:00.003-07:00

Tot december werkte ik voor 2 lokale organisaties. Door omstandigheden is daar sinds januari verandering in gekomen. Ik werk nu nog enkel voor ADEPES, Asociación de Desarrollo Perspirense, Pespire. Dat betekent: een verhuis!
Pespire is een klein maar mooi dorpje in de uitlopers van de bergen in het Zuiden van Honduras. Zonder supermarkt of bar, maar compleet met de gewoontes en tradities die met een klein dorp gepaard gaan. Uiteraard hoor het concept: "Iedereen kent iedereen" daar ook bij. Om een huisje te zoeken hier heb ik dan ook handig gebruik gemaakt van de uiterst efficiënte lokale tamtam. Een paar woorden aan strategisch geplaatste personen en het hele dorp was met mij een huis aan het zoeken.
Mijn oog is gevallen op een klein ding in het centrum dat de eigenaars net aan het renoveren zijn. Een paar kleine onderhandelingen met de eigenaar (en hij met zijn vrouw) verder, had ik mijn huisje - mét betegelde douche (wel buiten zoals hier gewoon is) en een keukentje. Alleen de kleur van de verf kon ik niet meer kiezen. Ik zal dus moeten leren leven met roze muren... Foto´s en adres volgen na verhuis!

Till last December I was working with 2 local organisations. Now, through circumstances, that has changed. The only organisation I still work with is ADEPES, Asociación de Desarrollo Perspirense, in Pespire. That means: time to move!
Pespire is a small but nice little town in the mountains in the South of Honduras. No supermarket or bar, but complete with the habits and traditions that come with any small town. Of course, the concept of "Everyone knows everyone" is well established here. So to look for a new house, I used the very efficient "grapevine". I dropped a few words to a few strategically placed persons and in no time a whole town was looking for a house with me.
Eventually a little place in the center that is currently being remodelled has caugth my eye. A few negotiations further with the owner (and he with his wife), I am the next tendant of the place - with tiles in the (outdoors) shower and a small kitchen! Only the colour of the paint wasn't up for discussion anymore. Which means I'll have to learn how to live beween pink walls... Photos and new address will follow after the move!

een stukje thuis / a bit of home

2009-01-23T13:47:00.002-07:00

Hoe weet je wanneer een ander land toch een stukje thuis is geworden?
Wanneer ik in Pespire werk, rijd ik ’s morgens met de moto naar het centrum van Choluteca om van daaruit de bus naar Pespire te nemen. Daar laat ik Marie – mijn moto – achter in de beschermende handen van de mannen van het benzinestation. Mijn helm heb ik echter ook op het werk nodig, dus die maakt elke heen- en terugreis met de bus mee.
Gisterenavond steek ik zoals gewoonlijk mijn hand op om de bus naar Choluteca te doen stoppen langs de kant van de weg. Nog vooraleer el busero – de ticket man - uit de bus gesprongen is, roept hij al “Jij gaat naar Choluteca, amor!”. En dat was geen vraag. Terwijl ik vervolgens in de bus klim, schudt de chauffeur mijn hand en groet mij luid en uitbundig. “Hola! Como está usted?” om mij vervolgens met brede grijns van kop tot teen op te nemen. “En je helm, amor? Waar heb je die gelaten vandaag?” Waarop ik mij realiseer dat ik het ding inderdaad op kantoor heb vergeten. “Gracias!”, roep ik – uiteraard na een hartgrondige vloek - terwijl ik terug uit de bus spring onder het vrolijke gelach van el chofer en el busero.
Moraal van het verhaal: als de buseros weten waar ik naartoe ga zonder dat ik 1 woord zeg en als de buschauffeur mij al kan vertellen wat ik vergeten ben, tja, dan is dit verre land toch een stukje thuis geworden.

How do you know if another country has become a bit of home?
When I work in Pespire, I drive to Choluteca town to take the bus from there to Pespire. In the centre of Choluteca, I leave Marie – my motocycle – under the protection of the men in the gasstation. My helmet comes with me on every busride though, as I need it for my work too.
Yesterday evening, as usual, I’m standing at the side of the road, raising my hand to stop the bus going to Choluteca. Even before el busero – the ticket guy – gets out completely, he shouts “you are going to Choluteca, amor!” A statement, not a question. As I then climb into the bus, el chofer – the driver – shakes my hand and greets me loud and enthousiasticly. “Hola! Como está usted?”. Next, he sizes me up head to toe with a huge grin on his face: “And your helmet, amor? Where did you leave it today?”. Upon which I realise I left it in the office. “Gracias!”, I shout – obviously after a heartfelt curse – jumping out of the bus again under the happy laughter of both el chofer and el busero.
Moral of the story: if the buseros know where I need to go without me telling them and if the busdrivers are able to tell me what I am forgetting to bring along, well, that’s when I know that this far-away-land has become a bit of home.

Ook dit is Honduras / This is Honduras too

2008-12-12T12:01:00.002-07:00

Iedere keer dat ik Marie de brug over en de stad uit rijd, blijf ik me verbazen over de pracht van dit land. De brug scheidt de stad van open, vlak land. Choluteca ligt in een vallei en dat betekent dat ik een wijd zicht heb op de omliggende bergen in de verte. De rivier snijdt door de vlakte die een maand geleden nog prachtig groen was, maar al bruin verkleurd nu het regenseizoen abrupt tot een halt gekomen is. Iedere keer wil ik stoppen en genieten van het spectakel. En iedere keer denk ik bij mezelf: “Dit is Honduras, zo verdomd mooi”.

Maar als land kent Honduras beide zijden van het spectrum. The good, the bad and the ugly, als je wil. Vorige week bereikte ons het nieuws dat er een verschrikkelijk ongeluk had plaatsgevonden in 1 van de families waar we mee werken. Een dronken man liep gewapend rond – jammer genoeg geen zeldzaamheid hier. Hij heeft het wapen laten vallen, dat is afgegaan. De verdwaalde kogel heeft zijn dochter gedood. Ook dit is Honduras.

Bars sluiten om 2 uur ’s morgens. Maar als je weet waar je moet zijn, kun je altijd doorgaan. Op een keer stopten we bij een plaatselijk lokaaltje voor een paar laatste drankjes. Plotseling kwamen er 2 mannen met typische guitaren naar buiten. Het is ermee geëindigd dat we tot in de vroege uurtjes zeemzoete rancheroliedjes gezongen hebben. Taxichauffeurs en zelfs de politie deden vrolijk mee. Ook dit is Honduras.

Religieuse hypocrisie is het sleutelwoord hier. Katholicisme is wijdverspreid en de doctrines ook. De boodschap is geen sex voor het huwelijk. Mannen en vrouwen kunnen geen platonische vriendschap hebben, om de verleiding te vermijden. En met dit alles gaat ontrouw en sexuele frustratie hand in hand. Tegen de tijd dat iemand begin 20 is, is de kans groot dat hij of zij getrouwd is, waarschijnlijk met het eerste of tweede kind al onderweg. Te jong getrouwd of een “huwelijk van moetes” zorgt voor ongeziene ontrouw. Zowel door mannen als door vrouwen. En dat is in geval van geluk. De jonge ongetrouwde moeders in dit land zijn niet te tellen. Ook dit is Honduras.

Wanneer ik de gemeenschappen bezoek, schokt de armoede van veel van deze mensen mij nog steeds. Toch zullen ze mij altijd begroeten met kus en knuffel, serveren ze mij lekkere kippesoep en tortillas, lachen ze met het feit dat ik nog niet getrouwd ben en vertellen me dat ze zo dankbaar zijn omdat er mensen zijn die het slechter hebben dan zij. Het enige dat ik kan doen is een ongelooflijke bewondering hebben voor hun geloof en sterkte. Ook dit is Honduras.

Op gebied van gender heeft de plaatselijke bevolking nog een lange weg te gaan. De meeste Hondurese vrouwen blijven thuis, letten op de kinderen en werken lange dagen in het huis en op het veld. De man is traditiegewijs de kostwinner van het gezin. Jammer genoeg heerst hier een superhoge werkloosheid, waardoor ook het alcoholisme hoge toppen scheert. Analfabetisme is wijdverspreid, toegang tot goede medische verzorging laag. Huishoudelijk geweld is overvloedig aanwezig, net als corruptie. Ook dit is Honduras.

Honduras is een land van extremen. Het is mooi, gewelddadig, vrolijk, arm, corrupt, warm, sentimenteel. Als een doolhof waarin je nooit weet wat je achter de hoek kan vinden. Als een prachtige maar heel veeleisende minares. Je houdt ervan of je haat het. Ik voor mij houd ervan. Dit is nu ook mijn Honduras...

Every time I drive Marie over the bridge out of town, I am amazed by the beauty of this country. Crossing that bridge brings me straight from the city into open land. Choluteca lays in a valley, which means I get a wide view of the surrounding mountains in the distance. The river cuts its way through the plains that were a lush green a month ago, but that are already turning brown now that the rainy season has come to an end abruptly. Every time it makes me want to stop and enjoy the spectacle. And every time I think: “This is Honduras, so beautiful”

But as a country, Honduras is both ends of the spectrum. The good, the bad and the ugly, if you will. Last week, we got the news that in one of the families we work with, a terrible accident happened. A man was drunk and walked around armed – unfortunately not an unusual thing here. He dropped his weapon, which went off. The stray bullet killed his daughter. This is Honduras too.

Bars close at 2 AM. But if you know where to go, you can always go on. One time we stopped at this shack at the side of the road for some last drinks. Suddenly, out came 2 guys with typical guitars. We ended up singing mellow ranchero songs till early morning. Taxidrivers and even police stopped and joined in. This is Honduras too.

Religious hypocracy is the key word around here. Catholicism is big and so are the doctrines. One should not have sex before marriage. Man and women cannot be just friends, in order to avoid temptation. And with this comes infidelity and sexual frustration. By the time one hits his or her twenties, chances are he or she is married, probably with the first or second child on the way. Married too young or because one had to for getting pregnant, infidelity soars. By both men and women. And that is when one is lucky. The young, single moms are numerous. This is Honduras too.

When I visit the communities, I’m still shocked by the poverty of a lot of these people. Still, they always kiss and hug, serve me delicious chicken soup with tortillas, make jokes about me not being married and tell me that they are gratefull, because there are people who are worse of than them. All I can do is admire their faith and strength. This is Honduras too.

Genderwise, the people have a long way to go. Most Honduran women stay at home, look after the children, work long hours around house and on the field. The man has to provide the income. Unfortunately unemployment hits the roof, causing alcoholism to soar. Analfabetism is very high, access to good medical care is very low. Domestic violence is abundant, so is corruption. This is Honduras too.

Honduras is a land of extremes. It’s beautiful, violent, warm, poor, full of joy, corrupt, sentimental. It’s like a maze, you never know what you are going to find around the corner. It’s like a mistress that is exquisite but very demanding at once. You either love it or hate it. I, for one, am hooked. This is now my Honduras too…

Amapala

2008-12-03T12:12:00.005-07:00

Tussen het werken door is het af en toe ook nodig om te ontspannen. En in Honduras zijn er een massa fantastische plekjes om dat te doen. Bijvoorbeeld in Amapala op Isla del Tigre, zo'n uurtje rijden van Choluteca.
Het vorige weekend werden de voorverkiezingen voor de presidentskandidaten gehouden in Honduras. Dat betekende veel tramelant en veel lawaai in de afgelopen maanden: overal affiches, optochten, auto's met luidsprekers om 5 uur 's ochtends (!),... Dat is nu eindelijk afgesloten vorig weekend met de stembusgang. Aangezien ik niet erg happig was op een tumultueus en chaotisch weekend, ben ik met een paar vrienden naar Amapala vertrokken. Uiteraard goed voorbereid op de Ley Seca (wet op de drooglegging) die voor 48 uur van kracht was...

Veel leuker dan de verkiezingen - hoewel we wel de uitslag gevolgd hebben: Elvin Santos voor de Liberalen en Porfirio "Pepe" Lobo voor de Nationalisten. Wordt vervolgd volgend jaar in November.
In between work, one needs to relax every once and a while. And Honduras counts with numerous beautiful places to do exactly that. Take for example Amapala on Isla del Tigre, about an hour from Choluteca.

The last weekend was the weekend of the pre-elections of the candidates running for president. That meant much ado and lots of noise in the previous months: billboards everywhere, marches, cars with speakers at 5 AM (!)... That finally ended all last weekend with the voting. But since I wasn't very keen on a chaotich weekend, I left with a couple of friends to Amapala. Obviously well prepared for the Ley Seca (the ban on liquor) which was enforced for 48 hours...
A lot more fun than the elections, although we did follow up on the results: Elvin Santos for the Liberal Party and Porfirio "Pepe" Lobo for the National Party. To be continued next year in November.

Marie

2008-11-25T17:58:00.002-07:00

Dames en heren, in Honduras is het bijna verplicht om getrouwd te zijn en 4 kinderen te hebben op mijn leeftijd. Trouwen komt niet in mijn woordenboek voor. Maar laat mij jullie met trots mijn nieuwe baby voorstellen: Marie!

Ladies and gentlemen, in Honduras it's almost compulsatory to be married and to have at least 4 children at my age. My dictionary doesn't feature "marriage". But let me proudly present to you my new baby: Marie!

Ik ben waarschijnlijk de enige vrouw in heel Choluteca die met de moto rijdt en dat ik daarbij nog eens blank ben, maakt dat de wereld even stilstaat wanneer ik ergens mijn helm afzet. De stilte is heel even oorverdovend - maar duurt nooit lang. Het gefluit kan immers niet uitblijven hier! Mijn reputatie lijkt trouwens al serieus in de maak. Mensen die ik nog nooit gezien heb, spreken mij aan: "Jij bent die Belgische, he".... Hmmm, ik kan hier beter niet te veel stoute dingen uithalen! Maar ze hebben tenminste de nationaliteit al juist. Bij aankomst bleek iedereen te denken dat ik Zweedse was!

I probably am the only woman in the whole of Choluteca who drives a motorbike and the fact that I am also white, means that the world stops turning when I take off my helmet somewhere. The silence is deafening, but that never takes long. After all, Latino's are all about whisteling and making noice! However, my reputation seems already set here. People I've never seen address me in the streets: "You are the Belgian, right?"... Hmmm, I better keep my act clean around here! But at least they've got my nationality right now. When I just got here, everybody seemed to think I was Swedish!

workshop

2008-11-21T19:30:00.008-07:00

Suikerriet / Sugarcane
Batido
Rietsuiker / Sugar from sugarcane

Mijn eerste eigen workshop zit erop! En het is goed gegaan - oef...
Het is nochtans even zweten geweest. De opdracht lijkt vrij simpel: leg aan een groep suikerrietboeren het concept marketing uit. Hmm, makkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste is marketing een vrij uitgebreid thema. Probeer dat maar eens te geven op een paar uur verspreid over 2 namiddagen. Ik heb er zelf een paar jaar op gestudeerd! Ten tweede moet de uitleg heel basic gehouden worden. De helft van de mensen die deelgenomen hebben kunnen niet lezen of schrijven. Hun handtekening is een vingerafdruk. Dus moet de workshop heel interactief zijn en moeten er veel tekeningen e.d. gebruikt worden om dingen duidelijk te maken en om hun aandacht erbij te houden.
Ik dus aan het werk om mijn uiteenzetting uit te schrijven. Een paar dagen heb ik erop gezwoegd om iets in elkaar te zetten dat volledig is, maar tegelijkertijd in zeer simpel Spaans en met veel opdrachtjes. Eens klaar ging ik met enige trots naar mijn collega's om te horen of het niveau OK was en voor een inschatting van de tijdsindeling. Waarna meteen de helft geschrapt werd wegens te uitgebreid. Oeps. Maar met enige herwerking leek de zaak wel goed te zitten.
Woensdagnamiddag vertrok ik dan met mijn collega Neptaly naar onze suikerrietboeren -een rit van een uur door de bergen met de moto. Een zware rit over slechte wegen met veel stof, maar ook met ongeloofelijk prachtige uitzichten! Ik geef het toe, de zenuwen gierden door mijn keel en de eerste middag was niet makkelijk. Omdat de mensen van de gemeenschap mij nog niet kennen en omdat ik buitenlandse ben, duurt het even voor ze mij vertrouwen. De eerste middag moest ik echt trekken en sleuren om antwoorden en reacties te krijgen. Maar de tweede middag kwamen er al spontaan vragen en opmerkingen. Ik had ook al geleerd van de vorige middag en meer praktische opdrachten gegeven, zoals het kleuren van een etiket voor een produkt - waarbij ze leren wat er allemaal op een etiket moet komen te staan. Van de oorspronkelijke tekst is uiteindelijk niet veel overgebleven. Ik heb gegeven wat in mij opkwam, met veel herhalingen en verduidelijkingen. En dat heeft vruchten afgeworpen - in gesprekjes met "mijn" boeren achteraf bleek dat ze toch een deel begrepen en onthouden hadden en dat ze mijn uitleg duidelijk vonden. De ideetjes voor een volgende workshop die ze willen kwamen al naar voren. Gelukkig maar, want dit zijn mensen waarmee ik nog veel - en met veel plezier - zal werken. Een klomp rietsuiker en batido de panela (suikersnoep) rijker, heb ik mij dan vrolijk terug op de moto gehesen voor de lange weg terug naar huis - met mijn tekeningen en met veel zegeningen van "mijn" boeren. En dat is exact waarom ik dit graag doe.

Workshop

Vingerafdruk als handtekening / Fingerprint as signature

"mijn" boeren / "my" farmers

My first workshop is over! And it went well - luckily...
But it's been a struggle. The task seems quite simple: explain the concepts of marketing to a group of sugar cane farmers. Hmmm, easier said than done. First of all, marketing is a extensive subject. Try teaching that in a couple of hours, spread over 2 afternoons. I've taken several years of courses to learn it! Second, the explanation needs to be very basic. Half of the people participating cannot read nor write. Their signature is a fingerprint. So the workshop needs to be very interactive and needs to have a lot of drawings, pictures, ... to explain things and to keep their attention going.
So I set to work, writing out my exposition. It took me a couple of days to put together something complete. but comprehensive in simple Spanish and with loads of little tasks for the participants to do. Once done, I went a little proud to have it checked by my collegues. Upon which they took out big chunks of text which appeared to be to extensive. Oops. But with a little rewriting, things seemed to work out.
Wednesday afternoon, I then left with my colleague Neptaly to our sugar cane farmers - a 1-hour motorride through the mountains. It's a tough, dusty ride over bad roads but boy - the views are simply amazing! I admit, nerves were rushing through my body and that first afternoon wasn't easy. Because the people of the community don't know me yet and because I am a foreigner, it takes them a while to thrust me. That first afternoon I had to force answers and reactions out of them. But the second afternoon, the questions and opinions came more readily. I had already learned from the day before and introduced more participative tasks, like drawing a label for a product - from which they learn what information a label should contain. Little was left from the original exposition I wrote. I taught them what came into my head, with loads of repetitions and clarifications. And it helped: talking to "my" farmers afterwards, it appeared they remembered quite a bit and they thought my explanations clear. Their ideas for a next workshop already came foreward. Luckily, because these are the people I will be working with quite often - and with pleasure. So a lump of sugarcane and batido de panela (a sweet made of sugercane) richer, I got happily back on the motorbike for the long ride home - with my drawings and a lot of blessings from "my" farmers. And that is exactly why I love this work.

Voorstelling / Presentation

Tekeningen / Drawings

Opdracht / Task

Fair trade

2008-11-09T07:32:00.007-07:00

Er is de laatste weken weer een hoop een gebeurd hier in het verre Honduras.

Sinds begin november ben ik de trotse huurster van een huisje net buiten de stad. Niet dat ik het nodig heb - maar mijn nieuwe thuis heeft 2 badkamers, 3 slaapkamers een keuken, living en eetkamer.... Dus diegenen die erover denken om eens binnen te wippen kunnen rekenen op slaapplaats! Moet het wel eerst nog bemeubelen! Ach, het klinkt groter dan het is, maar het is in ieder geval mijn eigen plekje - iets wat je toch wel nodig hebt hier. Mijn plekje ligt echter wel net buiten de stad en iets van transport binnen de stad kan ik hier best gebruiken. Dus ben ik gezwicht voor 1 van mijn liefdes en heb een klein motootje gekocht. Na een hoop discussie en een paar glazen alcohol zijn mijn collega's (waar ik nog voorlopig nog mee samen woon) en ik het eens geraakt over de naam van mijn nieuwe baby: Marie.

Tot zover het settle-nieuws. Nu over naar het werknieuws.
Mijn werk begint eindelijk een beetje te lopen en mijn agenda vol te geraken. Bij ADEPES zitten we midden in de organisatie van een uitwisseling met de organisatie UNAG in Nicaragua (waar mijn collega Heleen Neirynck het kantoor onveilig maakt). De eerste taller (workshop) die ik zelf moet geven komt eraan en dat is behoorlijk stressen. En verder ga ik regelmatig het veld in (letterlijk).
Ook bij CIPE begint het te draaien. Op dit moment trekken Benjamin en ik er alle dagen op uit om alle 22 groepen te bezoeken en te leren kennen. Een behoorlijk karwei, want de mensen leven echt afgelegen en een tocht van 30 km betekent hier algauw een rit van 1 tot 2 uur...

Maar dat er hier dingen gebeuren die verandering teweeg brengen is zeker. Vorige week ben ik op 1 van onze uitjes op een groep vrouwen - La Sureñita geheten - gestoten die cashewnoten verwerken. Uitermate geïnteresseerd ben ik eens binnengelopen voor een rondleiding. De dames kopen de noten van hun mannen (die de noten aanplanten en oogsten) en verwerken die voor export. Alles blijft dus binnen de gemeenschap. Bij het bekijken van de verpakking was ik aangenaam verrast: een directe aankoper van de noten is OXFAM België. De vrouwen vertelden me dat door hun activiteit (mee in gang gezet door NGO's) hun kinderen nu naar school gaan en hun levensstandaard merkbaar verbeterd is. Fair Trade kan dus echt werken!

A lot of things happened here in far-away-land since I last wrote.

From this month on, I am renting a nice little house in the outskirts of Choluteca-city. Not that I need it, but my new home has 2 bathrooms, 3 bedrooms, a kitchen, a living room and a diner... So those contemplating to brighten up my life with a little visit can count on a place to sleep! It does sound bigger than it is, though, but it is my own space, something that is indispensable here. I only need to furnish the place, but once I've got the basics I'm moving. But because my new home is located outside the city, I need some kind of transport. So I`ve fallen for 1 of my old loves and bought myself a (little) motorcycle. After a lot of discussions and a couple of drinks, my collegues and I (with whome I still live)have agreed on the name of my new baby: Marie.

That was the settle-down news. Now about work.
Things are finally moving at work and my planning starts to fill up. At ADEPES we're in the middle of the organisation of an exchange with the UNAG - an organisation in Nicaragua (where my collegue Heleen Neirynck works. My first taller (workshop) to give is coming up, which gives me quite some stress. And other than that, I can be found quite often in the field (litterally)
At CIPE things are moving too. Right now, Benjamin and I are visiting all 22 groups of women that CIPE is working with, in order for me to get to know them. A serious job as the people live very remote and a 30 km drive can take up to 1 or 2 hours...

But that things do happen around here that bring about change is for sure. Last week, on one of my trips, I came across a group of women - called La Sureñita - selling cashew nuts. Interested, I went in to have a look around. The ladies buy their nuts from their husbands (who take care of the plantations) and prepare them for export. So it all stays within the community. Upon looking at the packaging, I was pleasantly surprised to see that one of the direct buyers is OXFAM Belgium. The women told me that because of their activities (brought about by NGO`s) their children can now go to school and that there has been a serious improvement in their way of living. Fair Trade can work!

Water...

2008-10-27T17:27:00.002-07:00

Het is kort op het nieuws geweest in het buitenland, maar hier blijft de miserie duren. De afgelopen 2 weken hebben tropische stormen - genaamd Tropische Depressie Nr 16 - onophoudelijk Centraal Amerika geteisterd. Ook Honduras. Hele gebieden zijn overstroomd en er hebben zich verschillende landverschuivingen voorgedaan. Wegen en bruggen zijn beschadigd. Er wordt geschat dat meer dan 50 000 mensen uit hun huizen gedreven zijn. Velen leven momenteel in opvangcentra of gewoon op straat. Een bijzonder groot deel van de landbouwproductie is verloren. Het zijn helaas weer de armsten die getroffen worden. Het zouden de ergste overstromingen zijn sinds de verwoestende orkaan Mitch in 1998. President Manuel Zelaya heeft de noodsituatie uitgeroepen en internationale hulp gevraagd. Nu maar hopen dat die er komt en dat de hulp bij de juiste mensen en op de juiste plaatsen terechtkomt...

It's been shortly in the news abroad, but here the misery continues. For the past 2 weeks, heavy storms - called Tropical Depression Nr 16 - have been pouring down on Central America. Including Honduras. Whole regions have been flooded and several landslides occured. Roads and bridges are damaged. It's been estimated that some 50 000 people had to flee their houses. They are now living in centra of simply on the streets. A very large part of the crops are lost. Unfortunately disaster strikes the poor again. It is said to be the worst storms since the destructive hurricane Mitch in 1998. President Manuel Zelaya has established the Emergency Situation and called out for international aid. Now, let's hope that aid comes and that it reaches the people and the places it should reach....

Nicaragua

2008-10-26T11:23:00.005-07:00

Vorige week heb ik deelgenomen aan een workshop in Estelí, Nicaragua, georganiseerd door Volens. Ik heb meteeen een deel van mijn Volens-collega's voor het eerst ontmoet - altijd spannend. Het was een heel regenachtige maar fijne week - hoewel ook een week met ups en downs.
Zondag ben ik vertrokken met 2 collega's van CIPE en 2 collega's van ADEPES. Ik heb meteen mijn overredingskracht kunnen testen aan de grens want 1 van de collega`s had geen identiteitsbewijs op zak. Het heeft veel geduld en geslijm gekost, maar het is ons dan toch gelukt de collega over de grens te krijgen - en dat zonder betaling van "motivatiegeld"! Lang heeft de jongen echter niet in Nicaragua kunnen blijven. Maandag lag er een bericht te wachten in het hotel dat zijn grootmoeder overleden was. Familie is in deze landen enorm belangrijk en begravenissen gebeuren binnen de 24 uur wegens de warmte. Gelukkig was Laurent, een Volens-collega, bereid om naar Choluteca te rijden - een rit van 3 uur - zodat mijn collega bij de begrafenis aanwezig kon zijn. Wijzelf zijn 's morgensvroeg terug naar Nicaragua gereden om om 8.00 u present te zijn op de workshop. 3 Keer de grens over in 2 dagen - de douaniers komen mijn hand al schudden als ze mijn gezicht zien! De rest van de workshop is gelukkig zonder verdere problemen en met de nodige vrolijke ontspanning verlopen.
De Nicaraguaanse grens is niet de enige grens die ik vorige week ben overgestoken. We hadden bericht gekregen dat Piet, mijn collega in Honduras, in het ziekenhuis in San Salvador lag met een gesprongen apendicitis. Een situatie verre van ideaal. Ik ben dan na de workshop naar San Salvador gereisd om mijn onfortuinlijke collega een blitz-bezoek te brengen. Ondertussen kan ik echter melden dat zijn toestand voldoende verbeterd is om gerepatrieerd te worden. Vandaag vliegt hij terug naar ons Belgenlandje. Piet, veel moed en beterschap! Ik verwacht je terug in Januari - een lijstje met dingen om mee te brengen is in de maak ;-)

Last week, I participated in a workshop in Estelí, Nicaragua, organised by Volens. It was also the first time I met most of my fellow Volens-cooperants - always a thrill. It turned out to be a very rainy, but very nice week - although there have been ups and downs.
Sunday I left with 2 collegues of CIPE and 2 collegues of ADEPES. At the border however, I inmediately had the chance to test my convincing powers. 1 Collegue did not have his pasport on him. It took a lot of patience and sucking up, but eventually we did it and got him across the border - without paying any "incentives"! However, the guy didn't get to stay long in Nicaragua. On Monday, we got the message that his grandmother died. Family is extremely important in these countries and funerals are held within 24 hours because of the heat. Fortunately, Laurent, a Volens-collegue, was prepared to drive to Choluteca - a 3-hour drive - so the boy could assist the funeral. Laurent and I left Choluteca again early next morning to be back in time for the workshop. Crossing the border 3 times in 2 days is an achievement - the guards come and shake my hand now when they see my face!
The rest of the workshop went by without further problems and with the necessary happy moments!
The border with Nicaragua is not the only border I've crossed this past week. We got the message that Piet, my fellow cooperant in Honduras, has been brought to the hospital in San Salvador with an exploted apendicitis. A very delicat situation. So after the workshop, I travelled to El Salvador to bring him a quick visit. In the meantime, I can say that his situation has improved well enough to be repatriated. Today he flies back to Belgium. Piet, get well soon! I expect you back in January - with the things I`ll be putting on my wishing list that I`ll send you ;-)

Bus

2008-10-07T11:59:00.010-06:00

Ervaringsles: wat te verwachten tijdens een busrit in Tegucigalpa - Choluteca?

Bij aankomst aan het busstation in Teguc klem ik mijn rugzak onder mijn arm en stap op de man af die naast de bus luidkeels en zonder ademen "Cholutecacholutecacholutecacholutecacholutecacholuteca!!!" gilt. Het feit dat de woorden TEGUCIGALPA/CHOLUTECA ruim de helft van de voorruit in beslag nemen, doet niets terzake. Ik denk dat ik deze bus moet hebben ;-)

Ik stap op, zoek mij een plaatsje naast het raam (belangrijk als je niet de hele reis allerlei zaken tegen je hoofd wilt krijgen) waarvan de vulling niet volledig uit de zetel komt, gooi mijn rugzak in het compartiment boven mijn hoofd en zet mij neer. Dit hele proces wordt uiteraard tot in detail gevolgd door elke medepassagier - soms voorzien van commentaar. Oh ja, ik ben de enige "witte" op de bus. Wanneer de bus vertrekt, gaat dit gepaard met nog meer gegil van de busbegeleider, mensen die op het laatste moment nog aan boord klimmen, aanhoudend getoeter van de chauffeur om de voorbijgaande auto's te laten weten dat ie vertrekt en bruusk gerem omdat diezelfde auto's niet van plan zijn de bus in te laten voegen.

Pas in de bergen net buiten de stad komt de bus op kruissnelheid en steekt elk mogelijk ander voertuig voorbij. De nationale sport: voorbijsteken. De begeleider komt langs om te incasseren. De rit duurt 3 uuur en kost 64 lempira's - zo'n 3 US$. Hoe die mannen het doen, weet ik nog altijd niet. Gedurende de hele reis stappen mensen op en af en toch weten de begeleiders steeds wie betaalt heeft en wie niet, wie wisselgeld moet hebben en hoeveel, welke zakken bij wie horen,.... Het wisselgeld in de bus is ook het enige wisselgeld in Honduras dat steevast klopt!

De rest van de reis is voorspelbaar. De christelijke popmuziek wordt loeihard gezet (Jezus, jij bent steeds in mijn hart, zorg dat ik word als jij,...) Ergens net buiten de stad stapt een mobiele apotheek op. De verkoper leurt met verschillende medicijnen, gaande van pillen voor de hersenen (100 stuks voor slechts 150 lempira's! Studenten gebruiken het, wetenschappers ook!) tot inspuitingen voor gezonder bloed (verkrijgbaar in opgedeelde verpakkingen - heeft zelfs een vervaldatum!). Zijn ellenlange monoloog wordt onderbroken door het "agua de coco!", "tamales!" of "el Heraldo!" van de andere ambulante verkopers. De tandeloze boer naast mij wil alles over mij weten - en spuwt daarbij kruimels koek over mijn broek en het veel te jonge meisje aan de overkant van het gangpad geeft eindelijk haar krijsende baby de borst.

Ik zucht, sluit mijn ogen en probeer een dutje te doen. 3 Uur later rijden we de brug van Choluteca over, spring ik van de bus, trek ik mijn truitje uit en ben ik thuis.

How to.... take a bus Tegucigalpa - Choluteca

Upon arriving at the busstation in Tegus, I grab my backpack and walk to the man next to the bus who's shouting at the top of his voice and without breathing: "Cholutecacholutecacholutecacholutecacholutecacholuteca!!!". The fact that the words TEGUCIGALPA/CHOLUTECA take up nearly half of the windshield does nothing to the matter. I think this is my bus ;-)

I get on, look for a space near the window (very important if you don't want to get disturbed by all kinds of bags against your head) with the additional feature that not all the filling is coming out of the seat, throw my backpack in the overhead compartment and sit down. The whole process is obviously eagerly followed by every other passanger on the bus - sometimes even commented upon. Right, I'm the only "white" one in here. When the bus leaves, you have more screaming of the ticketman, more people jumping on at the last minute, a continuous honking of the busdriver to let the cars know he's moving and some harsh braking because forementioned cars are not stopping to let the bus get on the road.

Only when we're hitting the mountains around the city, the bus is able to speed up and pass every other vehicle on the way. The national sport: bypassing. The ticketman goes round to collect. The ride takes some 3 hours and costs 64 lempira's - about 3 US$. I still haven't figured out how these men do it. The whole ride people get on and off, but still they know exactly who paid and who didn't, who needs change and how much, which bags belong to which person,... And the change on the bus is the only change in Honduras that's always correct!

The rest of the trip is predictable. Christian popmusic is put on loudly (Jezus, you are always in my heart, make me be like you,...). Somewhere in the outskirts of Teguc, a mobile pharmacy gets on board. The salesman sells differtent kinds of medication, from pills for the brain (100 pieces for only 150 lempiras`s! Students use it, scientists too!) to shots for better blood (obtainable in partial packaging - has an expiring date!). His long monologue is only interrupted by the "agua de coco!", "tamales!" or "el Heraldo!" of the other sellers. The toothless farmer next to me wants to know every little detail about me - and the far-to-young-to-be-a-mother girl on the other side of the aisle is finally getting out her breast to feed her screaming baby.

I sigh, close my eyes and try to take a nap. 3 Hours later we cross the bridge of Choluteca. I jump from the bus, take of my cardigan and head home.

Partners in crime

2008-10-07T11:01:00.010-06:00

Toen ik naar hier verhuisde, vermoedde ik dat mijn sociaal leven voor een tijdje op een laag pitje zou staan. Gelukkig valt dat nogal mee en heb ik mijn partners in crime gevonden hier in Choluteca... Juan Carlos, Osman en Marío.

Vorige week hadden we 2 collega's uit Tegucigalpa op bezoek: Deysi en Jennifer. Zij logeerden bij ons wegens een conventie die voor vrijdag gepland stond. Ook onze gastspreker, Luis, was al "in town". Aangezien elke reden goed is voor een feestje, zijn we vertrokken voor een etentje gevolgd door een paar drankjes. De boel is slechts een klein beetje uit de hand gelopen... Wie weet wat in Centraal America net zo populair is als in Azie? Juist ja, karaoke! Tegen 5 uur waren we eindelijk uitgezongen en thuis. Gelukkig had ik de volgende ochtend een flinke dosis oogdruppels bij de hand....

Het zit soms in een klein hoekje. Dit weekend nam ik 1 van de duizenden taxi's in Tegucigalpa - dé manier om ergens veilig te geraken hier in de hoofdstad. Staat er een jonge vrouw langs de kant van de weg te wachten. "Katie!", roept mijn taxichauffeur "Wacht hier op mij!". Nu weet ik dat wachten op straat in Tegucigalpa geen optie is - te gevaarlijk. Dus stel ik voor om Katie meteen mee te nemen. Blijkt dat Katie een Peruviaanse is.... met Belgische vriend. Haar vriend werkt voor de VN in Guatemala en is van Westmalle - wat ons praktisch buren maakt in België! Er zijn banden gesmeed voor minder - 's avonds zitten Katie, Sara en ik gezellig te tetteren zoals alleen vrouwen dat kunnen over een paar biertjes. En het feit dat Katie het uitgaansleven in Teguc behoorlijk kent, is alleen maar meegenomen. De rest van het weekend spenderen Sara en ik dan ook buitenshuis ;-)

Partners in crime:

Jennifer - Juan Carlos

Mario

Luis

Deysi

When I moved here, I suspected my social life to be somewhat quiet for a while. Luckily, that hasn´t been the case, really, as I´ve found my partners in crime: Juan Carlos, Osman and Mario.
Last week we had 2 colleagues from Tegucigalpa visiting: Deysi and Jennifer. They stayed at our place because of a convention planned on friday. Our guest speaker Luis was also in town already. Because any excuse is good for a party, we gathered everyone up for diner and drinks. Only, things got just a little bit out of hand.... Who knows what Central America loves as much as Asia? Right: karaoke! By the time everybody was done singing and back home it was 5 AM. Thank god I had eyedrops at hand the next morning...

Sometimes, the world is a small place. I was in Teguc this weekend, taking 1 of the thousands of taxi's - the way to get around the city safely. "Katie!", my taxidriver yells to a young woman waiting at the side of the street, "Wait for me, I'll come right back!" Now, waiting alone on the streets in Tegucigalpa is not an option - to dangerous. So I tell him to stop and take her along. Turns out, Katie is Peruvian... with a Belgian boyfriend. He works for the UN in Guatemala but is from a town in Belgium just minutes away from my own hometown. People have bounded for less, so that evening Katie, Sara and I are talking like only women can over beers. The fact that Katie knows the places to be in Teguc makes it only better. Needless to say, Sara and I spend the rest of the weekend outdoors...

Katie, Sara, me

ADEPES

2008-10-02T15:43:00.009-06:00

Paardenkracht op verschillende wijzen...
Horsepower in every way...

Pespire Town in rainy season /

Pespire Town in het regenseizoen

Ondertussen heb ik ook kennisgemaakt met mijn collega's bij ADEPES in het dorpje Pespire. Let wel, dorpJE - te verkennen in 10 minuten. Het heeft zijn voordelen en nadelen. Voordeel is dat ik, na de eerste week door de lokale bevolking te zijn aangestaard, nu reeds herkend, begroet en aangesproken word. Nadeel is: het is klein, heel klein.

Maar de collega's vallen gelukkig ook hier mee, hoewel ik in 2 weken absoluut niet wijzer ben geworden van hun verschillende functies binnen de organisatie. Ieder stukje informatie moet echt uit verschillende mensen gesleurd worden. Eerste probleem is echter steeds de verschillende mensen vinden. Het systeem dat ik nu hiervoor hanteer is vrij effectief, maar omslachtig: ik begin vanachter in de gang en steek mijn hoofd om de hoek van elke deur die ik tegenkom, meestal gecombineerd met het eindeloos repeteren van de naam van de gezochte persoon. Indien niet gevonden wie gezocht, herhaal ik het proces in het andere gebouw. Indien nog steeds onvindbaar, sluit ik een deal met de portier dat die de persoon in kwestie bij zijn nekvel grijpt het moment dat de poort opengaat. Het werkt - het enige dat nu nog nodig is, is enige finetuning....

Adepes werkt op 2 niveaus: microkredieten en agricultuur. Mijn persoontje wordt ingeschakeld in het 2de luik, met name in de commercialisering van de producten. Het gaat hier om fruit en groenten van kleine boeren die op dit moment enkel lokaal verkopen. En dan bedoel ik echt lokaal: om de 14 dagen in het centrum van Pespire. Dat klinkt alsof het niks is. Maar als je weet dat de vrouwen tot voor kort nog eens per week met een mand op hun hoofd alle deuren afgingen, dan is zo'n feria campesina een enorme stap vooruit. Nu is het kwestie van te zorgen dat de ferias blijven lopen en kijken welke stap we vervolgens kunnen nemen. Mijn eerste taller of workshop met mijn boeren en boerinnen zit erop en ik moet zeggen: het was fun!

Feria campesina

Kipje kopen! / Watch the chicken!

In the meantime, I've met my colleagues at ADEPES in Pespire town. LITTLE town: take a 10-minute stroll and you've seen it. That has it ups and downs. Among the ups: after being stared at by the local population during the first week, they now recognise me, greet me and actually talk to me. Among the downs: it is small, very small.

Good news: also my colleagues at ADEPES are OK, though after 2 weeks I still have no clue whatsoever about their functions in the organisation. Every piece of informatie has to be obtained under threat of torture. First issue is: finding the victim to provide the info needed. The system I am working now is quite effective, but laborous: I start at the very end of the corridor and poke my head around every corner of every door I encounter. This goes combined with an endless repetition of the name in question. If not found, I repeat the process in the other building. If still not found, I strike a deal with our guard to hold on to that person the moment he of she sets foot on the premises. It works, the only thing the system needs now is some finetuning....
Adepes works on 2 levels: micro credits and agriculture. I work in the agricultural section, on the comercialising of the products. We are talking fruits and vegetables of small farmers who at the moment only sell locally. Very locally: once every 2 weeks in the centre of Pespire. That sounds like nothing. But realise that a till recently, the women came to the village once a week, bearing a basket on their head and going from door to door. In that view, a feria campesina is a big step for them. Now, we're to make sure the ferias continue and to determine which step is to be taken next. My first taller - workshop - with my farmers has finished and I've got to say: it was fun!

Yessi

Foto's / Photographs - Tegucigalpa with BBQ!

2008-09-27T16:33:00.004-06:00

Bureaucratie / Burocracy

2008-09-22T11:19:00.004-06:00

Na een fijn weekend in Tegucigalpa waarin we naar de Feria de Caballos - een jaarmarkt met paarden - zijn geweest en waarin we in de regen (!) een BBQ hebben gehouden aan de voet van de 20 m hoge Cristo de Picacho, is het terug naar de realiteit.

Maandag eerste werk: een vergadering met de advocaat om mijn migratieproces in gang te zetten. Ik heb een toeristenvisum voor 3 maanden gekregen bij binnenkomst in Honduras, maar zolang ik geen verblijfsvergunning heb mag ik hier (officieel) niet werken. Nu zijn Belgen en Hondurezen aan elkaar gewaagd als het gaat om het creatief omgaan met regels... Toch zal het een zaakje worden van zeer lange adem. Geduld is een schone zaak!

After a nice weekend in Tegucigalpa during which we went to the Feria de Caballos - an annual market with horses - and during which we had a rainy (!) BBQ at the foot of the 20 m high Cristo de Picacho, it's back to reality for me.

First task on Monday: a meeting with the lawyer to start my migrationprocess. At the moment, I have a touristvisa for 3 months, but as long as I don't have the permit of residence, I'm not allowed to work (officially). Now in truth, Belgians and Honduranians are both equally creative when it comes to dealing with rules... However, the process looks a bit similar to the Never Ending Story... Patience, my friends, is gold around here!

Choluteca

2008-09-13T18:58:00.026-06:00

Sara & Guillermo

Choluteca

Mijn collega's bij CIPE / My collegues at CIPE

Elke keer mijn nieuwe woonplaats Choluteca vermeld werd, kwam er steevast de opmerking: "Hace calor allí!" oftewel "Daar is het warm!" Nou, het was duidelijk niet gelogen. Het stadje zindert in de hitte en bij elke stap die ik zet voel ik het zweet langs mijn rug lopen. Het enige dat voor afkoeling zorgt is de AC op kantoor en de tropische stortbuien die elke dag even laten voelen dat het regenseizoen in volle gang is. Helaas hebben de tropische stormen als neveneffect dat met enige onregelmatigheid de electriciteit uitvalt. En dat er stukken weg gewoon wegspoelen. Veel van de gemeenschappen rond Choluteca wonen in de "jungle" in de omliggende bergen en zijn enkel te bereiken via een slingerend grind/brokstukkenpad dat niet altijd tegen Moeder Natuur opgewassen is. Meteen een antwoord op mijn vraag waarom hier bijna uitsluitend 4x4 wagens rondrijden!

Maar verder heb ik geen klagen over mijn nieuwe logies. Of over mijn 3 nieuwe collega's van CIPE die hier ook wonen. In Honduras zijn vele kantoren gevestigd in residentiële huizen. Vaak werken mensen in een andere stad dan waar hun familie woont en dus verblijven ze tijdens de week op het werk. Het is dus wel belangrijk dat je goed overeenkomt met je collega's/roommates. In mijn geval is dat absoluut geen probleem. Mijn eerste avond hier is gevierd met luide muziek en tequilla in de patio. Dit gevolgd door een avond voetbal op groot scherm met bijbehorende bak bier en een inwijding in het nachleven van Choluteca. Ben benieuwd naar mijn collega's van de andere organisatie waar ik voor ga werken, ADEPES. Volgende week volgt mijn eerste ontmoeting met hen.

Ik heb er trouwens nog een vriend bij: Fred Astaire. Zo genoemd omdat hij me aan het tapdansen heeft gebracht in de douche. Fred's aanwezigheid stond me echter niet aan en met zekere vakkundigheid heb ik hem uit mijn leven verbannen. Helaas is zijn familie nogal aan de koppige kant, dus ben ik mij langzaam maar zeker aan het ontpoppen als professionele kakkerlakkenverwijderaar...

Los van de ludieke situaties die ik deze eerste week al meegemaakt heb - teveel om ze hier allemaal te beschrijven - is er ook de harde realiteit van dit land. De reden dat NGO's hier massaal aanwezig zijn. Honduras is het tweede armste land van Centraal Amerika, enkel voorgegaan door Nicaragua. De helft van de bevolking leeft onder de internationale armoedegrens, vastgelegd op 1 dollar per dag. Het land gaat gebukt onder een surreële staatsschuld en staat op de lijst van de Wereldbank als HIPC - Heavily Indebted Poor Country. 20% Van de bevolking is analfabeet, het grootste gedeelte van de jongeren onder de 18 (bijna 50% van de bevolking) geraakt niet verder dan de lagere school, als ze al naar school gaan. Werkloosheid is bijzonder hoog, criminaliteit en corruptie vieren hoogtij.

Alle hulp die gegeven wordt aan het land is broodnodig, maar tegelijkertijd geraakt een groot deel van de internationale hulpfondsen niet tot bij de mensen. Door corruptie blijft veel aan de vingers van de regering en de hogere functionarissen plakken. Toch blijft de bevolking niet bij de pakken zitten. Vooral de vrouwen zijn vastbesloten hun situatie en die van hun familie te verbeteren, op eender welke manier. En dat is meer dan bewonderenswaardig in een land waar de positie van de vrouw nog steeds ondergeschikt is.

De weg naar nergens / The road to nowhere

Illegale verkoop van Leguanen als voedsel /
Illegal sale of Iguana's for food

Geef mij maar rijst en kip! /
I prefer rice and chicken!

Every time my new hometown Choluteca was mentioned, I got the same reaction: "Hace calor alli!", translated as "It's hot out there!". Well, it definately was no lie. With every step I take, I can feel the sweat running down my back. The only thing that cools things down is the AC in the office and the tropic rains that pass every day to let us know that - unbelievable but true - it is in fact the Rainy Season. Unfortunately, the tropical storms have a few rather annoying side effects: irregular electricity-cuts and the dissappearance of roads. Many of the communities around Choluteca live in the "jungle" in the surrounding mountains and can only be reached by winding sandpaths/stonepaths that often cannot withstand Mother Nature's anger. The previous also is the reason why almost every car in Choluteca is a 4X4!

But other than that, I don't complain about my new home. Or about my 3 new colleagues from CIPE that live here with me. In Honduras, it is common that offices are located in residential houses. Often employees work in a different city than where their family lives. Hence, during the week they live "in the office". As such, it is important to get along with your colleagues/roommates. In my case, however, that is no problem at all. My first night here has been celebrated with music and tequilla. Over the rest of the week there was football on big screen with beers and an introduction in the nightlife of Choluteca. I am curious about my colleagues from the other organisation I'll be working for, ADEPES. The first meeting with them is set for next week.

I've also met another friend: Fred Astaire. I've called him so because he made me tapdance around the shower. However, Fred's presence wasn't to my liking and without mercy I've banned him from my life. Unfortunately his family is quite stubborn, so slowly but surely I am adding another skill to my curriculum: that of professional cockroach-remover....

Apart from the many hilarious situations I found myself in during this week, there is of course the harsh reality of this country to consider. The reason why so many NGO's are present here. Honduras is the second poorest country of Central America, only beaten by Nicaragua. Half of the population lives under the international poverty line, set to 1 dollar a day. The country suffers under a surreal debt of state and figures on the list of the Worlbank as HIPC - Heavily Indebted Poor Country. 20% of the population is illiterate, the main part of the youngsters under 18 (almost 50% of the population) does not get into secondary school - if they go to school at all. Unemployment is massive, criminality and corruption widespread.

All help given to this country is more then needed, but at the same time a major part of the international funds doesn't reach the people. Because of corruption, a lot of the financial help stays with the government or the higher autorities. Still, the people don't give up. Especially the women are determined to improve their situation and that of their family. An admirable stand in a country where the position of the women is still bad.

Piñata!

Workshop over rechten / Workshop about rights

Eerste dagen / first days

2008-09-08T13:32:00.003-06:00

Mijn eerste dagen terug in Honduras zijn een feit. Het is bijna 4 jaar geleden dat ik hier laatst was en de herinneringen aan de kleine dingen van het leven hier komen sprongsgewijs terug. Het verkeer is nog altijd even chaotisch en oorverdovend. Taxi's hangen aaneen met plakband. Kerken zijn fel barbieroze geschilderd, de bussen in alle kleuren van de regenboog. Een pakje sigaretten koop je door de tralies van de pulperia heen. Toiletpapier gaat in de vuilbak, water is geen zekerheid. Het is fijn om hier terug te zijn!

Aangezien mijn nieuwe woonplaats - Choluteca - vorige week onder water gelopen is, verbleef ik dit weekend nog in Tegucigalpa, de hoofdstad. Niet dat ik dat erg vond: mijn eerste avond ben ik al mee op de zwier genomen door een collega en verder was het voetbalweekend in dit voetbalgekke land: Honduras heeft Canada verslagen met 2-1. Feest verzekerd! Bovendien heb ik er al van kunnen profiteren om Sara op te zoeken. Een Belgische vriendin die samen met Guillermo, haar vriend, in Tegucigalpa woont en werkt voor Broederlijk Delen.

Morgen begint het serieuze werk. Ik heb ondertussen al meer informatie gekregen over 1 van beide organisaties waar ik voor ga werken - CIPE. Dit is een organistatie die vrouwen begeleid, adviseert en ondersteunt die zich verenigt hebben in groepen om producten te maken en te verkopen, gaande van hangmatten over handtassen tot voeding. De rest van de week zal ik zoet zijn met het bezoeken van deze verschillende groepen en mij een beeld te vormen van het werk dat op mij wacht. Wordt vervolgd....

My first days back in Honduras are now behind me. It's been nearly 4 years since I last was here and so far it's been a trip down memory-lane. The traffic is as chaotic as ever and the horns are still in fashion. Taxi's are glued together with duck-tape. Churches are painted in the brightest barbie-pink, buses in every color of the rainbow. Packs of cigarettes are bougth trough the steel grid in front of the pulperia. Toiletpaper goes in the bin and water is not quite as reliable. It's nice to be back!

Since my new town - Choluteca - has been hit by heavy rains last week, I've spend the weekend in Tegucigalpa, the capital. Not that I minded it so much. My first night here, a colleague took me on a night out. And it was football-weekend (soccer, mind you for the Americans) in this football-crazy country. Honduras beat Canada by 2-1, so PARTY!!!! Also, staying here gave me the chance to meet up with Sara, a Belgian friend who, together with Guillermo, her boyfriend, workes for another Belgian NGO and lives here in Tegucigalpa.

Tomorrow, the more serious work starts. By now, I've received more information about 1 of the organisations I will be working for - CIPE. This organisation supports, advises and coaches women who organise themselves to produce goods and then sell them, from hammocks to bags or food. The rest of this week I'll be busy visiting these different groups and forming an idea about the job that lays ahead of me. To be continued...

Verrassing! / Surprise!

2008-09-01T02:13:00.007-06:00

2 dagen voor vertrek: papieren nog niet allemaal in orde en de bagage nog niet gepakt. Mijn laatste 2 weken hier in ons Belgenlandje zijn een echte heksenketel. Elke hoek van ons landje heb ik gezien, ofwel om familie gedag te zeggen ofwel om een document of stempel te halen. In elk ministerie dat ons land kent (en dat zijn er een hoop, geloof me) kennen ze me nu bij naam en toenaam. Ik heb dus geen tijd gehad om mijn afscheid uitgebreid te vieren. Gelukkig kennen mijn vrienden mij goed genoeg om te weten dat voor mij elke reden goed is voor een feestje. Dus hebben ze het heft in eigen handen genomen en een geweldig verrassingsfeestje in mijn eigen tuin georganiseerd! Nooit geweten dat ze zoveel voor mij geheim kunnen houden ;-) Het was in ieder geval fantastisch om nog een keer mijn vrienden allemaal samen te zien. En de cadeau - een fotoboek vol herinneringen, vaak niet voor publicatie vatbaar - is nu al een gekoesterd item om mee te nemen naar Honduras. Isabelle, je bent geweldig - bedankt voor alles!!

2 Days before take-off: the paperwork is not yet complete and my luggage has not been packed. My last 2 weeks here are out of control. I've seen every corner of this little country - either for saying goodbye to family or to get hold of a document or an oficial stamp. By now, I can find my way blind through every ministry in this country (and trust me, there are heaps of them) So I had no time to celebrate my departure. Fortunately, my friends know me well enough to know that I'm not the girl to deny anyone a good party - including myself. That's why they organised me a super surprise-party in my own backyard. Never knew they were so good at hiding stuff from me ;-) It was great seeing my friends a last time. And the gift - an album with photographs, most of which not suitable for publication - is a very precious item to take with me to Honduras. Isabelle, you are awesome - thanks for everything!!

Bye Xtraflex

2008-08-13T14:31:00.000-06:00

Het is bijna zover: nog 3 weken te gaan en ik sta op het vliegveld van Zaventem te draaien omdat ik met mezelf geen blijf weet. Dat doe ik immers altijd als ik vertrek. Aan de ene kant barst ik van opwinding in het vooruitzicht van het Grote Onbekende - aan de andere kant sta ik te huilen om de mensen die ik achterlaat: mijn familie, vrienden, ... en ja, ook mijn collega's. Gedurende meer dan 2 jaar bij Xtraflex heb ik met mijn collega's gelachen, gewerkt, gehuild, gefeest, gediscussieerd, meegeleefd, en nog harder gewerkt. Morgen wordt dat hoofdstuk afgesloten. Het getuigt van de fantastische sfeer die er in het hele bedrijf hangt, dat ze me laten gaan in stijl - mét feestje, cadeau en pakkende speech. Bedankt, Marc en de anderen, om mijn eerste vaste job zo leuk te maken. Ik zal jullie missen!

It's nearly time: 3 weeks to go before I'll be standing at the airport not knowing what to do with myself. The same feeling I always have when I leave. Torn between the excitement of the Great Unknown and the sadness of leaving the people I love behind: my family, friends,... and yes, my collegues too. During the more than 2 years at Xtraflex, I've laughed, worked, cried, partied, argued, listened, talked and worked a bit harder still with them. Tomorrow that chapter will close. Proof of the fantastic atmosphere in the company is the fact that they let me go in style - with a party, present and a moving speech. Thank you, Marc and the others, for making my first job so much fun. I will miss you all!